ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 1

เยี่ยเจากำลังพลิกอ่านรายชื่อและประวัติความเป็นมาของนายทัพใต้สังกัดตนอยู่ในห้องหนังสือ นางกล่าวโดยไม่แม้แต่เงยหน้าขึ้น

“ก็หาเอาตามสะดวกเถอะ พอให้มีครบเป็นใช้ได้”

หวงซื่อถามต่อ

“หรือไปหาคนที่รู้จักชอบพอกันในราชสำนัก ขอหยิบยืมจากสินเดิมของลูกสาวพวกเขาสักสองสามอย่าง วันหลังค่อยสั่งทำชิ้นใหม่คืนให้?”

เยี่ยเจาเอ่ยอย่างใจลอย

“ท่านตัดสินใจเถอะ”

หวงซื่อถามอีก

“ยังมีชุดแต่งงานกับเครื่องประดับอีก เจ้าปลีกเวลามาเลือกด้วยเถอะ จะเอาปิ่นมุกหงส์คู่ ปิ่นดอกไม้ไหวประดับกระจกสี ปิ่นผีเสื้อคู่หยกแปดรัตนชาติ ต่างหูดอกกล้วยไม้ฝังไพลิน กำไลหยกขาวสักคู่@@@”

เยี่ยเจาทางหนึ่งงานยุ่งแทบตาย อีกทางฟังนางพูดเจื้อยแจ้วจนปวดเศียรเวียนเกล้า หลังจากข่มใจอยู่นานก็เอ่ยขึ้นอย่างฉุนเฉียวในที่สุด

“หนวกหู ข้าเป็นชายชาตรีผู้หนึ่ง ไหนเลยจะมีความอดทนพอจะไปเลือกของใช้สตรีพวกนี้ ท่านเลือกสักสองสามชิ้นแล้วโยนเข้าไปก็พอแล้ว”

“ชายชาตรี?”

หวงซื่ออ้าปากตาค้าง

เยี่ยเจาเห็นอีกฝ่ายตะลึงงันไป ครู่ใหญ่ต่อมากว่าจะรู้ตัวว่าตนพูดอะไรผิด หวงซื่อก็ร่ำไห้น้ำตาร่วงเผาะไปแล้ว

ธรรมเนียมต้าฉิน สตรีที่เตรียมออกเรือนล้วนปักชุดแต่งงานด้วยตัวเอง@@@

เยี่ยเจาสวมอาภรณ์รัดกุมสีดำแนบกระชับกาย สะพายกระบี่ไว้ข้างตัว นั่งตัวตรงอยู่ในห้องหนังสือ ถืออาวุธลับไว้เต็มมือด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เห็นเพียงมือซ้ายของนางออกกระบวนท่าไล่วายุล่าตะวัน แมลงวันไม่ดูตาม้าตาเรือสองตัวก็ถูกเข็มยาวแทงทะลุตรึงติดกับผนัง ส่วนมือขวาใช้กระบวนท่าฝนบุปผาเกลื่อนฟ้า เข็มเงินสิบเจ็ดสิบแปดเล่มก็พุ่งเฉียดกรงเล็บของแมวน้อยซึ่งวิ่งมาขโมยอาหารที่นอกหน้าต่างแล้วปักลงดิน ทำให้มันตกใจกลัวเผ่นหนีหัวซุกหัวซุน

เหล่าทหารองครักษ์ผู้ติดตามนางอดร้องชมมิได้ จากนั้นพวกเขาก็พากันกล่าวเยินยอ

“ข้าร่ำเรียนวิชาอาวุธลับมาหลายปี ได้รับคำชี้แนะจากท่านแม่ทัพ นับว่าเป็นบุญวาสนาจริงๆ”

“ท่านแม่ทัพเชี่ยวชาญในสิบแปดศัตราวุธทุกชนิด วรยุทธ์ล้ำเลิศจริงๆ!”

“ผู้กล้าขนานแท้!”

เยี่ยเจาชี้แนะเสียงเย็น

“หลักในการฝึกยุทธ์สำคัญที่ความใส่ใจ”

ทุกคนพยักพเยิดเห็นด้วย

หวงซื่อปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลัง บิดผ้าเช็ดหน้าไปมาพร้อมลากเสียงยาวร้องโอดขึ้นด้วยความคับข้องหมองใจ

“@@@สำคัญที่ความใส่ใจนะ”

ทุกคนจนวาจา ถอยออกไปเงียบๆ