ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 1 – บทที่ 2

หลี่เฉิงเพ่ยเฉลียวฉลาดมีไหวพริบปฏิภาณ เขาขยับเข้าไปชิดไท่ซั่งหวง ยิ้มบางแล้วว่า “ข้ารู้อาเวิงไม่โกรธหรอก ใช่หรือไม่”

ไท่ซั่งหวงไม่ตอบ หลับตาแสร้งทำเป็นหลับ

หลี่เฉิงเพ่ยกอดพระเพลาไท่ซั่งหวงเล่นลูกไม้อย่างหน้าด้านๆ “ข้าไม่สนใจๆ ถ้าท่านโกรธ คืนนี้ข้าก็จะนอนอยู่ที่นี่ แล้วจะบ้วนน้ำลายลงบนเตียงท่านด้วย”

ไท่ซั่งหวงทนเขารบเร้าเซ้าซี้ไม่ไหว จำต้องลืมตาขึ้นมาแย้มพระสรวลด่าว่า “พ่อของเจ้ารู้จักรุกรู้จักถอยดี เหตุใดจึงให้กำเนิดเจ้าที่หน้าด้านไม่รู้จักอายได้”

หลี่เฉิงเพ่ยหัวเราะขึ้น เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดเต็มปาก “ยิ้มไปด่าไป เช่นนี้คงไม่โกรธแล้ว” เขากระโดดลงไปที่พื้น ดึงมือฉีซู่พลางบอก “เย็นแล้ว เราควรกลับได้แล้ว”

ไท่ซั่งหวงไม่ได้ตรัสอะไรอีก เพียงโบกมือไล่พวกเขาสองคน

แต่เมื่อเด็กสองคนจูงมือกันเดินไปถึงหน้าประตู ไท่ซั่งหวงพลันตรัสขึ้น “เจ้ามาคราวหน้าก็พาเด็กหญิงตัวน้อยผู้นี้มาด้วย ข้ามีคำพูดบางอย่างจะถามนาง”

“รู้แล้วๆ” หลี่เฉิงเพ่ยโบกมือให้เสด็จปู่อย่างไม่ใคร่ใส่ใจ

“หานหล่างหรือ…” หลังจากเด็กสองคนไปแล้ว ไท่ซั่งหวงก็พึมพำกับองค์เอง สุดท้ายก็มองบานประตูสองข้างที่เปิดอยู่แล้วทอดถอนพระทัยเบาๆ

นอกประตูดวงตะวันสีแดงค่อยๆ คล้อยต่ำลง ทิ้งลำแสงสีแดงดุจโลหิตไว้ที่ก้อนอิฐสี่เหลี่ยมของตำหนักหลังใหญ่จางๆ