หญิงสาวมองประตูหน้าต่างที่ปิดแน่นสนิทเหล่านั้น จำประตูที่ข้ารับใช้หญิงเปิดออกมาเมื่อครู่นี้ได้ จึงรวบรวมความกล้าเดินตัดลานตรงเข้าไปเคาะประตู
เสียงสูดหายใจอย่างตื่นตระหนกดังมาจากข้างใน แต่ไม่มีใครเปิดประตู
เป็นอย่างที่คิด คนพวกนี้กลัวนางมากกว่าที่นางกลัวพวกเขาเยอะ
นางไม่เปลืองแรงเคาะประตูอีก แต่เอ่ยปากตรงๆ ว่า “ข้ารู้ว่าเมื่อครู่นี้นายท่านบอกพวกเจ้าแล้วว่าข้าเป็นหัวหน้าผู้ดูแลคนใหม่ของที่นี่ ข้าต้องการให้คนยกน้ำขึ้นไปบนหอคอย พวกเจ้าต้องช่วยข้า หรือพวกเจ้าคิดจะขัดคำสั่งนายท่าน”
นางไม่ชอบขู่ใคร แต่นางต้องการความช่วยเหลือจริงๆ
ในห้องเงียบสนิท นางรออยู่ครู่ใหญ่ หลังจากนั้นในที่สุดประตูก็เปิดออก
ผู้หญิงในชุดข้ารับใช้ยืนหน้าซีดอยู่หลังประตู ข้ารับใช้หญิงอีกคนหลบอยู่ข้างหลังตัวสั่นเทา
ข้ารับใช้ทั้งสองอายุไม่มาก อย่างมากก็สิบสี่สิบห้า แม้จะมาเปิดประตูแล้ว แต่สีหน้ายังคงหวาดหวั่น พูดเสียงตะกุกตะกักว่า “คุณหนู…คุณผู้หญิง…ขอโทษด้วย…ข้า…เอ่อ พวกข้าไม่ได้…”
ครั้นเห็นพวกนางทำท่าเหมือนใกล้ร้องไห้ออกมาเต็มที นางก็ลอบถอนหายใจและเอ่ยถามหน้านิ่ง
“เจ้าชื่ออะไร”
“โซเฟีย…”
“เจ้าล่ะ” นางเลิกคิ้วถาม
“ลิ…ลิซ่า…”
นางมองเด็กสาวสองคนและเอ่ยว่า “ข้าชื่อเคล คำพูดของนายท่านพวกเจ้าได้ยินชัดแล้วใช่หรือไม่”
เด็กสาวสองคนผงกหัวอย่างหวาดกลัว
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตอนนี้ก็ช่วยข้ายกน้ำขึ้นไปบนหอคอย”
“เจ้าค่ะ” พวกนางตอบรับพร้อมกันและรีบเบียดตัวออกจากประตูเหมือนนกพิราบสองตัว ตอนผ่านหน้านาง ทั้งสองพยายามหลบเลี่ยงสุดชีวิต ด้วยกลัวว่าหากสัมผัสนางแล้วจะถูกพิษจนถึงแก่ชีวิตในทันที
นางไม่อาจบังคับการกระทำของใครได้ ได้แต่ลอบถอนหายใจอีกครั้งและหันหลังเดินกลับไปที่หอคอย สั่งการให้พวกนางช่วยทำความสะอาดห้องและใช้น้ำเดือดเช็ดล้างพื้นไม้ หลังจากนั้นค่อยย้ายโต๊ะ เก้าอี้ และเตียงเข้ามา
สุดท้ายเมื่อถามดูก็พบว่าความจริงเด็กสองคนนี้อายุสิบห้าสิบหกแล้ว
ปราสาทแห่งนี้ไม่มีผ้าปูเตียงสะอาดเลย นางไม่แปลกใจแม้แต่น้อย จึงไปดึงพรมแขวนบนผนังในห้องโถงของหอหลักลงมา ม้วนพรมผืนนั้นและนำกลับมาปูพื้น การกระทำของนางทำเอาข้ารับใช้หญิงทั้งสองตื่นลนจนทำอะไรไม่ถูก แต่ทั้งสองไม่กล้าห้ามนาง
หลุยส์ที่อยู่ในโรงเลี้ยงม้าเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบสองปี เดิมทีนางคิดว่าเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่สังเกตดูใกล้ๆ ถึงพบว่าเขาอายุน้อยมาก เพียงแต่รูปร่างสูงกว่าคนอื่นเท่านั้น ทั้งยังผอมอย่างยิ่ง ดูเหมือนท่อนไม้ที่แขวนผ้าเอาไว้
