ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 2.2 #นิยายวาย

หลี่จื้อเฟิงตกตะลึง ลมพัดแรงจนป้ายผ้าเหนือโรงเตี๊ยมสะบัดเสียงดัง หนังสือสัญญาขายตัวเผยอขึ้นตามแรงลมเผยให้เห็นเศษเงินด้านใน

“ทำไม” หลี่จื้อเฟิงดูเหมือนยังไม่เข้าใจ

“ก็ไม่ทำไม มีคำกล่าวว่าเป็นสามีภรรยากันหนึ่งคืน…เอ่อ ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นร้อยวัน อย่างไรเสียเราก็เคยทำเรื่องเช่นนั้นกันแล้ว จงกลับไปใช้ชีวิตของตัวเจ้าเองเถอะ ข้าไม่มีอะไรจะให้เจ้าอีกแล้ว”

ดวงตาของหลี่จื้อเฟิงแดงก่ำ จ้องมองโหยวเหมี่ยวนิ่งนาน โหยวเหมี่ยวทราบดีว่าหลี่จื้อเฟิงกำลังซาบซึ้งใจมากจึงรู้สึกกระดากใจขึ้นมา กล่าวต่อว่า “เดิมทีข้าก็ไม่อยากให้เจ้าจากไปเช่นนี้ แต่เจ้าเป็นคนนอกด่าน ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่เป็นทาสต่อ ท่านแม่ข้าเคยบอกว่าชีวิตคนเรามีดีมีร้าย ต่อให้ชะตาชีวิตรันทดก็ตัดพ้อสวรรค์ไม่ได้…นี่ข้ากำลังพูดอะไรกันเนี่ย สรุปว่าต่อไปก็ใช้ชีวิตของเจ้าให้ดีๆ คิดเสียว่าเราคบหาเป็นสหายกันก็พอ”

โหยวเหมี่ยวพูดจาเหลวไหลเลื่อนเปื้อน ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไร แต่แล้วห่าวซันเฉียนก็ตะโกนมาจากไกลๆ

“คุณชาย…ต้องออกเดินทางแล้ว…”

โหยวเหมี่ยวยืนอยู่ท่ามกลางแสงสายัณห์ หลี่จื้อเฟิงยืนนิ่งเงียบอยู่ตำแหน่งเดิม โหยวเหมี่ยวที่มีรูปร่างเตี้ยกว่าหลี่จื้อเฟิงเกือบหนึ่งช่วงศีรษะยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วตบแก้มเบาๆ ท่าทางดูอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย แต่ต่อให้ตัดใจไม่ลงก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเขาพาหลี่จื้อเฟิงกลับบ้านไม่ได้ ถ้าบิดารู้เข้าจะช้าหรือเร็วก็ต้องโดนขับไล่ไปอยู่ดี

แม้ว่าเขาจะซื้อหลี่จื้อเฟิงกลับมาด้วยเงินจำนวนมากถึงสองร้อยตำลึง แต่ก็เคยช่วยชีวิตอีกฝ่ายเอาไว้ด้วยมือตัวเอง ย่อมต้องรู้สึกผูกพันกันบ้างเป็นธรรมดา บวกกับอยู่ร่วมกันมาระยะหนึ่ง ทั้งยังเคยมีความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้ง โหยวเหมี่ยวเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดบิดาจึงรักใคร่ผูกพันกับอนุในบ้านนัก

การปล่อยหลี่จื้อเฟิงจากไปด้วยดีก็นับว่าเป็นการทำความดีอย่างหนึ่ง

“ข้าไปล่ะ” โหยวเหมี่ยวเอ่ย “เจ้าก็อย่าทุบตีชาวฮั่นอีกนะ จำไว้ให้ดีว่าชีวิตของเจ้าข้าเป็นคนช่วยไว้ ดังนั้นห้ามทุบตีชาวฮั่นอีก ไปเถอะ ขุนเขาไม่เปลี่ยนสายน้ำไม่ขาด เราคงได้เจอกันอีก”

โหยวเหมี่ยวยิ้มแล้วก้าวขึ้นรถม้า หลี่จื้อเฟิงยืนกำหนังสือสัญญาขายตัวของตัวเองนิ่งงันอยู่ที่เดิมราวกับท่อนไม้ มองส่งขบวนรถม้าที่ทยอยแล่นจากไป จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ โหยวเหมี่ยวเปิดม่านหน้าต่างแล้วยื่นมือออกไปโบก รถม้าแล่นออกจากเมืองเหยียนเปียน เงาร่างของหลี่จื้อเฟิงมีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ จนเหลือแค่จุดดำเล็กๆ

ขบวนรถออกเดินทาง โหยวเหมี่ยวนั่งอยู่ในรถม้าตามลำพัง ท้องฟ้าด้านนอกดำมืด ห่าวซันเฉียนถูฝ่ามือแล้วพ่นลมใส่มือให้อุ่นแล้วก้าวเข้ามาปรนนิบัติ พอเขาถามถึงเรื่องหลี่จื้อเฟิง โหยวเหมี่ยวก็ตอบไปตามตรงว่าอย่างไรเสียก็พากลับบ้านไม่ได้เลยไล่ไปแล้ว

“คุณชายช่างเหมือนพระโพธิสัตว์ที่ยังมีชีวิตจริงๆ” ห่าวซันเฉียนฟังจบก็เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“แค่ทำความดีเล็กน้อยเท่านั้น ดูไปแล้วก็น่าสงสารเหมือนกัน”

“คนผู้นี้บางครั้งอาจนำเภทภัยมาให้ในภายหลังก็ได้ คุณชายอาศัยอยู่ในเมืองหลวง มีฐานะตระกูลดีเป็นถึงคหบดีใหญ่ ไม่เหมือนพวกเราที่ใช้ชีวิตร่อนเร่อยู่ข้างนอก และฝากชีวิตไว้กับเทพแห่งการค้าบนสวรรค์เป็นประจำ โปรดอย่าขุ่นเคืองใจที่ข้าพูดจาไม่น่าฟังเลย คุณชายเป็นคนดีย่อมได้รับผลดีตอบแทน ปกติเราทำอะไรบ้าง สวรรค์มีตาย่อมเห็นทุกอย่าง…”

“อย่างนั้นหรือ” โหยวเหมี่ยวหัวเราะตอบ