ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 1

ทหารสองนายซึ่งรับหน้าที่หาบของเปลี่ยนไม้คานอีกอันอย่างใจเย็นและช่วยกันนำอาวุธวางกลับเข้าขบวนหาบสินเดิมเจ้าสาวดังเก่า จากนั้นร้องตะโกนเสียงหนึ่งแล้วยกขึ้น สาวเท้าก้าวยาวเดินลิ่วๆ ไป

เงียบกริบเหมือนเดิม@@@

เงียบกริบต่อไป@@@

“รีบมากันเร็วเข้า! อย่าปล่อยให้จวิ้นอ๋องปีนกำแพงหนีไปได้!”

ซย่าอวี้เชวี่ยเป็นผู้เล็งเห็นการณ์ไกลอย่างยิ่ง เขาได้จัดเตรียมชาวยุทธ์ที่เป็นยอดฝีมือไว้แต่แรก

ชั่วพริบตาที่ซย่าอวี้จิ่นเพิ่งปีนกำแพงขึ้นไป เขาก็ถูกลากตัวลงมาแล้วจี้สกัดจุดสำคัญบนร่างสองสามแห่ง ทำให้เขาจะอ้าปากพูดก็มิได้ จะขยับเขยื้อนเคลื่อนกายก็มิได้ ถูกขนาบข้างซ้ายขวาควบคุมตัวไว้เพื่อไม่ให้เป็นต้นตอก่อเหตุอีก

ทันทีที่ถึงฤกษ์มงคล เสียงกลองดังขึ้นพร้อมเกี้ยวเจ้าสาวที่เคลื่อนมาถึงอย่างแผ่วพลิ้วว่องไว

เยี่ยเจาเดินลงมาอย่างเชื่องช้า หน้าเชิดหลังตรง ทรวงอกไม่มีการกระเพื่อมไหว ศีรษะถูกคลุมด้วยผ้าสีแดงเพลิงทำให้มองไม่เห็นสีหน้า นอกจากทับทิมน้ำงามล้ำค่าควรเมืองเม็ดหนึ่งบนสายคาดเอวแล้ว ชุดแต่งงานปราศจากลวดลายใดๆ ทั้งสิ้น

ท่ามกลางเสียงพูดคุยถกเถียงกัน นางเหลียวมองรอบกายแล้วเดินเนิบนาบเข้าสู่โถงประกอบพิธี อากัปกิริยาผึ่งผายเสมือนพยัคฆ์เยื้องกราย

ซย่าอวี้จิ่นถูกชายฉกรรจ์สองคนพยุงตัวลากออกมา เขามีเรือนร่างผอมบาง แม้จะนับว่าเป็นคนตัวสูงในต้าฉิน แต่เขากลับสูงกว่าเยี่ยเจาเพียงครึ่งข้อนิ้วมือ กอปรกับสีหน้าขึ้งเคียดและขยับตัวไม่ได้ ยามคนทั้งสองยืนคู่กันจึงเกิดข้อเปรียบเทียบอย่างชัดเจน ฝ่ายชายแทบจะคล้ายกับภรรยาตัวน้อยที่ถูกอันธพาลบังคับแต่งงานเลยทีเดียว

หากกล่าวอีกนัยหนึ่ง การพระราชทานสมรสในหมู่เชื้อพระวงศ์ก็นับว่าเป็นการจับคลุมถุงชนเช่นกัน โดยเฉพาะเมื่อถูกบังคับให้ตบแต่งพญายมแห่งแดนดินที่ไม่มีใครหาญกล้าแตะต้องผู้นี้เป็นภรรยา บุรุษที่มีมโนธรรมในใจทั้งหลายล้วนหลั่งน้ำตาให้ซย่าอวี้จิ่นด้วยความเห็นใจ

จักรพรรดิส่งคนมาร่วมงานแต่งงานนี้โดยเฉพาะ อีกทั้งพระราชทานสิ่งของแก่หนานผิงจวิ้นอ๋องไม่น้อย ถือเป็นการปลอบขวัญและให้เกียรติทั้งสองฝ่ายเต็มที่ ส่วนวรชายาอันไท่เฟยแทบจะร่ำไห้จนเสร็จสิ้นพิธี หากเป็นสายตาของผู้ไม่รู้ความจริงนางไม่คล้ายแต่งสะใภ้ กลับเหมือนส่งศพลูกชาย

ผู้เฒ่าเยี่ยปลาบปลื้มยินดีขณะเอ่ยกำชับกำชาคู่บ่าวสาว

“พวกเจ้าต้องมีทายาทสืบสกุลโดยไวนะ มีลูกชายสักคนแล้วค่อยไปสนามรบฆ่าพวกมันให้บรรลัยเลย!”

ยามเอ่ยถ้อยคำนี้เขาดูคล้ายสติยังแจ่มใสดี มีแต่ดวงตาจับจ้องมองท้องของซย่าอวี้จิ่นอยู่บ่อยครั้งที่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกชอบกล

งานแต่งงานซึ่ง@@@ยากจะบรรยายมากที่สุดในประวัติศาสตร์ได้ปิดฉากลงอย่างราบรื่น

รอจนท่อนไม้กลายเป็นเรือ* คู่บ่าวสาวถูกส่งตัวเข้าห้องหอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ยอดฝีมือที่คอยเฝ้าซย่าอวี้จิ่นไว้ก็คลายจุดบนร่างเขาให้ในที่สุด จากนั้นจึงถอยออกมาอย่างนอบน้อมและไปรับรางวัลโดยไม่รอช้า

ซย่าอวี้จิ่นยืดเส้นยืดสายพลางมองผู้ที่ได้ชื่อว่าภรรยาคนใหม่ซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้า

* มาจากสำนวนเต็มว่า ‘ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก ท่อนไม้กลายเป็นเรือ’ หมายถึงเรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อีก