ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

“คุณหนูบอกว่านางต้องการแต่งงานแบบผัวเดียวเมียเดียวตลอดชีวิต บุรุษคนไหนคิดจะแต่งงานกับนางก็ต้องเขียนเป็นหนังสือสัญญามาเลยว่าจะมีนางเป็นภรรยาแค่คนเดียวเท่านั้น ถ้าหากผิดสัญญาขึ้นมาเมื่อไรก็ต้องหย่าให้นางทันที” ปาเจี่ยวอธิบายต่อ “นางไม่ยอมแบ่งปันสามีกับหญิงอื่น เพราะเรื่องความรักสำหรับนางแล้ว ต้องเป็นหนึ่งไม่มีสองเท่านั้น”

หวงฝู่จี้มองดูปาเจี่ยวกับเตาโต้วที่ก้าวเข้าไปในร้านยาด้วยความรู้สึกหวั่นไหวในใจ

ผัวเดียวเมียเดียวตลอดชีวิต? เพราะเหตุใดสตรีที่เพิ่งจะอายุแค่สิบหกปีอย่างเผยจื่ออวี๋ถึงได้กล้าพูดจาอะไรแบบนี้ออกมา ถึงขั้นเรียกร้องบุรุษที่มีคุณสมบัติเช่นนี้ หรือนางไม่รู้ว่าการที่บุรุษผู้หนึ่งมีสามภรรยาสี่อนุนั้นเป็นเรื่องถูกต้องตามหลักฟ้าดินอยู่แล้ว

หลิงอีกับหลิงซานที่เดินออกมาจากโรงหมอ เห็นหวงฝู่จี้กำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเองอยู่ก็สบตากันอย่างงงงัน หลิงอีถามอย่างเป็นห่วงขึ้นว่า “นายท่าน เหตุใดจึงมายืนเหม่ออยู่ที่นี่เล่าขอรับ”

หวงฝู่จี้ถึงได้สติกลับมา เขาสั่นศีรษะตอบ “ไม่มีอะไร” แค่ตกใจกับคำพูดของเผยจื่ออวี๋ นางเป็นแค่สตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่งแท้ๆ แต่กลับมีปณิธานที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน ถึงขนาดกล้าวาดมโนภาพสามีของตนเองออกมาอย่างชัดเจนอีกด้วย

ผ่านไปชั่วอึดใจเขาก็ออกคำสั่ง “หลิงซาน เจ้าตามไปคุ้มครองแม่นางเผยด้วย ข้าไม่อยากให้ผู้มีพระคุณของข้าต้องมีอันตราย” ถึงเผยจื่ออวี๋จะบอกว่านางสามารถรับมือได้อย่างง่ายๆ แต่เขากลับยังรู้สึกว่าไม่เหมาะสมอยู่ดี จึงสั่งให้คนของตนไปคุ้มกันนางด้วย

“ขอรับ” หลิงซานรับคำสั่งและพลิ้วร่างหายวับไปจากร้านยา

“หลิงอี ตอนนี้ข้ามีเรื่องหนึ่งจะให้เจ้าทำ” หวงฝู่จี้เม้มริมฝีปากก่อนกระซิบสั่ง

“ขอรับ ผู้น้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” แล้วหลิงอีก็รีบวิ่งตรงไปที่ที่ว่าการอำเภอ

“ลูกจ๋า ลูกแม่ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” หวงซื่อพุ่งตัวเข้ามาในห้องของลูกสาวตั้งแต่เช้าตรู่ ท่าทางดีอกดีใจราวกับได้ลาภก้อนใหญ่มาหมาดๆ

“มีอะไรหรือท่านแม่ ยิ้มร่ามาแต่เช้าเชียว เก็บเงินตำลึงได้หรือเจ้าคะ” เผยจื่ออวี๋กำลังใช้ผ้าซับน้ำบนใบหน้าถามด้วยรอยยิ้ม เพราะนานแล้วที่นางไม่ได้เห็นมารดามีท่าทางเบิกบานใจเช่นนี้

“ลำพังเก็บเงินตำลึงได้แม่จะดีใจอะไรนักหนาเชียว”

“ถ้าเช่นนั้นมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ ดูท่านสิ ยิ้มไม่หุบเลยจริงๆ”

“ข้างบ้านเราที่เป็นบ้านร้างมานานแล้วหลังนั้น เช้าวันนี้มีคนย้ายมาอยู่แล้ว” หวงซื่อใช้พัดผ้าโปร่งบางวาดเป็นภาพสระบัวสวยสดชี้ไปทางบ้านหลังที่อยู่ติดกัน

“ท่านแม่ แค่ข้างบ้านมีคนย้ายเข้ามาอยู่ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับท่านเลยนี่เจ้าคะ จะดีใจไปทำไมกัน”

โบราณกล่าวไว้ว่าจะทำดีให้ใครย่อมต้องมีเหตุ ดูจากท่านแม่ของนางดีอกดีใจกับการที่ข้างบ้านมีคนย้ายเข้ามาเช่นนี้ทำให้เผยจื่ออวี๋รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ อยู่บ้าง

“อวี๋เอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่ย้ายเข้ามาที่บ้านหลังติดกับเราเป็นถึงคุณชายคนหนึ่งเชียว”

“แล้วอย่างไรหรือเจ้าคะ” เผยจื่ออวี๋หวีผมให้ตนเองไปพลางเอ่ยถาม