ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 7 – บทที่ 9

เผยจื่ออวี๋นึกสังเวชหญิงอย่างเคอโหย่วจินอยู่ในใจ ก่อนหันมาทุ่มเทสมาธิคิดว่าจะช่วยเหลือตนเองให้พ้นจากกระแสน้ำหลากนี้ได้อย่างไรแทน

ในตอนนี้เองที่ต้นน้ำก็มีเสียงน้ำครืนดังมาแว่วๆ พร้อมกับกระแสน้ำที่ทวีความรุนแรงมากขึ้น คลื่นลูกใหญ่ซัดสาดจนน้ำใสๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองเข้มขึ้น มีท่อนไม้ลอยปลิวมา

เผยจื่ออวี๋แอบตกใจ แย่แล้ว นี่แสดงว่าน้ำจากทะเลสาบทางตอนเหนือไหลบ่าลงมาแล้วแน่ๆ น้ำถึงได้พัดลงมาแรงขนาดนี้ และอีกไม่นานที่นี่ก็คงจมมิด ถ้าหากนางยังไม่ขึ้นฝั่งไปอีกก็คงต้องถูกพัดไปเหมือนขอนไม้นี่ และอาจถูกซัดไปจนไม่อาจขึ้นมาหายใจอีกเลยก็ได้

หญิงสาวออกแรงปาดหยดน้ำที่อยู่บนหน้าทิ้ง และเหนี่ยวรากไม้ในมือเพื่อปีนขึ้นฝั่งอย่างยากลำบาก ทว่ากระแสน้ำทางตอนบนนั้นทั้งแรงและเร็ว บวกกับมีท่อนไม้และก้อนหินเล็กๆ ถูกน้ำซัดมาด้วย ทำให้ตัวเผยจื่ออวี๋ที่แช่อยู่ในน้ำสูงระดับอกถูกแรงน้ำซัดใส่จนร่างกายเจ็บปวดยิ่งนัก

ได้เห็นเผยจื่ออวี๋มีท่าทีทุลักทุเลสีหน้าซีดขาวเช่นนี้ เคอโหย่วจินก็ยิ่งยิ้มร่าอย่างเบิกบานใจ ยิ่งเผยจื่ออวี๋ไม่ร้องขอให้นางช่วย เคอโหย่วจินก็ยิ่งชอบใจ ลูกอนุชั้นต่ำอย่างเผยจื่ออวี๋ไม่ต่างจากบ่าวไพร่ชั้นเลวที่สมควรตายจากไปอย่างเงียบๆ เหมือนอย่างที่มารดาของนางว่าเอาไว้

ครั้งนี้เคอโหย่วจินตั้งใจจะสั่งสอนอีกฝ่ายให้หนัก เพื่อให้เผยจื่ออวี๋ได้รู้สำนึกว่าหากคิดแย่งบุรุษกับนางแล้วจะเป็นอย่างไร และอะไรที่เรียกว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ก็แค่ลูกอนุที่โดนเตะออกจากบ้านเท่านั้น แต่กลับกล้ามากำแหงต่อหน้านาง ต่อให้พ่ออีกฝ่ายเป็นแม่ทัพใหญ่แล้วอย่างไร แม่ทัพใหญ่ผู้นั้นก็อยู่ตั้งไกล ไหนเลยจะมาออกหน้าเกรี้ยวกราดแทนลูกอนุไร้ค่าผู้นี้ได้เล่า

แต่พอเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะขึ้นมาบนฝั่งได้ เคอโหย่วจินก็ฉวยเอาท่อนไม้ขนาดใหญ่เท่าลำแขนมาฟาดลงตรงหน้าเผยจื่ออวี๋ เพื่อมิให้หญิงสาวขึ้นมาบนฝั่งสำเร็จ นางยังสั่งสอนลูกอนุผู้นี้ไม่สาแก่ใจเลย เรื่องอะไรจะยอมให้อีกฝ่ายขึ้นมาได้ง่ายๆ ให้อยู่ในน้ำไปนั่นแหละดีแล้ว!

เคอโหย่วจินอาละวาดราวกับสัตว์ร้าย พอเผยจื่ออวี๋ก้าวมาข้างหน้าได้ก้าวหนึ่ง นางก็จะออกแรงให้อีกฝ่ายถอยหลังกลับไป พอหลายครั้งเข้าเผยจื่ออวี๋ก็เริ่มหมดแรงและตกลงไปในน้ำอีกครั้ง สำลักน้ำไปอีกหลายอึก

เผยจื่ออวี๋ทนทั้งที่เหลือจะทน เพราะเกรงว่าร่างอันใหญ่โตของเคอโหย่วจินจะชะโงกออกมามากเกินไปจนไม่ทันระวังและตกลงมาในน้ำด้วยอีกคนหนึ่ง จึงยอมปล่อยให้อีกฝ่ายกลั่นแกล้งได้ตามใจ หญิงสาวพยายามทำดี รู้จักรักษาระยะห่างเอาไว้ ไม่ได้อาละวาดเป็นแม่เสือร้าย และมองเห็นอีกฝ่ายเป็นแค่แมวเหมียวแยกเขี้ยวเท่านั้น

แต่…มันก็น่าให้หญิงผู้นี้ได้ลิ้มรสชาติของการตกน้ำดูสักครั้ง! เผยจื่ออวี๋ตัดสินใจใช้แผนจิตวิทยากับอีกฝ่าย พอเคอโหย่วจินฟาดท่อนไม้ลงมาขวางนางอีก นางก็คว้าท่อนไม้นั้นไว้แล้วกระชากสุดแรงจนเคอโหย่วจินที่มีร่างกายอวบอ้วนไม่ทันตั้งหลัก หล่นตูมลงน้ำจนน้ำแตกกระจาย

“ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย!” เคอโหย่วจินกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวขณะผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในน้ำ

เผยจื่ออวี๋เพียงมองดูอีกฝ่ายอย่างเย็นชา นางคว้าจับต้นหญ้าสูงที่ขึ้นอยู่บนตลิ่งพร้อมๆ เหยียบก้อนหินปีนขึ้นสู่ฝั่งก่อนหันกลับไปมองเคอโหย่วจินที่ส่งเสียงหวีดขอความช่วยเหลือด้วยประกายตาลุกวาวด้วยโทสะ

นางปัดเรือนผมเปียกชื้นที่ปรกหน้าปรกตาขึ้น ยืนกอดอกมองดูเคอโหย่วจินที่ร้องไห้ขอความช่วยเหลือไม่หยุดพลางแย้มยิ้ม ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อยากให้ข้าช่วยหรือไม่เล่า”