ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 7 – บทที่ 9

หวงฝู่จี้รับการบ้านของนางมาสุ่มเปิด

“เจ้าใช้ให้คนอื่นเขียนแทน อักษรนั้นเขียนให้สวยงามยาก เขียนให้เละเทะง่าย การบ้านสามสิบแผ่นที่อยู่ในมือเจ้านี้มีลายมือของคนถึงสี่คนอยู่ แต่ไม่มีที่เจ้าเขียนเองเลยสักนิด” ชายหนุ่มตำหนิออกมาต่อหน้าทุกคนอย่างไม่มีการไว้ไมตรีเลยสักนิด “ยังมีอีก ผู้น้อยเป็นอาจารย์สอนหนังสืออยู่ที่นี่ ต่อไปขอให้แม่นางเคอเรียกผู้น้อยว่าอาจารย์เถิด”

เสียงหัวเราะครื้นเครงดังขึ้นทันที

เคอโหย่วจินอับอายจนโกรธไปเรียบร้อยแล้ว นางหันไปตวาดใส่พวกเด็กๆ ที่อยู่ด้านหลังอย่างโมโหจัด “หัวเราะอะไรกัน ถ้าขืนยังหัวเราะอีก ระวังข้าจะให้ท่านพ่อไล่ญาติพวกเจ้าที่ทำงานอยู่ที่บ้านข้าออกให้หมด!”

“แม่นางเคอ สถานศึกษามิใช่สถานที่ที่ท่านจะมาอวดเบ่งบารมีได้ ถ้าหากท่านระงับอารมณ์ของตนไม่อยู่ ก็เชิญท่านไปหาที่เรียนใหม่เถิด” หวงฝู่จี้พูดเสียงเย็นอย่างไร้รอยอาลัย

เมื่อถูกดูหมิ่นเป็นครั้งที่สาม เคอโหย่วจินที่ไม่เคยได้รับความลำบากหรือถูกหยามเกียรติมาตั้งแต่เล็กจนโตก็ฉุนขาดถึงขนาดปาการบ้านในมือใส่พวกเด็กๆ ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ก่อนวิ่งร้องไห้โฮๆ ออกไปทันที

“พวกเจ้าทุกคนเก็บกระดาษบนพื้นขึ้นมาแล้วเอาไปที่ห้องครัวด้านหลัง ให้แม่ครัวใช้เป็นเชื้อไฟและรีบกลับมา เราจะได้เริ่มเรียนกัน”

พวกนักเรียนจึงแยกกันไปเก็บกระดาษที่กระจายอยู่บนพื้นเพื่อนำไปให้ที่ห้องครัวด้านหลัง

หวงฝู่จี้เลิกคิ้วมองเผยจื่ออวี๋ และชำเลืองไปยังเตาโต้วกับปาเจี่ยวที่ยืนสีหน้าตื่นเต้นอยู่ด้านหลังหญิงสาว

ไม่คอยให้เขาได้เอ่ยปากถาม เผยจื่ออวี๋ก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “คุณชายหวง ไม่ทราบว่าท่านพอจะรับเด็กนักเรียนที่เลยวัยสักหน่อยได้หรือไม่”

“ท่าน?”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่ข้า เป็นเตาโต้วกับปาเจี่ยว พอได้หรือไม่” เมื่อชาติก่อนนางได้รับการศึกษาระดับที่เรียกได้ว่ารู้รอบครอบจักรวาลไปแล้ว เทียบกับคนยุคโบราณที่ใสซื่ออย่างพวกเขา องค์ความรู้ของนางย่อมมีมากกว่า เผยจื่ออวี๋ไม่ได้อวดโม้ แต่ต่อให้หวงฝู่จี้คิดจะเป็นอาจารย์ของนางจริงๆ ก็เกรงว่าเขายังมีคุณสมบัติไม่พอ

“การเรียนมิได้แบ่งแยกอายุ ขอเพียงพวกเขามีใจคิดศึกษาก็เข้ามาเรียนได้ ข้ายินดีต้อนรับเสมอ” ชายหนุ่มผงกศีรษะ “แต่พวกเขาสองคนเป็นองครักษ์ของท่าน ถ้าหากท่านให้เขามาเรียนหนังสือ แล้วเรื่องความปลอดภัยของท่านเล่า”

“วางใจเถอะ ยังมีบิดาของเตาโต้วช่วยขับรถให้ข้าได้ และฝีมือหมัดมวยของท่านลุงเตาโต้วเองก็ไม่แพ้ใครเหมือนกัน ดังนั้นไม่ต้องเป็นห่วง”

ได้ยินนางพูดเช่นนี้หวงฝู่จี้จึงค่อยวางใจ

“เช่นนั้นข้าไม่รบกวนการสอนของท่านแล้ว ข้าจะไปดูลูกของอาจารย์หลี่ที่ด้านหลังสถานศึกษาก่อน ท่านแม่ให้ข้าเอาเนื้อหมูกับเนื้อไก่บ้านอีกหลายตัวมาให้อาจารย์หลี่บำรุงภรรยา ต้องรีบเอาไปให้ตอนที่ยังสดๆ อยู่ด้วย” พูดจบเผยจื่ออวี๋ก็หายตัวลับไปจากสายตาของหวงฝู่จี้

ฝนยังคงตกต่อเนื่องโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด จนใกล้จะได้เวลาจัดเตรียมอาหารกลางวัน เผยจื่ออวี๋ที่มาเล่นกับทารกน้อยอยู่ที่บ้านของอาจารย์หลี่ไม่ได้หวังให้เขาต้องจัดเตรียมอาหารเพิ่มให้นางด้วย หลังกล่าวคำอำลาสั้นๆ หญิงสาวก็เดินออกไปในทิศทางที่ทอดไปสู่สถานศึกษา นางคิดว่าจะให้เตาโต้วพานางกลับไปส่งที่บ้านก่อน แล้วค่อยให้เขากลับมาเรียนหนังสืออีกครั้ง