เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“นายท่าน! นายท่าน! แย่แล้วเจ้าค่ะ!”
เขาคว้าดาบและสวมเสื้อขนแกะตัวยาวกับรองเท้าทันที จากนั้นก็พุ่งไปเปิดประตู
“เกิดอะไรขึ้น”
“แม่มด…แม่มดคนนั้น…” ข้ารับใช้หญิงหน้าซีดเหมือนศพ น้ำตาคลอหน่วยพลางชี้ไปนอกหน้าต่างตรงทิศที่ตั้งของหอคอยอย่างหวาดหวั่น “นางพาเจอรี่ขึ้นไปบนกำแพงปราสาท นางจะโยนเจอรี่ลงมา นางคิดจะสังเวยเจอรี่ให้กับซาตาน!”
ชายหนุ่มตะลึงและหันไปมอง เมื่อมองผ่านหน้าต่าง เขาเห็นว่าใต้ดวงจันทร์กลมโตสลัวรางมีเงาคนคนหนึ่งอุ้มห่อของยืนอยู่บนกำแพงปราสาท
ให้ตาย!
เขาลอบสบถและวิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็วโดยไม่เสียเวลาคิด พุ่งผ่านลานด้านในปราสาท ไต่ขึ้นบันไดตรงซุ้มประตู กระโดดข้ามแอนโธนี่ที่นอนกอดพรมอยู่บนพื้น เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงเพราะเสียงของเขาและขยี้ตาตื่นขึ้นมา ชายหนุ่มไม่สนใจ เอาแต่ปราดไปยังกำแพงปราสาทที่ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่
เดิมทีคิดว่าเขาจะช่วยเหลือเด็กคนนั้นจากเงื้อมมือนางไม่ทันเสียแล้ว แต่พอขึ้นไปบนกำแพงปราสาท เขากลับพบว่าตัวเองเข้าใจบางอย่างผิดไป
ผู้หญิงคนนั้นอุ้มเจอรี่ที่มีผมสีทองอยู่จริงๆ แต่นางไม่ได้มีความคิดจะโยนเด็กลงจากกำแพงปราสาทเลย นางเพียงแต่อุ้มเด็กน้อยในวัยห้าขวบเดินกลับไปกลับมาบนกำแพงปราสาทที่เชื่อมระหว่างหอคอยหนึ่งไปสู่อีกหอคอยหนึ่ง มือโยกตัวเด็กช้าๆ ขณะที่ปากฮัมเพลงกล่อมเด็กด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ครั้นได้ยินเสียงเขาวิ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นางอุ้มเด็กน้อยหันกลับมา จมูกกับปากยังมีผ้าปิดอยู่ แต่เสียงเพลงที่ออกจากปากไม่ได้หยุดชะงัก เห็นดาบในมือเขาแล้วนางก็ประหลาดใจเล็กน้อย แต่เสียงเอะอะโวยวายของผู้คนในลานทำให้นางเข้าใจเรื่องราว ข้างล่างมีคนมารวมตัวกันตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
นางมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์พลางเลิกคิ้ว ปากฮัมเพลงต่อไปพลางเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ โดยไม่ลืมยื่นมือออกไปลูบหลังเด็กน้อยด้วย
เขาเป็นคนปัญญาอ่อน
ไม่ต้องให้นางเอ่ยปาก หัวสมองของเขาก็ผุดคำพูดนี้ขึ้นมา
นางสามารถจากไปตั้งแต่เจ็ดวันก่อนแล้ว แต่นางไม่ได้ไป ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมาผู้หญิงคนนี้ดูแลคนป่วยด้วยตัวเองจนแทบไม่หลับไม่นอน เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงคิดว่านางจะฆ่าเด็กคนนั้น
ใบหน้าและศีรษะของเด็กผู้ชายซบอยู่บนบ่านาง หน้าผากเกลี้ยงเกลามีเหงื่อซึมและแดงเรื่อ แก้มยังหลงเหลือคราบน้ำตา เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา แต่ยามนี้เด็กน้อยหลับตา แม้จะยังสะอื้นเป็นพักๆ แต่ใกล้จะหลับแล้ว ใบหน้าดูสบายใจและวางใจ
นางหยุดตรงหน้าเขาห่างไปไม่กี่ก้าวโดยไม่ลืมโยกเด็กเบาๆ ตามจังหวะเดิม
สายตาตำหนิของนางทำให้เขาพูดไม่ออก ทั้งยังรู้สึกกระอักกระอ่วน ชายหนุ่มเก็บดาบลงในฝักและหันหลังเดินลงบันไดไปข้างล่าง ไล่ให้ทุกคนเข้านอน
