ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 7 – บทที่ 9

“ขอรับ” เตาโต้วบังคับรถม้าให้เลี้ยวไปทางสถานศึกษา

แต่ยังไม่ทันที่รถม้าจะหยุดดีก็ได้ยินเสียงเอะอะของพวกสตรีดังมา ทำให้เผยจื่ออวี๋ขมวดหัวคิ้วฉับ ชี้นิ้วไปที่สถานศึกษาพลางถาม “เตาโต้ว สถานศึกษาของเรารับพวกสตรีเข้ามาเป็นนักเรียนตั้งแต่เมื่อไร” แค่ฟังเสียงดูก็รู้แล้วว่านี่ไม่ใช่เสียงเด็กแน่นอน

“ไม่มีนะขอรับ ข้าจำได้ว่าเรารับมาแต่เด็กๆ ทั้งนั้น ไม่มีนักเรียนที่วัยเดียวกับคุณหนูเลยสักคน” เตาโต้วสั่นศีรษะ

“ที่พอจะนับว่าเป็นสาวหน่อยก็มีแต่หลานสาวอายุสิบขวบของแม่นมอู๋ที่โตที่สุด แต่นางเป็นคนสงบเสงี่ยมเรียบร้อย ไม่มีทางทำเสียงเอะอะแบบนี้แน่” เตาโต้วพยายามคิดทบทวนถึงพวกนักเรียนที่อยู่ในสถานศึกษา

“เอาเถอะ เข้าไปแล้วเดี๋ยวก็รู้” เผยจื่ออวี๋ลงจากรถม้าพร้อมโบกมือเดินนำให้ปาเจี่ยวกับเตาโต้วเดินตามเข้าไปด้วย

ทันทีที่ย่างเท้าเข้าไปในสถานศึกษาก็เห็นภาพที่พวกสาวๆ กำลังส่งเสียงทะเลาะกันอยู่ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น สถานศึกษาของนางเป็นที่สำหรับเรียนหนังสือ มิใช่ตลาดสดที่ให้คนมาตบตีกันเล่นหรอกนะ

เผยจื่ออวี๋เงี่ยหูจับประเด็นที่พวกนางทุ่มเถียงกันอย่างดุเด็ดเผ็ดมันจนเข้าใจได้ว่าที่แท้แต่ละคนก็พุ่งเป้ามาที่หวงฝู่จี้กันนี่เอง หญิงสาวโค้งริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นก่อนกวักมือให้เตาโต้วกับปาเจี่ยวก้าวเข้ามา จากนั้นหญิงสาวก็กระซิบสั่งพวกเขาที่ข้างหู

ไม่นานสถานศึกษาที่มีแต่เสียงเจี๊ยวจ๊าวก็เงียบกริบไปในบัดดล และหลังความตกตะลึง สิ่งที่ตามมาคือเสียงกรีดร้องดังลั่น

“กรี๊ด!”

พอพวกสาวๆ มองดูหน้าของคู่กรณีที่เพิ่งมีปากเสียงกันก็เห็นว่าอีกฝ่ายต่างมีสภาพชุ่มโชกราวกับเพิ่งตกลงไปในน้ำแกงไก่ไม่ต่างจากตนเอง จึงพากันหันหน้าขวับไปจ้องตัวการด้วยสายตาเกรี้ยวกราด…เผยจื่ออวี๋กับบริวารทั้งสองของนางยังคงถือถังน้ำที่เพิ่งสาดเอาไว้อยู่คามือ

“เผยจื่ออวี๋ เจ้าทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร” เคอโหย่วจินยกมือขึ้นปาดผมเปียกๆ ที่ตกลงมาปรกหน้าและชี้นิ้วตวาดใส่หน้าของหญิงสาว

“นั่นสิ เจ้าสาดน้ำใส่พวกเราแบบนี้หมายความว่าอย่างไรกัน” เหล่าสตรีทั้งหลายต่างหันกลับไปเข้าข้างเคอโหย่วจินกันทันควัน

เดิมทีสถานศึกษาอันกว้างใหญ่นี้ยังมีที่ว่างเหลืออยู่อีกมาก แต่วันนี้กลับแน่นขนัดโกลาหลไปหมด เผยจื่ออวี๋กวาดตามองดูสีหน้าคลั่งรักของพวกสตรีที่ไม่ได้มีแก่ใจอยากร่ำเรียนหนังสือแต่กลับทำหน้าหนาเข้ามาจับจองที่นั่งด้วยสายตาหยามหยัน

“หมายความว่าอย่างไรน่ะหรือ ข้าต่างหากที่ต้องถามพวกเจ้าว่าหมายความว่าอย่างไรถึงได้ทำให้สถานศึกษากลายเป็นตลาดสดแบบนี้”

เคอโหย่วจินกัดฟันกรอด ตวาดสู้ “สถานศึกษาแห่งนี้เป็นของเจ้าหรือ ทำไมพวกเราจะมาเรียนบ้างไม่ได้” น่าชังนัก วันนี้นางอุตส่าห์สวมชุดใหม่เอี่ยมและบรรจงแต่งตัวมาอย่างดีเพื่อให้คุณชายหวงได้ชื่นชมในความงามของนาง แต่กลับถูกสตรีร้ายกาจนางนี้สาดน้ำใส่จนเครื่องประทินโฉมจางหายไปกับสายน้ำหมดแล้ว

“ต้องขออภัยอย่างสูง แต่สถานศึกษาแห่งนี้เป็นของข้า ข้าเป็นคนออกทุนสร้าง และจ่ายเงินจ้างอาจารย์มาสอนเอง ใครมีปัญหาหรือไม่” เผยจื่ออวี๋เชิดหน้าขึ้นสูงพร้อมแค่นเสียงเยาะ