ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

เผยจื่ออวี๋ใช้แขนเสื้อขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากขณะก้าวข้ามธรณีประตูออกมาพบชายสองคนที่เนื้อตัวสกปรกด้วยฝุ่นผง ใบหน้าดำคล้ำ คล้ายชาวบ้านสามัญทั่วไปหรือไม่ก็พวกชาวไร่ชาวนา ทั้งสองกำลังมองมาที่นางด้วยน้ำตาเอ่อคลอ สีหน้าแตกตื่นยินดีอย่างยิ่ง

หญิงสาวขมวดหัวคิ้ว นางไม่รู้จักสองคนนี้เสียหน่อย เพราะเหตุใดจึงต้องหลั่งน้ำตาราวกับเป็นญาติมิตรที่พลัดพรากจากกันมานานหลายปีด้วย เผยจื่ออวี๋เกิดคำถามขึ้นในใจ

นางเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อให้แน่ใจว่ามิใช่เป็นการพบญาติแบบผิดฝาผิดตัว และเมื่อเห็นคนทั้งสองพุ่งตัวเข้ามาหา หญิงสาวก็เผลอเบี่ยงหลบตามสัญชาตญาณ ทว่าชายทั้งสองกลับคุกเข่าลงตรงหน้านางเสียงดัง น้ำตาร้อนๆ เอ่อล้นออกมาจากกระบอกตาทั้งสองข้าง มือดำเลอะด้วยดินโคลนนั้นยื่นตรงมาที่หญิงสาว…

และคว้าหมับเข้าที่มือของหวงฝู่จี้ที่อยู่ข้างๆ พลางร้องไห้ออกมาด้วยความยินดีว่า “คุณชาย…ในที่สุดพวกเราก็หาท่านพบแล้ว…”

เผยจื่ออวี๋จึงหันไปมองสองหนุ่มร่างใหญ่ที่จับมือของหวงฝู่จี้ไว้ด้วยความแปลกใจ “คุณชายหวง สองคนนี้คือญาติของท่านที่เล่าว่าหายตัวไปหรือ”

“ถูกต้อง พวกเขาคือหลิงอีกับหลิงซาน” หวงฝู่จี้ผงกศีรษะ “หลิงอีหลิงซาน นี่คือแม่นางเผย นางช่วยชีวิตข้าเอาไว้”

หลิงอีกับหลิงซานรีบโขกศีรษะลงกับพื้นให้เผยจื่ออวี๋อย่างแรง “ขอขอบคุณแม่นางเผยที่ช่วยชีวิตคุณชายของเรา บุญคุณยิ่งใหญ่นี้พวกเราสองพี่น้องไม่มีวันลืมเลือน ต่อไปภายหน้าหากท่านมีสิ่งใดจะใช้สอยพวกเราสองพี่น้อง ขอแม่นางเผยโปรดอย่าได้เกรงใจ ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ พวกเราก็ยินดีขอรับ”

เผยจื่ออวี๋แทบจะกระโดดหนีตั้งแต่ตอนที่เห็นพวกเขาคุกเข่าแล้ว นางรีบโบกมือปฏิเสธวุ่นวาย “พวกเจ้าไม่ต้องคุกเข่าให้ข้าหรอก ข้าไม่ชินกับการที่มีคนมาคุกเข่าให้ ส่วนเรื่องขอบคุณหรือตอบแทนก็ไม่จำเป็นเหมือนกัน ไม่ต้องเอามาใส่ใจหรอก”

“หลิงอีหลิงซาน พวกเจ้าสองคนไปช่วยยกสมุนไพรพวกนี้เข้าไปในเรือนด้านหลังของโรงหมอก่อนเถอะ”

“ขอรับคุณชาย”

หลิงอีกับหลิงซานต่างยกกระบุงยาขึ้นวางบนบ่า พร้อมฉวยเอายาสมุนไพรหอบใหญ่ติดไปด้วย เช่นนี้แค่เดินไปกลับสองรอบ ยาสมุนไพรบนรถก็ถูกขนไปจนหมด เหลือแค่เพียงห่อยาที่เป็นพวกของเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

เผยจื่ออวี๋มองดูสองหนุ่มที่เรี่ยวแรงมหาศาลด้วยสายตาตื่นตะลึง เมื่อข้าวของที่ปาเจี่ยวกับเตาโต้วต้องขนกันถึงห้าหกรอบ กลับถูกสองคนนี้ขนไปได้แค่เพียงสองสามรอบเท่านั้น ช่างแรงดีเสียจนน่าตกใจ

ได้เห็นสีหน้าตื่นตกใจของหญิงสาวแล้ว หวงฝู่จี้จึงรีบอธิบาย “เมื่อก่อนพวกเขาสองคนเป็นคนงานชักลากไม้อยู่ในป่า ก็เลยเรี่ยวแรงดี”

เป็นเช่นนี้นี่เอง มิน่าล่ะถึงได้มีเรี่ยวแรงเกินผู้อื่น

หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างอึ้งงัน

“นี่แม่นางเผยมิใช่หรือ เพราะเหตุใดวันนี้ถึงไม่ไปแจกหมั่นโถวที่ถนนเล่า”

จู่ๆ ก็มีเสียงหยอกเย้าดังมาจากที่ด้านข้างของคนทั้งคู่

“ไม่แจกหมั่นโถวต่อนั่นแหละดีแล้ว ข้าขอบอกเจ้าไว้ก่อนว่าหลังแต่งงานข้าไม่อนุญาตให้เจ้าใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายเช่นนี้อีก”