ทดลองอ่าน เซียมซีทายรัก บทที่ 8

อาเหม่าไม่ได้ขยับเขยื้อน เนื่องจากนางได้ยินเสียงคนกำลังเดินมาทางนี้ เสียงฝีเท้านั้นทั้งเบาและถี่ คล้ายจังหวะฝีเท้าของสตรี หากนางออกไปในเวลานี้ต้องประจันหน้ากับคนผู้นั้นเป็นแน่ กระทั่งถูกอีกฝ่ายเห็นสภาพอันน่าสมเพชของตนอย่างแน่นอน

เซี่ยฟั่งเองก็ได้ยินแล้ว ร่างสูงพลันคว้าข้อมืออาเหม่าไปหลบหลังต้นดอกกุ้ยที่อยู่ข้างๆ

เงาร่างสีชมพูอ่อนเดินผ่านไปอย่างแผ่วเบา ก่อนที่อาเหม่าจะเห็นว่าเป็นสาวใช้ของสกุลหาน เพียงเห็นแผ่นหลังของอีกฝ่าย อาเหม่าก็รู้ว่าเป็นชุ่ยหรง

ท่าทางของชุ่ยหรงลับๆ ล่อๆ ยิ่งนัก ทั้งยังชะเง้อสอดส่ายสายตามองในสวนเหมือนกำลังมองหาคน

อาเหม่าจ้องแผ่นหลังของชุ่ยหรงไม่วางตา พลางนึกถึงเรื่องที่อีกฝ่ายโยนผ้าห่มและยังเทดอกกุ้ยของนางลงพื้นแล้ว ในใจก็ยิ่งเกลียดชัง เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะเดินออกไปไกลแล้ว ก็ไม่รู้ว่าตนเองไปเอาความกล้ามาจากที่ใด ร่างนุ่มพลันทิ้งตัวไปยังเบื้องหน้า ซบลงบนร่างของเซี่ยฟั่งพอดี

ความอ่อนนุ่มที่โผเข้าสู่อ้อมกอดโดยไม่ทันตั้งตัวนั้นทำให้เซี่ยฟั่งที่ปกติเงียบขรึมอึ้งตะลึงงันไป เขายื่นมือประคองนางไว้ด้วยนึกว่านางจะเป็นลม

เดิมทีพวกเขาก็อยู่ไม่ห่างจากชุ่ยหรงอยู่แล้ว ความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยนี้จึงทำให้ชุ่ยหรงหันขวับกลับมาทันที ก่อนจะมองเห็นได้ตั้งแต่แวบแรกว่ามีคนสองคนโอบกอดกันอยู่ใต้ต้นไม้ ทั้งอิริยาบถก็คลุมเครือ เมื่อเพ่งพินิจอย่างชัดเจนแล้ว นางก็ต้องเบิกตาโพลง จ้องจนลูกตาแทบถลนออกมานอกเบ้า

เซี่ยฟั่งชะงักเพียงเล็กน้อย ก่อนใช้มือปิดใบหน้าของอาเหม่าไว้ พลางเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้ามาทำอะไร”

ชุ่ยหรงตื่นจากภวังค์ หัวใจดวงน้อยแทบแหลกละเอียด “ข้า…”

นางอยากมาดูว่าอาเหม่าเก็บดอกกุ้ยได้เท่าไร เพื่อหวังจะกลั่นแกล้งอีกฝ่ายอีกครั้ง แต่คาดไม่ถึงว่านางกลับเห็นเซี่ยฟั่งกับอาเหม่านัดพบกันที่นี่ ต่อให้เซี่ยฟั่งบังใบหน้าสตรีผู้นั้นแล้วอย่างไร นางก็จำได้ว่านั่นคืออาเหม่า

สีหน้าของนางซีดเผือด นางชิงชังเซี่ยฟั่ง ชิงชังอาเหม่า ชิงชังทั้งสองคนที่ดับฝันของนางยิ่งนัก ไม่ง่ายเลยที่มีนางจะมีคนที่ถูกตาต้องใจในกลุ่มบ่าวไพร่สักคน กลับปรากฏว่า…

ชุ่ยหรงแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

“ข้าจำได้ว่าคืนนี้เจ้าต้องรับใช้นายท่านกับฮูหยินมิใช่หรือ เหตุใดจึงแอบออกมา”

ชุ่ยหรงขบริมฝีปากแน่น นางไม่ได้ตอบแม้แต่คำเดียว ก่อนจะวิ่งจากไปอย่างหมดหวังพร้อมความชังที่สุมแน่นอยู่เต็มอก

อาเหม่าซบหน้ากับแผงอกของเซี่ยฟั่งตลอด เมื่อครู่นี้นางเซถลาราวกับถูกใครบงการ ชั่วขณะที่สัมผัสกับร่างกำยำแล้ว นางก็พลันนึกเสียใจขึ้นมา

นางเองก็ไม่ต่างจากชุ่ยหรง…ทั้งใจแคบและเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ