ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 1 – บทที่ 2

หลังจากนั้นไม่กี่วัน ฉีซู่ก็รับม้วนอักษรจากมือของหลี่เฉิงเพ่ย นางพบว่าม้วนอักษรเชื่อมติดเข้าด้วยกันแล้ว ทั้งได้นำมาติดลงบนผ้าไหมสีขาวมีแกนไม้กลมอยู่หัวท้ายเรียบร้อย นอกจากตรงกลางม้วนอักษรจะมีรอยเป็นเส้นเล็กๆ เส้นหนึ่งแทบมองไม่เห็นแล้ว ก็ไม่มีร่องรอยความเสียหายใดๆ อีก

หลี่เฉิงเพ่ยมองสีหน้าตื่นเต้นดีใจของฉีซู่แล้วก็เอ่ยด้วยท่าทีกระหยิ่มใจ “เป็นอย่างไร ข้าบอกแล้วว่าซ่อมให้ดีดังเดิมได้ ไม่ได้หลอกเจ้ากระมัง”

“ขอบ…ขอบพระทัยรัชทายาท” ฉีซู่ตื่นเต้นจนแทบจะพูดไม่เป็นคำ

“ไม่ต้องขอบใจ” หลี่เฉิงเพ่ยอิ่มอกอิ่มใจยิ่ง “แต่ถ้าเจ้ายืนกรานจะขอบใจล่ะก็ ข้าก็จะฝืนใจรับไว้ก็แล้วกัน เจ้าคงไม่รู้ เพื่อจะเกลี้ยกล่อมให้ชั่วต้าผู้นั้นยอมซ่อมแซมม้วนอักษรนี้ ข้าต้องท่องความเรียงยากๆ อย่างเชื่อฟังอยู่ตั้งหลายวัน”

“หม่อมฉัน…ไม่มีสิ่งของอะไรจะตอบแทนรัชทายาทได้” ฉีซู่หน้าม่อยคอตก รัชทายาทมีสิ่งใดไม่เคยเห็นบ้าง อย่าว่าแต่กระดาษทุกแผ่น สิ่งของทุกชิ้นรอบตัวนางก็ล้วนแต่วังกลางเป็นผู้ประทานให้

หลี่เฉิงเพ่ยเอียงคอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะแล้วว่า “เรื่องนี้ง่ายมาก เจ้ามาเล่นเป็นเพื่อนข้าก็พอแล้ว”

“หม่อมฉัน…” ฉีซู่กัดริมฝีปาก “ในวังหลวงคนที่เป็นเพื่อนเล่นกับท่านได้มีมากมาย ขาดหม่อมฉันไปสักคนก็คงไม่เป็นไร”

“แล้วอย่างไร” หลี่เฉิงเพ่ยเอนกายลงบนตั่งอย่างผึ่งผาย “พวกนางเป็นเพียงนางกำนัล”

“หม่อมฉันก็เป็นนางกำนัลเช่นกัน”

หลี่เฉิงเพ่ยคล้ายไม่ได้ยินคำพูดของฉีซู่ เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นหนุนหัว “พระมารดาให้ข้าเห็นเจ้าเป็นน้องสาว นั่นช่างทำให้ข้าเสียเปรียบไปสักหน่อย เพราะเจ้ารูปร่างหน้าตาธรรมดาไปนิด แต่ข้าก็จะฝืนใจยอมรับเจ้าละกัน”

ฉีซู่ยิ่งก้มหัวลงต่ำมากขึ้น “หม่อมฉันโง่เขลา ทำให้รัชทายาทกริ้วอยู่เสมอ”

หลี่เฉิงเพ่ยปรายตามองนางแวบหนึ่ง “เจ้าโง่มากไม่ผิด แต่ข้าก็มีพี่น้องแค่ไม่กี่คน ถึงจะโง่ไปหน่อยก็ได้แต่ต้องยอมรับแล้ว”

ฉีซู่ไม่พูดอะไร เพียงเก็บม้วนอักษรเงียบๆ

หลี่เฉิงเพ่ยเห็นนางไม่พูด เข้าใจว่านางโกรธ จึงเอ่ยปลอบอย่างไม่อินังขังขอบเท่าใด “เอาล่ะๆ ต่อไปข้าจะไม่ว่าเจ้าโง่อีก พอใจแล้วกระมัง”

“หม่อมฉันโง่…”

“พอแล้วๆ ข้าก็บอกแล้วว่าต่อไปจะไม่ว่าเจ้าโง่อีก เจ้ามานั่งนี่ มานั่งคุยเป็นเพื่อนข้า” หลี่เฉิงเพ่ยวางมาดเป็นรัชทายาทออกคำสั่ง

ฉีซู่จำต้องเดินไปนั่งลงข้างกายเขา

หลี่เฉิงเพ่ยมองเพดานห้อง แล้วพูดจ้อ “เจ้ารู้หรือไม่ ความจริงข้ามีพี่ชายสองคน พี่ใหญ่เสียชีวิตตั้งแต่ข้ายังไม่เกิด ข้าไม่เคยเห็นหน้า พี่น้องอีกคนหนึ่งซูเฟย* เป็นผู้ให้กำเนิด เมื่อก่อนก็พูดไม่ได้ว่าสนิทสนมกันมาก แต่ในหนึ่งปีอย่างน้อยก็ยังได้เจอหน้ากันหลายครั้ง แต่เมื่อสองปีก่อนพระบิดาส่งเขาไปเป่ยฝู่** แม้แต่เขาข้าก็ไม่ได้เจอแล้ว เป่ยฝู่ เจ้ารู้จักหรือไม่”

ฉีซู่ผงกศีรษะ “หม่อมฉันทราบ นั่นเป็นสถานที่ก่อตั้งราชวงศ์”

* เฟย แปลว่าชายา คือภรรยาเจ้า ในตำหนักในของจีนมีศักดิ์รองจากฮองเฮา (อัครมเหสี) และกุ้ยเฟย (อัครชายา) บางสมัยอาจมีเฟยชั้นพิเศษ 4 ตำแหน่ง เรียกว่าสี่ราชชายา ลำดับศักดิ์สูงกว่าเฟยทั่วไป ในเรื่องนี้ซูเฟยนับเป็นหนึ่งในสี่ราชชายาคือ กุ้ยเฟย ซูเฟย เต๋อเฟย และเสียนเฟย

** เป่ยฝู่ เมืองชายแดนทางเหนือ เป็นที่ตั้งของมณฑลทหาร ปัจจุบันคือเมืองหยางโจว