ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 4 – บทที่ 6

เผยจื่ออวี๋กับหวงฝู่จี้ต่างขมวดหัวคิ้วและหันหน้าไปมองพร้อมกัน แล้วก็ได้เห็นชายผู้หนึ่งยืนอยู่ ที่หางตาของเขามีไฝเม็ดใหญ่สีดำ สวมใส่ชุดยาวหรูหราสีสันฉูดฉาด มีองครักษ์คุ้มกันรอบตัว แค่ดูก็รู้ว่าเป็นพวกลูกเศรษฐีประเภทเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ เขากำลังเดินเข้ามาด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

“เคอโหย่วไฉ เจ้ายังหลับไม่ตื่นหรืออย่างไร ถึงได้ละเมออะไรเช่นนี้ออกมา” เผยจื่ออวี๋ยกสองมือขึ้นกอดอกขณะปรายตามองอีกฝ่ายอย่างดูถูก

“ฮ่าๆ เจ้าว่าข้าละเมออย่างนั้นหรือ ข้าจะบอกให้นะว่าวันนี้พ่อข้าเห็นดีเรื่องจะให้ส่งแม่สื่อไปสู่ขอเจ้าแล้ว อีกไม่นานเจ้าก็ต้องมาเป็นฮูหยินของข้า เช่นนี้เจ้ายังจะมาหาว่าข้าละเมออีกหรือไม่” เคอโหย่วไฉชี้พัดในมือมาที่หญิงสาว ขณะบอกข่าวล่าสุดเรื่องที่บิดาเขาบอกมาให้นางฟังด้วยสีหน้าปลาบปลื้ม

เขาชื่นชอบสตรีผู้นี้มานานแล้ว เพียงแต่นางไม่เคยมีสีหน้าดีๆ ให้เขาเห็นบ้างเลย รอให้เขาแต่งนางเข้าบ้านได้เมื่อไร ดูซิว่านางยังกล้ากำแหงกับสามีอีกหรือไม่

“พ่อเจ้าเห็นชอบ แต่ข้ายังไม่เห็นชอบด้วยสักหน่อย เจ้านึกว่าเจ้าเป็นใคร คิดจะมาอวดเบ่งแต่งข้าเป็นฮูหยิน ไปล้างหน้าให้ตื่นเต็มตาก่อนเถอะไป!”

เผยจื่ออวี๋ลอบสะดุ้งกับเรื่องที่เคอโหย่วไฉพูดอยู่ในใจ เพราะไม่รู้ว่ามารดาได้กำหนดเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตของนางลับหลังหรือไม่

“เฮอะ เจ้ากล้าไม่เห็นดีด้วยหรือ! สตรีดุร้ายเช่นเจ้าคิดจะจัดการเรื่องงานแต่งเองหรือไร ที่พ่อข้ายอมให้เจ้าแต่งมาเป็นเมียของข้าก็นับว่าเป็นบุญกุศลที่บ้านเจ้าสร้างมาแล้ว ทางที่ดีเจ้าจงเลิกคิดกำแหงกับว่าที่สามีในอนาคตเช่นข้าดีกว่า หาไม่หลังแต่งงานข้าจะสั่งสอนเจ้าให้น่าดูชม ให้รู้เสียบ้างว่าใครกันแน่ที่เป็นสามีเจ้า!” เคอโหย่วไฉพูดพลางคิดจะใช้มือที่คล้ายเท้าหมูมาลูบใบหน้าของเผยจื่ออวี๋อย่างไม่คิดที่จะรักษามารยาท

แต่เผยจื่ออวี๋มุ่นหัวคิ้วแล้วรีบก้าวหลบเท้าหมูที่คิดจะมาแปะติดกับหน้านางอย่างว่องไว อีกทั้งยังขู่คำรามกลับไป “จะทำอะไรน่ะ จะพูดก็พูดไปสิ แต่นี่จะขยับมือมาทำอะไรมิทราบ”

“ข้าใกล้จะเป็นสามีเจ้าอยู่แล้ว แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้หรือไร!” เคอโหย่วไฉเบ้ปากอย่างขัดใจ

ตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยได้กำไรจากนางเลยสักครั้ง ทุกครั้งที่เขาพาลูกน้องออกจากบ้านไปสั่งสอนพวกคนที่ขัดหูขัดตาตามท้องถนนแล้วถูกสตรีที่เหมือนแม่ไก่นางนี้เห็นเข้า นางเป็นต้องเข้าไปช่วยเหลือฝ่ายตรงข้ามที่อยู่ในสภาพน่าอนาถเหล่านั้น ซ้ำยังช่วยจ่ายค่ายาให้แก่คนพวกนั้น ทั้งค่าทำขวัญ ค่าชดเชยอะไรต่อมิอะไรอีก

แต่อย่าเห็นว่าแม่เสือตัวนี้หน้าตาหมดจด รูปร่างสะโอดสะองเหมือนจะผลักให้ล้มได้ง่ายๆ เพราะนางไม่รู้ไปฝึกวิชามาจากที่ไหน ถึงทำให้เขาไม่สามารถจับนางได้อยู่มือเลยสักครั้ง กลายเป็นพวกเขาเสียเองที่ถูกนางสั่งสอนจนเหล่าบรรพบุรุษแทบจำลูกหลานของตนเองไม่ได้

มาวันนี้บิดาของเขาบอกแล้วว่าจะให้แม่สื่อไปเจรจาเรื่องงานวิวาห์ของสองตระกูล ตอนที่บิดาตกปากรับคำนั้น เคอโหย่วไฉดีใจมากถึงขนาดพาสมัครพรรคพวกมาเพื่อประกาศต่อหน้านางให้รู้ว่าสิ่งใดที่เรียกว่าสามีเป็นเสมือนท้องฟ้า!

“ข้าไม่เชื่อว่าวันนี้จะแตะไม่ถูกตัวเจ้า!” เคอโหย่วไฉสะบัดแขนเสื้อก่อนออกคำสั่งกับพวกลูกน้อง “จับตัวนางมาให้ข้า วันนี้ข้าจะต้องลูบคลำนางให้จงได้!”

หวงฝู่จี้ที่อยู่ด้านข้างได้ยินแล้วก็จะก้าวออกมาข้างหน้าทันที แต่กลับถูกเผยจื่ออวี๋รั้งตัวเอาไว้พร้อมสั่นศีรษะ