ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

จากที่เตาโต้วเล่า เพราะหวงฝู่จี้ต้องออกไปหาดินที่เหมาะสมกับการทำกาจึงต้องพาคนรับใช้สองคนออกไปด้วยเป็นประจำ และเวลาไปกันทีหนึ่งก็จะหายไปตลอดทั้งวัน

หวงฝู่จี้สั่นศีรษะพลางถอนหายใจ “ไม่ใช่เรื่องด่วนอะไรหรอก ข้าก็แค่ไปสำรวจดูที่บริเวณเชิงเขารอบๆ แต่ก็ไม่เจอดินที่เหมาะกับการทำกาน้ำเลย ดูท่าว่าดินที่ขุดได้จากบริเวณสวนสมุนไพรของท่านคงดีที่สุดแล้วจริงๆ”

ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ เผยจื่ออวี๋ก็อดเป็นกังวลแทนอีกฝ่ายไม่ได้ เพราะถ้าหากไม่มีดินแล้วจะทำกาได้อย่างไร และถ้าทำกาไม่ได้ เขาจะทำมาหากินได้อย่างไร

“ที่ข้ามาพบท่านวันนี้ก็เพราะมีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือ”

“ว่ามาเถอะ ท่านอยากให้ข้าช่วยเรื่องอะไร ถ้าหากข้าช่วยได้จะต้องช่วยท่านอย่างแน่นอน” เผยจื่ออวี๋วางถ้วยชาในมือลง ตามองจับจ้องที่ชายหนุ่มนิ่ง

“ท่านก็ทราบว่าอุทกภัยครั้งนี้ทำให้ผู้คนมากมายไร้บ้านให้กลับ ตัวข้านั้นยังดีที่ยังมีมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษเอาไว้ให้ ถึงได้พอมีที่อาศัยได้บ้าง เพียงแต่…เรื่องเป็นเช่นนี้ หลิงซานมีญาติที่เพิ่งตามหาตัวกันเจอเมื่อสองวันก่อน แต่เดิมเขาทำงานอยู่สำนักคุ้มภัยแห่งหนึ่ง แต่ท่านก็เห็นอยู่ว่าบ้านข้าไม่จำเป็นต้องมีองครักษ์…”

“ท่านอยากให้ข้ารับตัวญาติของหลิงซานเอาไว้หรือ แต่งานที่สวนสมุนไพรมันเหนื่อยนะ…”

“มิใช่ ข้าไม่อาจรับตัวญาติของหลิงซานเอาไว้ได้ เพราะฉะนั้นจึงคิดจะให้เขาไปหางานที่สำนักคุ้มภัยอื่นแทน แต่เมื่อวานไม่รู้ว่าเขาไปได้ข่าวมาจากที่ไหน บอกว่าบนเขามีประกาศรับสมัครองครักษ์อยู่ เขาเลยอยากไปเข้ารับการทดสอบที่นั่น ได้ยินว่าจำเป็นต้องมีคนในพื้นที่ช่วยแนะนำเลยมาขอให้ข้าช่วยฝากงานให้ แต่ตัวข้านั้นก็เพิ่งจะย้ายมาที่นี่ได้ไม่นาน ยังไม่ค่อยรู้จักใครเหมือนกัน ด้วยเหตุนี้ข้าจึงต้องบากหน้ามาขอร้องให้แม่นางเผยช่วย…”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ แต่ข้าได้ยินมาว่าผู้ที่ไปเข้ารับการทดสอบจะมีดีแค่หมัดมวยอย่างเดียวไม่ได้นี่นา” หญิงสาวกล่าวอย่างลังเลใจ

“ญาติของหลิงซานสามารถรับมือกับบุรุษตัวโตๆ ทีเดียวพร้อมกันสองสามคนได้อย่างไม่มีปัญหา เรื่องนี้จึงไม่ต้องเป็นห่วง เพียงแต่คงต้องขอไหว้วานให้แม่นางเผยช่วยออกหน้าให้ ไม่ทราบว่าจะเป็นการรบกวนหรือไม่”

“ไม่ลำบากหรอก ข้ารู้จักกับคนคุมของพวกเขาดี และอีกไม่นานก็ต้องไปส่งยาสมุนไพรที่พวกเขาสั่งไว้เป็นประจำ ถึงตอนนั้นให้ญาติของหลิงซานตามข้าไปด้วย แล้วข้าจะถือโอกาสบอกกล่าวกับคนคุมให้เอง”

“เช่นนั้นก็ต้องรบกวนแม่นางเผยแล้ว นี่เท่ากับท่านได้ช่วยเหลือข้าด้วย เพราะต่อไปเมื่อญาติของหลิงซานได้ทำงานที่นั่น จะได้ช่วยข้านำดินกลับมาให้บ้าง” หวงฝู่จี้รีบประสานมือขอบคุณ

เมื่อเห็นเผยจื่ออวี๋ตอบรับเรื่องที่จะช่วยฝากงานให้อย่างไม่มีอาการลังเลใจแล้ว หวงฝู่จี้ก็ค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก เพราะขอเพียงหลิงเอ้อแฝงตัวเข้าไปที่นั่นได้ เชื่อว่าอีกไม่นานย่อมต้องรู้ความลับของอีกฝ่ายได้แน่นอน

ตวนอ๋องเอ๋ย คอยดูไปเถอะว่าครั้งนี้ข้าจะสับเจ้าอย่างไร! ข้าจะไม่ให้เจ้าได้ผุดได้เกิดขึ้นมาอีกเลย

“พูดอะไรแบบนั้น…” หญิงสาวพูดยังไม่ทันจบ หวงซื่อก็เดินยิ้มร่าเข้ามาแล้ว

“เผยฮูหยิน” หวงฝู่จี้รีบลุกขึ้นคารวะผู้มาใหม่

“คุณชายหวง ยินดีต้อนรับ ไม่ต้องเกรงใจ นั่งก่อนๆ ทำไมวันนี้ถึงได้มีเวลามานั่งที่นี่ได้เล่า” ทันทีที่เห็นหวงฝู่จี้ หวงซื่อก็รู้สึกดีใจอย่างมาก หน้าบานยิ้มไม่หุบราวกับแม่ยายกำลังมองดูลูกเขยอย่างไรอย่างนั้น