ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 1

“เจ้าก็อย่าได้เก็บมาใส่ใจเลย ดีชั่วอย่างไรเจ้าก็แซ่ซย่า เป็นหลานแท้ๆ ของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ถึงแม่ทัพเยี่ยจะมีนิสัยใจคอป่าเถื่อนอย่างไรก็คงไว้หน้ากันบ้าง ไม่ถึงขั้นกระทำเลยเถิดเกินไป ตอนนี้เจ้าเป็นถึงจวิ้นอ๋อง ซ้ำยังแต่งภรรยาแล้ว เจ้าเองก็ต้องปรับปรุงตัวด้วย วันหน้าเลิกก่อความวุ่นวายได้แล้ว”

“พี่สะใภ้รู้หนังสือและมีเหตุมีผล อ่อนโยนเป็นศรีภรรยา ท่านย่อมพูดได้อย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจเป็นธรรมดา” ซย่าอวี้จิ่นหันหน้าไปโต้กลับเสียงห้วนอย่างขุ่นเคือง ทว่าสีหน้าดีขึ้นบ้างเล็กน้อย “สำหรับเยี่ยเจานั่นก็เป็นแม่ทัพของนางไปตามสบายเถอะ ข้าไม่มีวันยอมรับเด็ดขาดว่าคนพรรค์นั้นเป็นสตรี!”

“คนพรรค์ไหนกัน” ซย่าอวี้เชวี่ยขมวดคิ้วดุ “นางปราบปรามชาวหมานจินจนลือลั่นไปทั้งโม่เป่ย เป็นขุนนางที่มีความชอบโดดเด่นเหนือใครในต้าฉิน ทั้งยังเป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิอย่างมาก ถึงเจ้าจะเหลวไหลสิ้นคิดเพียงใดก็ไม่สมควรเสียมารยาทเช่นนี้ ปลงซะเถอะ ยิ่งกว่านั้นก็ไม่แน่ว่านางจะมิใช่ศรีภรรยา!”

เมื่อสีหน้าบึ้งตึงของน้องชายผ่อนคลายลงเล็กน้อย ซย่าอวี้เชวี่ยคิดจะตีเหล็กเมื่อยังร้อน จะกล่อมอีกฝ่ายให้อารมณ์เย็นลงต่อไป

ไม่คาดว่าห่างไปไม่ไกลนักมีลูกหลานเสเพลของเชื้อพระวงศ์ซึ่งเคยถูกซย่าอวี้จิ่นรังแก พวกเขายักคิ้วหลิ่วตาให้พลางตะโกนใส่

“แม่ทัพเยี่ยรูปงามกล้าหาญชาญชัย หนานผิงจวิ้นอ๋องก็งามสะคราญปานบุปผาดุจจันทรา สมดั่งคำว่าสตรีเก่งกาจบุรุษโฉมงาม เป็นคู่สร้างคู่สมกันโดยแท้! วันหน้าภรรยาเป็นผู้นำ สามีเป็นผู้ตาม เป็นที่กล่าวขานสดุดีไปชั่วกาลนาน!”

ซย่าอวี้จิ่นเกิดมามีใบหน้าสวยงาม การถูกผู้อื่นยกเรื่องรูปโฉมมากล่าวล้อเล่นเป็นเหมือนคำต้องห้ามร้ายแรงที่สุดของเขา ทุกถ้อยทุกคำเหล่านั้นประหนึ่งดาบคมกริบสุดจะเปรียบ แทงเข้าจุดอ่อนแอที่สุดกลางใจเขาอย่างถนัดถนี่จนโลหิตหลั่งรินเป็นสาย

ซย่าอวี้เชวี่ยแข็งใจพยายามพูดปลอบ

“มิได้ย่ำแย่ถึงเพียงนั้นหรอก อย่าไปฟังพวกเขาพูดจาส่งเดช พวกเราดูสินเดิมเจ้าสาวสิ แฝงความเป็นหญิงอยู่มากเชียวนะ คันฉ่องอันนั้นทำได้ประณีตขนาดไหน ดีไม่ดีลึกๆ ในตัวแม่ทัพเยี่ยยังซ่อนจิตใจเฉกเช่นสตรีไว้หลายส่วน แล้วด้านหลังนั่นอะไรน่ะ รูปร่างประหลาด ดูท่าหนักเอาการ@@@”

สินเดิมเจ้าสาวถูกหาบผ่านไปทีละหีบ เครื่องเรือนขนาดใหญ่ผ่านไปชิ้นหนึ่งก็เรียกเสียงร้องชมคราหนึ่ง

หลังจากหีบผ่านไปหมดแล้ว ขบวนหาบสินเดิมเจ้าสาวสามสิบชิ้นสุดท้ายกลับเป็นสิ่งของหน้าตาพิลึกพิลั่นที่ใช้ผ้าแดงหุ้มห่ออย่างแน่นหนามิดชิด คานหาบถูกน้ำหนักกดลงจนต่ำเรี่ยพื้น ส่วนทหารซึ่งรับหน้าที่หาบก็มีเหงื่อกาฬผุดกลางหน้าผากหลายเม็ด ดูเหมือนกินแรงเป็นอันมาก

ทุกคนสนใจใคร่รู้อย่างยิ่ง อยากมองเห็นรูโหว่สักรูบนผ้าแดงใจจะขาด

เคราะห์ดีสวรรค์เบื้องบนเห็นใจให้ทุกคนได้สมความปรารถนา ขณะที่จวนเจียนจะถึงวังอันอ๋อง ไม้คานหนึ่งในนั้นทนรับน้ำหนักไม่ไหวหักเป็นสองท่อน ของตกกระแทกพื้นอย่างแรง ทำให้พื้นศิลาเขียวแตกเป็นรอยร้าวถึงสองรอย ก่อนที่ของจะกลิ้งไปอีกสองตลบ

คนทั้งหมดเบิกตากว้าง หยุดหายใจชั่วขณะ แลมองไปที่สิ่งของบนพื้น

กระบองเขี้ยวหมาป่าทอประกายเย็นเยียบอำมหิตท่อนหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่บนพื้นศิลาเขียว ระหว่างแง่งหนามดูเหมือนยังมีคราบโลหิตเกรอะกรังที่ชะล้างออกไม่หมดจด

เงียบกริบ@@@