ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 8

“นางไปแล้ว” เซี่ยฟั่งที่เข้าใจทุกอย่างแล้วเสียงจึงนุ่มลงมาก “เจ้าไม่ต้องแสร้งทำแล้ว”

อาเหม่าค่อยๆ ผละจากอกของเขา เนื่องจากปอยผมบนหน้าผากแนบติดอยู่กับร่างสูง ยามนี้จึงชื้นเหงื่อไปกว่าครึ่ง ทั้งลู่ลงแนบไปกับหน้าผากมน ดวงหน้าซีดขาวกับเรือนผมที่เปียกชื้นเล็กน้อยนี้ขับให้นางยิ่งดูบอบบางน่าทะนุถนอม เซี่ยฟั่งจึงต่อว่านางไม่ลงอีก แม้จะรู้ว่าเมื่อครู่นี้ถูกนางใช้ประโยชน์เข้าแล้วก็ตาม

“ขอบคุณ” อาเหม่าขอบคุณเซี่ยฟั่งเสียงเบา รู้ว่าเขาคงดูแคลนนาง ศีรษะจึงก้มงุดลงจนแทบเงยไม่ขึ้น

“หายกันแล้ว” เซี่ยฟั่งกล่าว “เจ้าช่วยข้าเก็บเรื่องในคืนนี้เป็นความลับ ส่วนข้าก็ช่วยเจ้าต่อหน้าชุ่ยหรงครั้งหนึ่ง จากนี้ก็ไม่นับว่าติดค้างกันแล้ว”

อาเหม่าเงยหน้าขึ้นมองเขา “ทั้งที่ข้าใช้ประโยชน์จากท่านแท้ๆ…”

“หายกันแล้วใช่หรือไม่” เซี่ยฟั่งกลับมามีสีหน้าเรียบเย็นอีกครั้ง ความคิดไม่ติดค้างกันผุดขึ้นมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งก็ไม่ได้สะสางเสียที คราวนี้ควรตัดปัญหาจริงๆ ไม่ต้องเกี่ยวข้องใดๆ กันอีกย่อมดีที่สุด

ทว่าเซี่ยฟั่งเองก็รู้สึก เหมือนจะมีเรื่องขัดขวางมิให้เขาตัดบัวไม่เหลือใยได้

นี่ก็เป็นเรื่องที่เขากลุ้มใจอยู่พอดี

ไม่ว่าอย่างไร อาเหม่าก็รู้สึกดีขึ้นมาก นางรู้ว่าเซี่ยฟั่งมองความอึดอัดคับใจของนางออกจึงกล่าวประโยคนี้ออกมา

“กลับไปเถอะ”

“ข้ายังต้องเก็บดอกกุ้ย มิฉะนั้นพรุ่งนี้จะถูกลงโทษเอาได้” อาเหม่ากล่าวอีกว่า “ท่านกลับไปเถิด ไม่อย่างนั้นชุ่ยหรงอาจเอาไปนินทาได้”

“คนอย่างนั้นมิกล้าทำเช่นนี้หรอก” เซี่ยฟั่งกล่าวเสียงเรียบ “นางกล้ารังแกเจ้า แต่กลับไม่กล้าล่วงเกินข้า ชั่วดีอย่างไร ข้าก็เป็นคนที่กำราบนางได้ อีกอย่างพอถูกนางพบเข้าแล้วยังรีบกลับไป รังแต่จะทำให้คิดว่าพวกเรากลัวนางจะแพร่งพราย ภายหน้าจะยิ่งกำเริบ”

“เพราะฉะนั้นยิ่งกลับไปช้าก็ยิ่งเป็นการบอกนางว่าพวกเราไม่กลัวนาง?”

“อืม” เซี่ยฟั่งใช้ความคิดแล้วกล่าว “เจ้าเองก็ไม่ต้องกลัวว่านางจะเล่นงานเจ้าอีก”

เพราะตามสถานการณ์ ในสายตาของชุ่ยหรง อาเหม่าเป็นคนของเขาแล้ว หากผิดใจกับอาเหม่าก็ถือว่าล่วงเกินเขา

ประโยคนี้แม้เซี่ยฟั่งไม่ได้กล่าว แต่อาเหม่าก็เข้าใจดี

“แขน…” เซี่ยฟั่งชะงัก แต่ก็ยังเอ่ยถาม “ยังเจ็บแขนอยู่หรือไม่”

อาเหม่าส่ายหน้า แต่เซี่ยฟั่งกลับเห็นว่านางเปลี่ยนมาถือตะกร้าด้วยมืออีกข้างหนึ่งแล้ว ดอกไม้ในตะกร้าก็หกกระจายไปกว่าครึ่งเนื่องจากการยื้อยุดเมื่อครู่นี้

ดอกกุ้ยขนาดเล็ก หากต้องการเก็บให้เต็มตะกร้าต้องใช้เวลาไม่น้อยเลยจริงๆ

เซี่ยฟั่งอยากจะจากไป แต่สุดท้ายกลับรับตะกร้าของนางมาแล้วไปเก็บดอกกุ้ย อาเหม่าตามอยู่ข้างๆ เขา คอยเก็บดอกไม้จากกิ่งที่เตี้ยกว่า

ทั้งสองเก็บดอกไม้ด้วยกันเงียบๆ ไม่พูดไม่จา ราวกับว่าหากใครเอ่ยปากพูดออกมาแม้เพียงประโยคเดียวก็จะผิดกฎและล้ำเส้นขอบเขตที่ขีดแบ่งอย่างชัดเจนเมื่อครู่นี้ทันที

แสงจันทร์สีเงินยวงอาบทอทิวไม้ กลิ่นดอกไม้หอมฟุ้ง อบอวลจนติดกายเขาและนาง

ต่างเป็นคนที่อยู่เคียงคู่กับแสงจันทร์ที่เงียบงันสูงส่งมาสิบกว่าปี ยามนี้เงาที่ทอดตัวบนพื้นทาบทับพันเกี่ยว แม้กรรไกรก็ตัดไม่ขาด

ไร้เสียง ทว่ายิ่งกว่ามีเสียง