ทดลองอ่านนิยาย บันไดหยกงาม บทที่ 5

ฉีซู่หลุบคิ้วเอ่ยตอบ “เจาอี๋ชมผิดแล้ว ข้าละอายใจไม่กล้ารับ”

“อย่าไม่กล้ารับ” เสิ่นเจาอี๋พูดด้วยท่าทางคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ใครบ้างไม่รู้ว่าพระชายาอ๋องจึงจะเป็นสะใภ้ที่ถูกทำนองคลองธรรมของไทเฮา พวกเราก็แค่คนรับใช้ที่มือไม้หยาบกระด้าง ไหนเลยจะอยู่ในสายพระเนตรวิเศษของไทเฮาได้”

ฉีซู่ยิ้มน้อยๆ “อภัยที่หม่อมฉันโง่เขลา พระสนมที่นั่งอยู่ในที่นี้ใครบ้างไม่ใช่สะใภ้ที่ถูกทำนองคลองธรรมของไทเฮาหรือ”

ครานี้เสิ่นเจาอี๋จึงได้เพ่งพิศฉีซู่อย่างละเอียด ฉีซู่เผชิญกับการมองประเมินของนางด้วยสีหน้ายิ้มน้อยๆ เสิ่นเจาอี๋เห็นฉีซู่ไม่สะทกสะท้าน ตนเองกลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา นางหัวเราะออกมาคล้ายกลบเกลื่อน ดึงฉีซู่ไปที่หน้าพระพักตร์ฮองเฮาแล้วว่า “ฮองเฮา ท่านดูปากของชายาท่านอ๋องช่างเจรจาเพียงใด มิน่าไทเฮาจึงเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกขณะจิต”

ชุยฮองเฮาแย้มพระสรวลบางๆ “พระชายาท่านอ๋องเติบโตอยู่ข้างพระวรกายไทเฮาตั้งแต่เล็ก ไทเฮาทรงคิดถึงเป็นห่วงก็เป็นเรื่องธรรมดา” แล้วหันมากล่าวกับฉีซู่ “เจาอี๋ชอบพูดเล่น เจ้าก็อย่าเก็บไปใส่ใจเลย”

ฉีซู่เข้าใจดีว่าฮองเฮากำลังช่วยแก้หน้าให้นาง จึงตอบอย่างเกรงใจ “เจาอี๋เป็นคนตรงไปตรงมา หม่อมฉันชอบมากเพคะ”

ในเวลานี้เองนางกำนัลคนหนึ่งเข้ามาในตำหนัก กระซิบข้างพระกรรณฮองเฮาหลายประโยค ฮองเฮาแย้มสรวลหันมาทางฉีซู่ “หนิงอ๋องเข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้ว กำลังจะไปเฝ้าไทเฮา พระชายาไม่ได้พบไทเฮาหลายปีแล้ว น่าจะไปเข้าเฝ้าพร้อมกันกับท่านอ๋องเสียเลย”

ฉีซู่ลุกขึ้นหมอบกราบอีกครั้ง จากนั้นก็ล่าถอยออกจากตำหนักภายใต้การนำของขันที เมื่อพบกับหลี่หยวนเพ่ยแล้วก็ไปเข้าเฝ้าไทเฮาด้วยกัน

หลังจากอดีตฮ่องเต้สวรรคต ไทเฮาก็ย้ายไปอยู่ตำหนักอื่น มุ่งมั่นกับการสวดมนต์ไหว้พระ ตอนฉีซู่กับ หลี่หยวนเพ่ยพบไทเฮานั้น ไทเฮาทรงอยู่ในชุดสีขาว พระหัตถ์ถือลูกประคำนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่ง ไม่ได้พบกันหลายปี เส้นผมที่มวยผมด้านข้างของไทเฮาขาวไปแถบหนึ่งแล้ว หางตาก็ตกลงมา ดูแก่ชราขึ้นไม่น้อย หนุ่มสาวคู่หนึ่งทรุดตัวลงหมอบกราบไทเฮา สีพระพักตร์ไทเฮากลับไม่ปรากฏคลื่นลมใดๆ

หลี่หยวนเพ่ยทำความเคารพแล้วก็คิดจะเดินเข้าไปหา กลับถูกฉีซู่ดึงชายแขนเสื้อไว้ไม่ให้เขาทำเกินขอบเขตอันควร หลี่หยวนเพ่ยถอยกลับมาอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจนัก เป็นนานจึงได้ยินไทเฮาตรัสถาม “การเดินทางราบรื่นดีหรือไม่”

ฉีซู่ทูลตอบ “ขอบพระทัยไทเฮาที่ทรงห่วงใย การเดินทางราบรื่นดีเพคะ”

ไทเฮาผงกพระเศียร เบนสายตาไปที่ร่างหลี่หยวนเพ่ยครู่หนึ่ง แล้วเบนออกโดยเร็ว “เช่นนั้นก็ดีแล้ว”

ฉีซู่ทูลถาม “ไทเฮาประทับอยู่ในวัง ทรงเกษมสำราญดีหรือไม่เพคะ”

“ดีมาก” ไทเฮาตอบคำ

ฉีซู่สั่งคนให้นำม้วนพระคัมภีร์ขึ้นถวาย “ครั้งนี้มาเมืองหลวงอย่างฉุกละหุก ไม่ทันได้จัดเตรียมของขวัญ ได้ยินว่าไทเฮาทรงมุ่งมั่นกับการสวดมนต์ไหว้พระ หม่อมฉันกับท่านอ๋องจึงคัดลอกพระคัมภีร์ส่วนหนึ่งมาถวาย เพื่อแสดงน้ำใจเล็กน้อยเพคะ”

ไทเฮาผงกพระเศียร “ลำบากแล้ว”