ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 7 – บทที่ 9

หวงฝู่จี้แหวกม่านลูกปัดเข้ามา พอเห็นนางลงจากเตียงได้และสีหน้าก็ดีขึ้นมาก เขาก็พลอยโล่งใจไปด้วย ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มน้อยๆ ที่อ่านไม่ออก “ดูเจ้าฟื้นตัวได้ไม่เลวเลย”

“จี้ซาน ทำให้ท่านต้องเป็นห่วงแล้ว ถ้าหากวันนั้นไม่ได้ท่านไปช่วยข้ากับเคอโหย่วจินได้ทันเวลา เกรงว่าวันนี้ข้ากับนางคงได้ไปเฝ้ายมบาลด้วยกันแล้ว” หลายวันที่ผ่านมานี้นางยังไม่ได้ขอบคุณเขาเลยสักครั้ง วันนี้จึงถือโอกาสตอนที่ชายหนุ่มมาเยี่ยมบอกขอบคุณเขาเสียหน่อย

“ท่านไม่ถือสาเรื่องที่เคอโหย่วจินทำกับท่านหรือ” เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับนาง และรับน้ำชาที่เสี่ยวชิงยกมาให้

“ข้ามิใช่นักบุญ จะให้ไม่โกรธเลยได้อย่างไร แต่ที่นางทำแบบนี้ก็เพราะมีเหตุผลอยู่ ผู้ใดใช้ให้ท่านเป็นบุรุษที่นางหมายปองกันเล่า นางนึกว่าข้าจงใจกลั่นแกล้งนางต่อหน้าท่าน ถึงได้หาโอกาสมาระบายความแค้นกับข้าเช่นนี้” หญิงสาวยิ้มล้อเลียนพลางกล่าวอย่างสบายๆ

ได้ยินเผยจื่ออวี๋เอ่ยวาจาหยอกเย้าเช่นนี้ หวงฝู่จี้กลับขมวดหัวคิ้วเข้าหากันนิดๆ น้ำเสียงเย็นลง “นั่นเป็นเรื่องที่นางคิดเองเออเองทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับข้า”

“จริงสิ วันนี้ที่บ้านท่านมีแขกนี่นา” นางกำลังหมายถึงเคอฮูหยิน “ท่านไม่กลับไปรับรองก่อนหรือ”

หวงฝู่จี้แค่นเสียงเย็น “แขกอะไรกัน คนไร้มารยาทที่มาโดยไม่ได้รับเชิญนั่น ข้าให้หลิงอีส่งตัวให้ทางการไปแล้ว”

ร้ายกาจกว่านางเสียอีก! มุมปากของเผยจื่ออวี๋กระตุกนิดๆ “แต่…ถึงท่านจะไม่ได้ไปฟ้องทางการ หากการที่ท่านวิ่งมาหาข้าที่นี่ก็ทำให้คนเข้าใจผิด ชี้หน้าว่าข้าเป็นคนไม่มียางอายได้ ลำพังว่าข้านั้นช่างเถิด แต่ลากเอาแม่ข้ามาว่าด้วยนี่สิ เรื่องนี้ข้ารับไม่ได้เด็ดขาด”

เผยจื่ออวี๋มีเจตนาเตือนชายหนุ่มถึงฤทธิ์ร้ายของลมปากคน ว่าเขาควรไปมาหาสู่กับบ้านนางให้น้อยลงหน่อย เพื่อมิให้หญิงสาวต้องถูกนินทาว่าร้ายลับหลัง

หวงฝู่จี้ผู้เฉลียวฉลาดมีหรือจะไม่เข้าใจความหมายของหญิงสาว บุรุษสตรีมิอาจใกล้ชิดกัน และพวกเขาสองคนก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อันใด ตัวเผยจื่ออวี๋เองก็ไม่ได้คิดอะไรกับเขา นางจึงไม่อยากให้ใครต้องเข้าใจผิดจนสร้างความลำบากใจให้

ส่วนตัวเขาที่มีฐานะเป็นองค์ชาย ย่อมรู้ว่าตนไม่มีสิทธิ์จัดการเรื่องการแต่งงานด้วยตนเอง ทำให้จำต้องเก็บซ่อนความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเผยจื่ออวี๋เอาไว้แค่ในใจ เพื่อไม่ให้เป็นการทำร้ายนาง เพราะถึงอย่างไรเขาก็อยู่ที่นี่ได้อีกแค่ไม่นาน จึงไม่ควรทำให้นางต้องมีปัญหาอีก…

“วางใจเถอะ พวกเขาจะไม่มีโอกาสชี้หน้าว่าท่านได้อีกแล้ว”

คำพูดของชายหนุ่มฟังดูแปลกๆ ราวกับมีความนัยอะไรบางอย่าง เผยจื่ออวี๋จึงเอียงคอมองอีกฝ่าย “ท่าน…”

“รอให้อาจารย์หลี่มารับช่วงงานสอนได้เมื่อไร ผู้น้อยก็จะจากไปแล้ว” เขาครุ่นคิดอยู่นานก่อนตัดสินใจมาบอกกล่าวเผยจื่ออวี๋ก่อน เผื่อว่ามีเหตุให้ต้องรีบร้อนจากไปจนอาจไม่ได้กล่าวคำอำลากันอีก

“ท่านจะไปแล้วหรือ!” เผยจื่ออวี๋ตกใจ

พอได้ยินว่าเขาจะไป ความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้ถาโถมเข้าใส่หัวใจของนางอย่างรุนแรงจนรู้สึกเจ็บแปลบ อึดอัดคับข้องไปหมด เพราะอะไรกันนะ

ยังไม่ทันที่เผยจื่ออวี๋จะได้รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นคืออะไร หวงฝู่จี้ก็ลุกขึ้นประสานมือตอบคำถามของนาง

“ถูกต้อง ข้ากลัวว่าอาจต้องรีบออกเดินทางจนไม่อาจมาลาท่านได้ จึงตั้งใจมาบอกเสียตั้งแต่เนิ่นๆ”

เผยจื่ออวี๋นิ่งอึ้งไปนิดหนึ่งก่อนตอบรับ “อ๋อ…”