ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 2.2 #นิยายวาย

ห่าวซันเฉียนพูดประจบสอพลออยู่ครู่หนึ่งก่อนจุดเตาชงชาให้โหยวเหมี่ยว ตลอดทางมาได้ยินเสียงลมพัดหวีดหวิว ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกอยู่ด้านนอก ห่าวซันเฉียนจึงลงจากรถไปนำทาง

พายุหิมะพัดมาอีกระลอกและเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พวกพ่อค้าเดินทางต้านลมต่อไป บางครั้งวกลงใต้ บางครั้งก็ลัดเลาะเส้นทางหลวงหักเลี้ยวขึ้นเหนือ เส้นทางช่วงนี้เดินทางยากลำบากที่สุด เพราะเป็นพื้นที่รกร้างว่างเปล่า มองไปไม่เห็นขอบฝั่ง พายุหิมะไม่มีอะไรกีดขวางจึงส่งเสียงกึกก้องเสมือนเสียงยักษ์คำราม และพัดกระโชกใส่พวกเขาเต็มแรง

โหยวเหมี่ยวรู้ว่าหากออกจากเมืองหวงโจว เข้าสู่เมืองเหลียงโจว เจอท้องฟ้าสดใสอีกครั้งก็ปลอดภัยแล้ว

พ่อค้าเหล่านี้นำสินค้าจากเมืองหลวงไปแลกเปลี่ยนกับของดีจากชาวหูนอกด่าน แล้วเลี้ยวลงใต้ไปทำการค้าครั้งที่สองที่เหลียงโจว หลิวโจว และหยางโจว โดยนำสินค้าไปแลกเปลี่ยนเป็นก้อนเงินหรือตั๋วเงิน จากนั้นก็เดินทางกลับเมืองหลวงไปรายงานผล

กรมอากรได้ชื่อว่าขูดรีดเก่งที่สุดในเมืองหลวง เพราะกรมอากรจะมอบป้ายวาณิชให้เหล่าพ่อค้า ถ้าหากพ่อค้าคนใดไม่มีป้ายวาณิชก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ค้าขายที่อื่นเด็ดขาด ดังนั้นกรมอากรจะริบเงินทองที่ได้จากการค้าขายไปห้าส่วนพร้อมจดรายชื่อไว้ โหยวเต๋อโย่วซึ่งเป็นเจ้าของสินค้ากับขุนนางต่างๆ ริบไปสี่ส่วน หนึ่งส่วนสุดท้ายที่เหลือแจกจ่ายให้พวกพ่อค้า

ถึงจะเป็นเช่นนี้ แต่ทุกปีก็มีผู้คนมากมายแวะเวียนมามอบเงินทองและของขวัญให้โหยวเต๋อโย่ว พยายามสรรหาสารพัดวิธีให้ได้เป็นหนึ่งในรายชื่อนั้น เพื่อจะได้รับเงินสี่สิบตำลึงจากการออกเดินทางค้าขาย

เมื่อถึงแถบเจียงเป่ย ขนสัตว์ กระดูกสัตว์ กำยานพวกนี้จะขายได้ราคาสูง จากนั้นนำไปแลกเป็นผ้าปัก ชาบรรณาการ และแป้งชาดจากหยางโจว…โหยวเหมี่ยวเอนพิงหน้าต่างรถงีบหลับไป มือควานข้างๆ โดยไม่รู้ตัว แต่กลับหาหลี่จื้อเฟิงไม่เจอ

เรียกใช้คนผู้นี้มาไม่กี่เดือน เวลานี้ไม่มีแล้วจึงรู้สึกไม่เคยชิน สายลมเย็นเยียบด้านนอกพัดโอบล้อมรถม้าจนได้ยินเสียงคำรามดังเป็นระยะ โหยวเหมี่ยวขดตัวอยู่ใต้เสื้อผ้าด้วยความอ่อนเพลีย

รถม้าจอดในป่าแห่งหนึ่ง ห่าวซันเฉียนตะโกนสู้ลมมาจากด้านนอก “คุณชาย ลมแรงเกินไป พวกเราไปต่อไม่ได้แล้ว ต้องพักกลางป่าคืนหนึ่ง”

โหยวเหมี่ยวตบหน้าต่างรถเป็นสัญญาณว่ารู้แล้ว ที่แห่งนี้อยู่ห่างจากเมืองเหยียนเปียนนับร้อยลี้ ถ้ารู้แต่แรกคงไม่ออกจากเมือง ใครจะรู้ว่าพายุหิมะจะมาเร็วเกินไป เวลานี้จะกลับไปก็ไม่ทันเสียแล้ว คงต้องเข้าไปหลบในป่าบนเนินเขาก่อน พวกพ่อค้าเดินขดตัวเหมือนกุ้งเอาผ้าคลุมปิดสินค้าบนรถม้าและตอกหมุดยึดไว้เพื่อกันลมกันหิมะ เสียงลมพัดผ้าสะบัดดังพึ่บพั่บเป็นระยะ หลังจากตอกหมุดยึดเสร็จแล้วพวกพ่อค้าก็มุดเข้าไปในรถม้าที่อัดแน่นไปด้วยกองขนสัตว์ รักษาชีวิตเอาไว้ก่อน

โหยวเหมี่ยวกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ในรถ อึดอัดไม่สบายตัว ลมหนาวเล็ดลอดเข้ามาทุกทิศทางจนทำให้เขารู้สึกปวดหัว ผ้านวมเย็นชื้น สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ขยับตัวลงพื้น หยิบหนังสือเล่มหนึ่งแล้วเอาผ้านวมห่อตัวจนหนาเตอะมานั่งผิงไฟ

สายลมด้านนอกค่อยๆ เบาลง โหยวเหมี่ยวคิดถึงหลี่จื้อเฟิงขึ้นมา ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน แต่แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงฝีเท้าม้าวิ่งเข้ามาใกล้ ทีแรกโหยวเหมี่ยวคิดว่าเป็นทหารจากเมืองเหยียนเปียนมา แต่รอบข้างกลับไม่มีสุ้มเสียงใดๆ ขณะที่คิดจะเปิดหน้าต่างรถดูก็พลันได้ยินเสียงแผดร้องดังขึ้นมา

“อ๊าก…”