ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 7 – บทที่ 9

“เช่นนั้น ผู้น้อยขอลาก่อน”

ทั้งที่หวงฝู่จี้จากไปได้พักใหญ่แล้ว แต่เผยจื่ออวี๋กลับยังคงนั่งเหม่อลอยอยู่ที่เก่าอย่างไม่อาจเรียกสติกลับคืนมาจากคำบอกลาของชายหนุ่มได้

นางเป็นอะไรไปนะ

ในราตรีอันมืดมิดและมีลมแรง บนภูเขาจงหลิงที่เงียบสงัดพลันสว่างไสวขึ้นด้วยแสงไฟราวกับเป็นเวลากลางวัน

“จับตัวได้หรือไม่”

“ไม่ได้ รีบหาอีกเร็วเข้า! อย่าให้พวกมันหนีรอดไปจากภูเขาจงหลิงได้”

“ปิดทางเข้าออกให้หมด คอยดูไว้ว่าพวกมันจะหนีไปทางไหน!”

เสียงตวาดอย่างกราดเกรี้ยวจากพวกหัวหน้าสั่งให้ออกค้นหาตัวคนสี่คนที่ลอบขึ้นเขามาในคืนเดือนมืด ทำให้ภูเขาจงหลิงยุ่งวุ่นวายไปหมด

ถ้าหากจับตัวทั้งสี่คนนั้นไม่ได้ และของที่พวกนั้นขโมยไปถูกนำออกไปจากที่นี่จริงๆ มีหวังแย่แน่ เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงต้องเอาชีวิตของบุคคลปริศนาทั้งสี่ไว้ที่ภูเขาจงหลิงนี้ให้ได้

“ถ้าหากพวกมันขัดขืน ไม่ว่าจะเป็นคนของเราหรือคนของไส้ศึกที่ลอบแฝงตัวมาก็ให้ฆ่าทิ้งทันที อย่าได้ละเว้น ฆ่าผิดหนึ่งร้อยยังดีกว่าปล่อยให้รอดไปได้หนึ่งคน เข้าใจหรือไม่!”

“ขอรับ!”

ณ ภูเขาจงหลิงด้านที่ติดกับสวนสมุนไพรเป็นด้านที่มีการเฝ้าระวังค่อนข้างหละหลวม ชายหนุ่มชุดดำสามคนต่างช่วยกันคุ้มกันชายหนุ่มคนหนึ่งตัดผ่านป่าทึบไปอย่างช้าๆ

“นายท่าน เป็นอย่างไรบ้างขอรับ” หลิงอีดึงผ้าปิดหน้าออกเอ่ยถามหวงฝู่จี้ที่มีหน้าซีดเผือดด้วยความเป็นห่วง

“เป็นข้าที่ทำให้พวกเจ้าต้องลำบาก” ถึงแม้ว่าฝีเท้าของเขาจะว่องไวกว่าคนทั่วไป แต่เมื่อต้องมาเผชิญกับการไล่ล่าเช่นนี้ก็ยังยากที่จะปลีกตัวหนีไปได้ ยิ่งพิษหงอนกระเรียนแดงที่ได้รับมาเมื่อก่อนหน้านี้เพิ่งถูกขจัดออกไปได้ไม่นาน วรยุทธ์ที่สูญหายไปจึงยังไม่กลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ ต่อให้หวงฝู่จี้คิดจะใช้วิชาตัวเบาหลบหนีการจับกุมก็ทำได้แค่คิด เพราะไม่มีกำลังพอจะทำได้ดังใจ

“นายท่าน อย่าพูดเช่นนี้สิขอรับ ถ้าหากไม่ใช่ท่านไหวตัวทัน ข้ากับหลิงซานคงติดกับดักของตวนอ๋องไปแล้ว” หลิงเอ้อกึ่งเดินกึ่งวิ่ง พร้อมคอยเฝ้าคุ้มกันอยู่ที่ด้านหลังอย่างระมัดระวัง

หวงฝู่จี้หอบหายใจหนักพลางโบกมือ “ไม่เป็นไร พวกเรารีบไปกันเถอะ”

เพื่อป้องกันมิให้คนที่ไล่ล่ามาจากทางด้านหลังเห็นร่องรอยของพวกเขา ทั้งสี่คนจึงต้องคลำทางหนีกันไปในความมืด โดยอาศัยดวงดาวบนท้องฟ้ายามรัตติกาลช่วยนำทาง

ในระหว่างที่ทั้งสี่คนกำลังคลำทางกันไปในผืนป่าอันมืดสนิทนั้น จู่ๆ หลิงซานที่นำทางอยู่ด้านหน้าก็วิ่งกลับมาบอกด้วยสีหน้าแตกตื่น “แย่แล้ว นายท่าน ข้างหน้าเป็นน้ำตกและเป็นช่องเขาขาด พวกเราไม่มีทางหนีอีกแล้ว”

องครักษ์ทั้งสามมองหน้ากันอย่างตื่นๆ หลิงอีรีบเอ่ยซักอย่างไม่อยากเชื่อ “หลิงซาน เจ้ามองไม่ผิดแน่นะ”

หลิงซานส่ายหน้า และเมื่อพวกเขาทั้งสามคนเงี่ยหูฟังกันให้ดีแล้วก็พบว่ามีเสียงครืนโครมของน้ำตกดังแว่วมาจริงๆ