ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 1 – บทที่ 3

บทที่ 3

รถม้าคันหนึ่งแล่นจากชานเมืองเข้าสู่ตัวเมืองไปอย่างช้าๆ เผยจื่ออวี๋ที่อยู่ภายในตัวรถแหวกผ้าม่านออกมองดูทุ่งนาเขียวขจี และรับลมเย็นๆ ที่ทำให้นางรู้สึกปลอดโปร่งเป็นอย่างมาก

หญิงสาวสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดจนร่างกายรู้สึกผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย เพียงแต่ตอนเห็นผู้ประสบภัยน้ำท่วมจำนวนมากกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวอำเภอในสภาพเสื้อผ้าเก่าขาด ก็ทำให้นางรู้สึกไม่ดีเลยจริงๆ ทั้งที่อุทกภัยผ่านพ้นไปตั้งนานแล้ว แต่เพราะเหตุใดจำนวนของผู้ประสบภัยถึงยังมากมายขนาดนี้ได้เล่า

ยิ่งเวลานี้ล่วงเข้าสู่ฤดูร้อน อากาศจึงเริ่มอุ่นขึ้น หากผู้ประสบภัยที่มาต่อแถวรับหมั่นโถวและของใช้จำเป็นในทุกวันกลับยังมีอยู่อีกเป็นจำนวนมาก

และเนื่องจากสภาพอากาศร้อนขึ้น ทำให้ผู้ประสบภัยที่ไม่มีสถานที่อาบน้ำเริ่มมีกลิ่นแปลกๆ ออกมาจากตัว เผยจื่ออวี๋รู้สึกแย่มากตอนที่ออกไปแจกหมั่นโถว แต่พูดอะไรไม่ออก

ดังนั้นเมื่อนางไม่อาจพูด และเพื่อมิให้เป็นการทำร้ายจิตใจของเหล่าผู้ประสบภัยที่ไร้บ้านพวกนั้น หญิงสาวจึงสวมผ้าคลุมหน้าออกจากบ้านทุกวัน พอมีใครถามก็บอกว่าเพราะกลัวแดดเผาจนหน้าดำแทน

นับจากวันที่เกิดอุทกภัยจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาสองเดือนแล้ว ทว่าพวกขุนนางกลับยังหาวิธีการแก้ปัญหาที่ได้ผลกันออกมาไม่ได้เลย แม้แต่เงินช่วยเหลือและเสบียงอาหารก็ยังล่าช้า จนเหล่าขุนนางท้องถิ่นต้องไปปรึกษากับเหล่าพ่อค้าที่ให้การช่วยเหลือกันอยู่ว่าขอให้พวกเขาช่วยจุนเจือกันต่อไปก่อน พอเผยจื่ออวี๋ได้ยินเรื่องในวงขุนนางพวกนี้ก็ได้แต่ส่ายหน้าพลางถอนหายใจ

มิใช่ว่านางหวงแหนเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัย แต่เพราะไม่มีขุนนางคนไหนที่คิดหาวิธีการดีๆ ออกมาได้เลยสักคน มีแต่บอกว่าไม่รู้จะจัดการอย่างไรแล้วแบมือว่างเปล่าทั้งสองข้างออกมาอย่างเดียวเท่านั้น

เมื่อภัยธรรมชาติมาพร้อมกับความทุจริตในแวดวงขุนนาง ย่อมทำให้เกิดสถานการณ์ข้าวยากหมากแพงและจำนวนขอทานที่เพิ่มสูงขึ้น จนสตรีอย่างเผยจื่ออวี๋ยังต้องมีองครักษ์รูปร่างกำยำล่ำสันสองคนคอยติดตามเวลาออกจากบ้าน เพราะแม้วิชาศิลปะการป้องกันตัวที่จื่ออวี๋เคยร่ำเรียนมาในโลกยุคปัจจุบันจะไม่เลวนัก แต่ตัวคนเดียวย่อมไม่อาจรับมือคนหลายคนพร้อมกันได้อยู่ดี

หลังล่วงเข้าประตูเมืองมาแล้ว รถม้าก็วิ่งผ่านถนนที่เต็มไปด้วยผู้ประสบภัยและขอทานไปอย่างช้าๆ เพราะเกรงว่าถ้าวิ่งเร็วเกินไปไม่ทันระวังจะชนถูกคนเข้า เช่นนั้นจะยิ่งเป็นเรื่องใหญ่

“คุณหนู เราต้องไปร้านขายเสื้อผ้าก่อนไปที่โรงหมอของท่านหมอจางมิใช่หรือขอรับ” เตาโต้วที่อยู่ด้านหน้ารถถามเผยจื่ออวี๋ที่อยู่ในตัวรถม้า

“อืม อีกเดี๋ยวพอไปถึง ปาเจี่ยวเจ้าก็ไปเอาเสื้อผ้าที่ข้าให้ไปซื้อเมื่อวานด้วย” เผยจื่ออวี๋แหวกผ้าม่านออกไปสั่งปาเจี่ยวที่นั่งอยู่กับเตาโต้ว

“ขอรับคุณหนู” ปาเจี่ยวตอบรับ แต่พอมาคิดๆ ดูก็รู้สึกว่าผิดปกติจึงอดถามขึ้นไม่ได้ว่า “คุณหนูขอรับ คุณชายที่โรงหมอผู้นั้น…ท่านกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย แล้วเพราะเหตุใดท่านถึงต้องดูแลเขาขนาดนี้ด้วย ทั้งช่วยเขาจ่ายค่าหมอและยังจะซื้อเสื้อผ้าให้อีก”

“ปาเจี่ยว คุณหนูของเจ้ามิใช่ทำเรื่องพวกนี้เป็นครั้งแรกเสียหน่อย เจ้าลืมแล้วหรือ” เตาโต้วที่อยู่ด้านข้างพูดด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ “คุณหนูของเราเป็นคนจิตใจดีงาม อย่าว่าแต่คนแปลกหน้าไร้ที่พึ่งพาคนหนึ่งเลย แม้แต่แมวข้างถนนถูกหมากัดจนบาดเจ็บ คุณหนูยังเก็บกลับบ้านไปรักษาจนหายแล้วปล่อยไปด้วยซ้ำ”

“ก็จริง หากแต่ไหนแต่ไรมาคนที่คุณหนูช่วยล้วนแต่เป็นคนในอำเภอเดียวกันกับเราทั้งนั้น แต่ครั้งนี้ผู้ที่ท่านช่วยกลับเป็นบุรษแปลกหน้าที่มาจากที่ใดไม่ทราบ ข้าเลยรู้สึกแปลกๆ” ปาเจี่ยวกล่าวพลางเกาศีรษะแกรกๆ

เผยจื่ออวี๋รู้ได้ทันทีว่าปาเจี่ยวกำลังคิดอะไร “ปาเจี่ยว บอกมานะ ท่านแม่ของข้าแอบสั่งอะไรเจ้าไว้ใช่หรือไม่ เป็นต้นว่ายามออกจากบ้านให้ดูด้วยว่าข้ามองคุณชายบ้านไหนมากหน่อย หรือข้าสนใจผู้ประสบภัยหน้าตาดีคนไหนบ้างหรือไม่ จะได้หาสักคนกลับไปเป็นเขย?!”

แค่ใช้สมองคิดดูนางก็รู้แล้วว่าการที่จู่ๆ ปาเจี่ยวถามเรื่องพวกนี้ขึ้นมาต้องเกี่ยวข้องกับมารดาอย่างไม่ต้องสงสัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลานี้มารดาของนางคิดแต่อยากจะช่วยนางหาสามีสักคน มีหรือที่เผยจื่ออวี๋จะไม่คอยระวังตัวเอาไว้ ถ้าเกิดมีวันไหนมารดาพูดจาแปลกๆ เป็นทำนองว่าได้ช่วยนางเลือกหาสามีดีๆ เอาไว้ พร้อมดูฤกษ์มงคลให้เสร็จสรรพ คอยแต่เพียงให้นางไปเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินเท่านั้น นางมิลมใส่หรือ

“คุณหนู ท่านช่างร้ายกาจยิ่งนัก ขนาดฮูหยินไม่ได้บอกท่าน ท่านยังรู้อีกหรือขอรับ” ปาเจี่ยวปากถามแต่มือยังคงเกาศีรษะด้วยความฉงน

“เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความสุขชั่วชีวิตของข้า ข้ามิใส่ใจได้หรือ” เผยจื่ออวี๋พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ปาเจี่ยว ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ก่อนนะว่าค่าแรงเจ้า ข้าเป็นคนจ่าย อะไรที่ควรพูดหรือไม่ควรพูด เจ้าย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ และข้าขอย้ำกับเจ้าไว้ตรงนี้เลยว่าเวลานี้ข้ายังไม่คิดจะแต่งเขยเข้าบ้าน ได้ยินชัดเจนหรือไม่ ระวังเอาไว้นะว่าถ้าหากเจ้ายังลืมอีกจะมีผลไปถึงเงินพิเศษตอนสิ้นปีด้วย ถ้าอยากได้เงินน้อยกว่าคนอื่นเขาก็ลองดู!”