ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 1 – บทที่ 3

หวงฝู่จี้เบิกตาโตอย่างตื่นเต้นดีใจ และมองของสองอย่างนั้นอย่างเหนือคาด เพราะชิ้นหนึ่งคือตราหยกประจำตัวของเขา และอีกชิ้นหนึ่งคือหลักฐานการก่อกบฏของตวนอ๋อง คิดไม่ถึงเลยว่าจะอยู่ที่นาง!

“ของพวกนี้หล่นออกมาจากเสื้อผ้าของท่าน ข้าก็เลยเก็บใส่กระเป๋าเอาไว้ก่อน พอเวลาผ่านไปก็ลืมเสียสนิท จนเมื่อคืนข้าเอากระเป๋าออกมาเก็บถึงได้เจอเข้าเลยรีบเอามาคืนให้ท่าน”

“ขอบคุณแม่นาง” หวงฝู่จี้มองของสองอย่างในมือด้วยความรู้สึกซึ้งใจอย่างมาก ผนึกที่ด้านบนยังคงอยู่ แสดงว่านางไม่ได้เปิดมันออกดู ซึ่งนั่นทำให้ชายหนุ่มแปลกใจอยู่บ้าง

“ตอนนี้ของก็คืนให้ท่านแล้ว ข้าค่อยสบายใจได้เสียที” หญิงสาวผ่อนลมหายใจ “เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน ท่านพักรักษาตนเองดีๆ”

“ท่านจะไปแล้วหรือ” สำหรับคนที่รำคาญสตรีมาตลอดเช่นเขา นี่เป็นครั้งแรกที่นึกอาลัยไม่อยากให้สตรีสักคนจากไป และเมื่อมาคิดดูหวงฝู่จี้ก็รู้สึกว่าตนเองชื่นชอบรอยยิ้มบนใบหน้าสดใสของนางมาก เพราะมันทำให้เขารู้สึกสบายตาสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

นางผงกศีรษะพลางตอบสั้นๆ “อืม”

“ถ้าหากท่านไม่มีธุระด่วนอะไร ช่วยพาข้าไปที่ที่หนึ่งหน่อยได้หรือไม่ ข้าไม่รู้จักที่นี่เลยอยากได้คนนำทางสักคน”

“นี่ท่านจะให้ข้าเป็นคนนำเที่ยวด้วยหรือ” นางปรายตามองแผลเขานิดหนึ่งก่อนเอ่ยถาม “หากท่านจะออกไปข้างนอกจริง ไม่กลัวถูกคนชนจนแผลฉีกหรือไร”

คนนำเที่ยว? นางพูดจาแปลกๆ อีกแล้ว

“วันนี้ท่านหมอจางบอกข้าว่าให้ออกกำลังกายบ้าง แผลจะได้สมานตัวดีขึ้น” ตราบใดที่เขายังไม่ส่งข่าวไป พวกหลิงอีจะต้องร้อนใจจนอาจใช้ความตายมาชดเชยความผิดก็เป็นได้ ดังนั้นเขาจึงต้องแจ้งข่าวให้คนสนิททั้งสามรู้ก่อนว่าเขายังปลอดภัยดี

“แบบนั้นก็ดี อย่างไรเสียวันนี้ข้าก็ไม่มีธุระอย่างอื่น จะพาท่านไปเดินวนรอบเมืองหน่อยแล้วกัน”

ชายหนุ่มจึงหยัดกายขึ้นคารวะ “ต้องขอรบกวนแม่นางเผยแล้ว”

หญิงสาวจึงผุดลุกขึ้นด้วยเช่นกัน “ท่านอยากไปที่ไหน”

“ช่วยบอกข้ามาก่อนว่าประตูเมืองทั้งสี่อยู่ที่ไหนบ้าง กับตำแหน่งของที่ว่าการอำเภอ และถ้าหากมีเวลา ข้าก็อยากออกไปนอกตัวเมืองด้วย”

หลายวันมานี้เขาพบว่าที่โรงหมอของท่านหมอจางต้องใช้สมุนไพรจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งยารักษาแผลที่ต้องทำกันชนิดวันเว้นวัน และมีบุรุษร่างกำยำสองคนเป็นผู้มารับยา พอจ่ายเงินเสร็จก็จากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดอะไร ดูน่าสงสัยเป็นอย่างมาก

สังเกตจากรองเท้าที่เปื้อนดินเลนสีแดงของชายทั้งสองคน คาดว่าพวกเขาน่าจะเป็นคนที่ขึ้นลงภูเขาบ่อยๆ ซึ่งจุดนี้ก็น่าสงสัยมากเช่นกัน หวงฝู่จี้จึงอยากตรวจสอบดูให้กระจ่าง

“ลำพังแค่ไปที่ประตูเมืองทั้งสี่ก็เหนื่อยจนแทบขาดใจแล้ว ข้าจะพาท่านไปที่ที่ว่าการอำเภอกับประตูทิศตะวันออกก่อน แล้ววันพรุ่งนี้ค่อยเอารถม้ามาพาท่านไปดูประตูเมืองอีกสามแห่งที่เหลือกับออกนอกตัวเมืองด้วย จะว่าไปยามนี้ท่านไม่ควรจะเดินเยอะๆ หรอก” หญิงสาวกล่าวอย่างรอบคอบ