ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

สามารถอ่านบทก่อนหน้าได้ที่ >> บทที่ 1 – บทที่ 3

บทที่ 4

อีกราวครึ่งชั่วยามต่อมา รถม้าค่อยๆ มาจอดอยู่ที่หน้าภูเขาเขียวขจีลูกหนึ่ง มีสายลมเย็นรื่นโชยพัดแผ่วๆ นำพากลิ่นหอมของต้นหญ้ามาด้วย

หวงฝู่จี้เลิกผ้าม่านรถม้ามองออกไปด้านนอก เห็นแปลงสมุนไพรที่ปลูกทอดตัวไปตามทิวเขาไกลสุดสายตา เป็นทัศนียภาพอันสงบสวยงาม ที่นี่ก็คือ…

“ถึงแล้ว พวกเราลงจากรถกันเถอะ ยังต้องเดินเท้าตามทางนี้ไปอีกนิดถึงจะไปถึงที่ภูเขาด้านหน้าได้”

ทันทีที่เผยจื่ออวี๋ลงจากรถ พวกคนงานที่กำลังทำงานกันอยู่ในสวนสมุนไพรก็วางงานในมือของตนเองลงและวิ่งมาหานาง

“คุณหนู!” พวกคนงานถอดหมวกหญ้าที่ใช้กันแดดออกจากศีรษะ พร้อมกล่าวคำทักทายเผยจื่ออวี๋กันเสียงดัง

“เหนื่อยหน่อยนะทุกคน ท่านลุงเฉิน ท่านได้ใส่ปุ๋ยกับยาฆ่าแมลงให้ต้นกล้าในสองแปลงนี้ตามที่ข้าสั่งเอาไว้หรือไม่” เผยจื่ออวี๋ถามพลางปรายตาไปมองดูสวนสมุนไพรแวบหนึ่ง

ท่านลุงเฉินผู้เป็นหัวหน้าคนงานพยักหน้า “เรียนคุณหนู เมื่อเช้าพวกเราจัดการทำตามที่คุณหนูสั่งเรียบร้อยแล้วขอรับ ตอนนี้กำลังถอนหญ้ากันอยู่”

เผยจื่ออวี๋พยักหน้า “ดีแล้ว พวกท่านลุงเฉินทำงานกันต่อไปเถอะ ข้าไม่ได้มีเรื่องอะไรหรอก แค่พาสหายมาดูอะไรหน่อยเท่านั้น”

“ขอรับ ถ้าหากคุณหนูมีเรื่องอะไรจะใช้ก็เรียกข้าได้ตลอดเวลาเลยนะขอรับ ข้าจะรีบมาทันที” ท่านลุงเฉินยกมือขึ้นชี้นิ้วสั่งให้พวกคนงานทำงานในสวนสมุนไพรกันต่อไป

“เจ้าค้าสมุนไพรทั้งหมดนี่เลยหรือ” หวงฝู่จี้เพิ่งลงจากรถตามหลังนางมาเอ่ยถามขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นเผยจื่ออวี๋พูดคุยกับพวกคนงาน

“อืม” นางผงกศีรษะ ก่อนจะชี้มือไปยังทางเดินสายเล็กๆ ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก “ถ้าจะไปที่ภูเขาด้านหน้าต้องเดินตามทางถนนเส้นนี้ขึ้นไป” ตอนที่นางมาบุกเบิกทำแปลงสมุนไพรนั้นได้ซ่อมแซมถนนเพื่อใช้เข้าออกทางภูเขาด้านหลังได้เลย จึงไม่มีความจำเป็นต้องไปเข้าออกทางภูเขาด้านหน้าอีก

หวงฝู่จี้พยักหน้า เขาม้วนแขนเสื้อขึ้น เดินไปตามทางถนนเส้นเล็กสายนั้นด้วยท่าทีแคล่วคล่องว่องไว เพียงชั่วพริบตาเดียว ชายหนุ่มก็ขึ้นไปอยู่บนถนนสายเล็กนั้นเรียบร้อยแล้ว

เผยจื่ออวี๋ได้แต่เบิกตามองดูหวงฝู่จี้ที่เหมือนเหยียบเมฆข้ามไปได้ด้วยอาการตะลึงลาน นางชี้นิ้วตามเงาแผ่นหลังสูงใหญ่ของชายหนุ่มพร้อมกับเอ่ยถามปาเจี่ยวและเตาโต้วที่ตามหลังนางมาอย่างตื่นๆ ว่า “พวกเจ้าว่า…คุณชายหวงผู้นี้บาดเจ็บอยู่มิใช่หรือ แล้วเพราะอะไรเขาถึงเคลื่อนไหวได้ว่องไวอย่างน่าเหลือเชื่อได้เช่นนี้เล่า”

ปาเจี่ยวพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น “ปาเจี่ยวยืนยันได้ว่าเขายังบาดเจ็บอยู่จริงๆ ขอรับ อีกทั้งยังบาดเจ็บหนักมากด้วย”

เตาโต้วผงกศีรษะด้วยสีหน้าจริงจังเช่นกัน “นี่ขนาดร่างกายไม่แข็งแรงดี ยังสามารถเคลื่อนไหวได้ราวกับเทพเซียนเช่นนี้ ไม่เลวเลยจริงๆ”