ตอนเขากลับมาอีกครั้ง เห็นนางอุ้มเด็กผู้ชายอยู่ใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืน นางไม่ได้ฮัมเพลงแล้วและไม่ได้เดินกลับไปกลับมาอีก แต่ยังคงไกวมือไปมา เจอรี่อายุห้าขวบ แม้จะตัวเล็กกว่าเด็กวัยเดียวกันทั่วไป แต่สำหรับนางยังคงหนักเกินไป ขาขวาของนางต้องรับภาระหนักขึ้น ดังนั้นนางจึงพิงราวกำแพง แม้จะเป็นเช่นนี้นางกลับไม่คิดที่จะวางเด็กน้อยลง
กลางดึกอากาศหนาวเย็น ทำให้ลมหายใจที่นางพ่นออกมาเป็นควันสีขาวขมุกขมัวแม้จะมีผ้าปิดปากอยู่
ลมหนาวบาดกระดูกพาให้เรือนผมสีดำสลับขาวของนางปลิวขึ้นมา
เขาเดินเข้าไปและวางดาบพิงกำแพง ก่อนจะยื่นมือให้นาง
นางจ้องเขาด้วยแววตาอึ้งงันเล็กน้อย เอ่ยเสียงค่อยว่า “เขายังหลับไม่สนิท รออีกประเดี๋ยว”
ชายหนุ่มพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ แต่ยังคงยื่นมือออกมาหานาง
นางไม่ได้ปล่อยเด็ก แต่บอกเขาว่า “เขาอาจจะแพร่โรคให้ท่าน”
ได้ยินเช่นนี้แล้วเขาก็ยังคงไม่ยอมวางมือ
เห็นเขายืนกราน นางจึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านต้องปิดปากและจมูก”
“เอาผ้าของเจ้าให้ข้า” เขาเอ่ยเสียงแหบหนัก
นางอึ้งไป ลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ดึงผ้าเช็ดหน้าที่ผูกไว้กับศีรษะยื่นให้เขา
ชายหนุ่มผูกผ้าผืนนั้นกับศีรษะตัวเองให้เรียบร้อยและยื่นมือไปหานางอีกครั้ง
ครั้งนี้นางจึงส่งเด็กให้เขาอย่างระมัดระวัง
เด็กคนนี้มีไข้เล็กน้อย เขาเดาว่านี่เป็นเหตุผลที่นางขึ้นมาที่นี่ บนกำแพงปราสาทอากาศถ่ายเทดีและไม่มีคนอื่น แม้เด็กจะร้องไห้งอแงก็ไม่รบกวนใคร
เขารับเด็กผู้ชายผมสีทองมาและให้เด็กน้อยซบไหล่เขาหลับ เจอรี่นิ่วหน้าท่าทางกึ่งหลับกึ่งตื่น แต่มือนางยังคงลูบหลังเด็กน้อยเบาๆ ทำให้เด็กคนนั้นผ่อนคลายอย่างรวดเร็ว เมื่อมั่นใจว่าเด็กจะไม่ตกใจตื่นแล้วนางจึงหดมือกลับมา
“เจ้าไปพักผ่อนได้แล้ว” เขาบอกนางเสียงค่อย
ใต้ตาของนางปรากฏรอยคล้ำ เห็นได้ชัดว่าพักผ่อนไม่เพียงพอติดต่อกันหลายคืน
นางกระตุกมุมปากพลางส่ายหน้า ตอบเสียงแผ่วว่า “เขายังหลับไม่สนิท อาจตื่นขึ้นมาได้ทุกเมื่อ เชื่อข้าเถอะ ท่านไม่อยากรับมือกับเขาตามลำพังแน่นอน”
ชายหนุ่มจ้องนาง ครู่ใหญ่จึงเอ่ยว่า “งั้นก็ไปนั่งตรงนั้น”
เคลมองไปตามทิศทางที่เขาพยักพเยิด เห็นกำแพงปราสาทบริเวณนั้นสูงกว่าส่วนอื่นๆ และมีบันไดขึ้นไป เนื่องจากปราสาทหลังนี้สร้างอยู่บนหน้าผาขนาดใหญ่ ทำให้แนวกำแพงสูงต่ำไม่เท่ากันตามลักษณะภูมิประเทศ มีหลายจุดที่มีบันไดแบบนี้ เนื่องจากขาขวาเจ็บเหลือเกิน ประกอบกับเหน็ดเหนื่อยมาหลายวันหลายคืน นางรู้สึกอ่อนล้าจริงๆ จึงเดินตรงไปช้าๆ และนั่งบนขั้นบันไดหินอย่างยากลำบาก
พอเอ็นกับกระดูกได้ผ่อนคลาย นางก็ถอนหายใจเบาๆ ออกมาอย่างอดไม่อยู่
นี่เป็นตำแหน่งที่สูงที่สุดของบริเวณนี้ มองผ่านเชิงเทินบนแนวกำแพงออกไปจะเห็นทิวทัศน์ได้ไกลมาก
