ทดลองอ่านนิยาย พบพานชายาในแปลงสมุนไพร บทที่ 7 – บทที่ 9

“เป็นของเจ้าแล้วอย่างไร หรือว่าสถานศึกษาไม่อนุญาตให้ผู้อื่นเข้ามาร่ำเรียนหนังสือ พวกเราเองก็อยากมาเรียนเหมือนกัน” สตรีชุดสีหวานยกสองมือขึ้นเท้าเอวและก้าวออกมาเผชิญหน้ากับนาง

คนอื่นๆ จึงพยักหน้ารับ “ถูกต้อง พวกเราก็อยากมาเรียนด้วยเช่นกัน!”

“อยากเรียนหรือ ได้ จ่ายค่าเล่าเรียนมา ไม่รวมค่าอาหารกลางวันและอาหารว่าง ค่าเล่าเรียนชั้นของคุณชายหวงวันละหนึ่งตำลึง รีบควักกันออกมา พวกเจ้ามากันกี่วันแล้ว” เผยจื่ออวี๋ทำตัวเป็นแม่ค้าหน้าเลือดที่คันไม้คันมืออยากขูดรีดคนเต็มแก่

มีหลายเสียงดังมาจากทางด้านหลังของพวกสาวๆ “พวกเขามากันห้าวันแล้ว”

“ห้าวันหรือ เช่นนั้นวันนี้ก็เป็นวันที่หกสินะ คนละหกตำลึง รีบจ่ายออกมาเดี๋ยวนี้ ใครที่ไม่จ่ายก็ไสหัวไป ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่พวกเจ้าจะมานั่งชมบุรุษ” นางจงใจพูดแรงอย่างเชื่อแน่ว่าสตรีพวกนี้จะต้องยอมถอยอย่างแน่นอน

“ไม่ขูดรีดกันเกินไปหน่อยหรือ ค่าเล่าเรียนที่ไหนแพงปานนี้” สตรีอีกนางหนึ่งร้องประท้วงขึ้นมาบ้าง

“ถูกต้อง ข้าขูดรีด เพราะค่าใช้จ่ายของสถานศึกษาแห่งนี้ข้าเป็นคนออกเองทั้งสิ้น แต่ละเดือนต้องใช้เงินไม่น้อยเลย ไหนเลยจะให้พวกเจ้ามาเรียนเปล่าๆ ได้ จ่ายมา!” เผยจื่ออวี๋ยังคงแสดงท่าทางของเจ้าหนี้จอมโหดต่อไป “ไม่มีเงินก็ไสหัวไป สถานศึกษาของข้าไม่ต้อนรับ!”

ทันทีที่ได้ยินว่าไม่มีเงินก็ให้ออกไป สตรีชุดแดงนางหนึ่งก็หันไปออดอ้อนหวงฝู่จี้ที่ยืนนิ่งอย่างไม่มีปากเสียงอยู่ที่ด้านข้าง “คุณชายหวง ท่านช่วยพูดให้พวกเราหน่อยเถอะ พวกเราอยากเรียนกับท่านจริงๆ”

แต่ยังไม่ทันที่มือของสตรีชุดแดงจะแตะถูกเขา ชายหนุ่มก็ถอยหนีห่างออกไปสองก้าวได้อย่างแนบเนียนทำให้นางคว้าได้เพียงแค่อากาศธาตุและล้มคะมำลงไปที่พื้น เรียกเสียงหัวเราะครืนขึ้นมาได้ทันที

ตอนแรกหญิงชุดแดงยังนึกว่าเป็นแค่ความบังเอิญเท่านั้น และคิดว่าเมื่อหวงฝู่จี้เห็นนางหกล้มจะต้องเข้ามาช่วยประคองนางอย่างอ่อนโยนแน่ๆ แต่คิดไม่ถึงว่าแม้แต่มองเขาก็ยังไม่มอง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้หญิงสาวต้องตะกายขึ้นจากพื้นเองด้วยความอับอายก่อนวิ่งกลับเข้าไปในกลุ่มของพวกสตรีเหล่านั้น ยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้กระซิก

“คุณชายหวง พวกเราตั้งใจมาเรียนกับท่าน ท่านจะไล่พวกเราไปไม่ได้นะ” เคอโหย่วจินอ้อนวอน “ข้าสืบข่าวมาแล้วว่าสถานศึกษาแห่งนี้ให้เรียนได้โดยไม่คิดเงิน แล้วมันเรื่องอะไรที่พวกเราต้องจ่ายค่าเล่าเรียนให้เผยจื่ออวี๋ด้วยเล่า”

“แม่นางเผยดูแลสถานศึกษาแห่งนี้อยู่ เรื่องค่าเล่าเรียนก็สมควรขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนางด้วย ผู้น้อยเป็นแค่อาจารย์ที่ได้รับเชิญให้มาสอนเป็นการชั่วคราวเท่านั้น ไม่อาจเข้าไปก้าวก่ายได้” หวงฝู่จี้ปรายตามองเคอโหย่วจินด้วยสายตาไม่ชอบใจครู่หนึ่งก่อนเอ่ยอย่างเย็นชา “ถ้าหากแม่นางคนใดต้องการเรียนกับข้า ก็ขอให้ชำระค่าเล่าเรียนให้ครบก่อน ผู้น้อยจึงจะยอมรับเข้าชั้นเรียนได้”

ความหมายของคำพูดนี้ก็คือหากไม่จ่ายค่าเล่าเรียนก็จงไสหัวไป

“ได้ยินที่คุณชายหวงพูดแล้วใช่หรือไม่ บนโลกนี้ไม่มีอะไรที่ได้มาเปล่าๆ หรอก รีบๆ จ่ายค่าเล่าเรียนมาให้ครบ หาไม่ก็รีบไสหัวไปจากสถานศึกษาของข้า อย่ามารบกวนบรรยากาศการเรียนการสอน”

เผยจื่ออวี๋มองดูเคอโหย่วจินด้วยหางตา การที่จู่ๆ ก็มีพวกสตรีวิ่งมาเข้าเรียนจนกระทบถึงการเรียนการสอนของเด็กๆ แบบนี้จะต้องเกี่ยวพันกับเคอโหย่วจินอย่างแน่นอน

“ถูกต้อง รีบจ่ายมา ไม่เช่นนั้นก็ไสหัวไป!” ปาเจี่ยวพูดเสียงดุดัน มือใหญ่ยันประตูเปิดผาง