ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 1

“พระพันปีตรัสว่าเซวียนอู่โหวมีฐานะสูงศักดิ์สุดจะเปรียบ มิใช่อาแมวอาหมาที่ไหนจะมาทาบทามสู่ขอได้ การแต่งงานนี้อัครมเหสีก็ช่วยเลือกสรรให้ กระทั่งซ่งกุ้ยเฟยก็ไม่คัดค้าน บัดนี้มีพระราชเสาวนีย์ออกมาแล้ว เรื่องตบแต่งเยี่ยเจาเป็นภรรยานั้นต้องเกิดขึ้นแน่นอน ท่านแม่ทำตามพระราชเสาวนีย์จะดีกว่า”

วรชายาอันไท่เฟยถลึงตาใส่เขา

“พวกนางล้วนรักลูกของตัวเอง ไม่ยินยอมรับพญายมแห่งแดนดินผู้นี้ไปเป็นสะใภ้ จนปัญญาที่ท่านพ่อเจ้าล่วงลับไปแล้ว ส่วนเจ้าก็ขาเป๋@@@เข้าร่วมประชุมขุนนางไม่ได้ คำพูดของพวกเราถึงได้ไร้น้ำหนัก กลายเป็นมะพลับนิ่ม* ให้ผู้อื่นบีบเค้น สงสารก็แต่อวี้จิ่นของข้า@@@”

ซย่าอวี้เชวี่ยก้มหน้าเป็นเชิงเห็นพ้องด้วย แต่ในใจกลับรู้สึกว่าเป็นเพราะเสียงเล่าลือถึงน้องชายย่ำแย่เหลือทนต่างหากถึงไม่มีใครอยากช่วยเหลือ พระพันปีก็ชอบเป็นแม่สื่อแม่ชัก การที่น้องชายถูกจับใส่ตะกร้าล้างน้ำ ใช้เป็นเครื่องสังเวยอุดช่องโหว่ในยามนี้ เขาก็นึกสมน้ำหน้าเช่นกัน ครั้นคิดไปถึงอีกว่ามารดามีใจลำเอียงเสมอมา เขายิ่งลอบสาแก่ใจอยู่สามส่วน

เขาทำทีทอดถอนใจยาวแล้วอ้าปากเอ่ยขึ้น

“เยี่ยเจาเป็นทหารนานปี กลับไม่มีผู้ใดจับได้ว่าเป็นสตรี เห็นทีจะต้องมีเรือนร่างสูงใหญ่ล่ำสัน เอวหนา ไหล่กว้าง คิ้วหนาตาดุกระมัง”

“ไม่@@@ข้าไม่แต่ง”

ซย่าอวี้จิ่นทำหน้าบึ้งขึ้นหลายส่วน ทว่าซย่าอวี้เชวี่ยยังคงกล่าวสืบไป

“เป็นพระราชเสาวนีย์ของพระพันปี เจ้าจะไม่แต่งได้อย่างไร แม้ข้าจะได้ยินมาว่านางฆ่าคนตาไม่กะพริบ คำเดียวไม่ถูกหูก็สังหารทิ้ง มีเชลยศึกนับพันคนถูกเข่นฆ่าล้มตายเป็นเบือ ถลกหนังคนเป็นๆ ดื่มโลหิตสดๆ แต่ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นสามีนาง หลังจากแต่งเข้ามาในตระกูลเราแล้วนางจะต้องวางตัวเป็นกุลสตรี ตั้งใจเรียนรู้ว่าการเป็นภรรยาทำกันอย่างไร ความป่าเถื่อนดุร้ายก็จะลดน้อยถอยลงไปเอง ฉะนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอก”

สีหน้าของซย่าอวี้จิ่นง้ำงอด้วยความไม่พอใจ

อันที่จริงใครๆ ล้วนเคยได้ฟังคำโจษขานน่ากลัวต่างๆ นานาของเยี่ยเจามาแล้ว มีบางครั้งพวกชาวเมืองยังใช้เป็นคำขู่ขวัญเด็กอีกด้วย หยางซื่อ** อนุภรรยาของเขาที่ท่าทีเยือกเย็นมาตลอดถึงกับริมฝีปากขาวซีด ขณะที่เมียบ่าวทั้งสองตกใจกลัวจนละความตั้งใจที่จะประจบประแจงขอพึ่งบารมีไปนานแล้ว พวกนางกอดขาเขาร้องไห้โวยวายอยากมีชีวิตอยู่

ซย่าอวี้จิ่นแค่นยิ้ม

“เหมยเหนียง เจ้าพูดว่านอกจากหัวใจข้าแล้วไม่ต้องการสิ่งอื่นใด วันหน้าจะตั้งใจปรนนิบัติรับใช้นายหญิงน้อยมิใช่หรือ”

เหมยเหนียงสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง

“ข้ายั่วยวนท่านเป็นความผิดของข้าเอง ข้าสำนึกตัวแล้ว ท่านก็เห็นแก่ที่ข้าปรนนิบัติท่านมาแต่เล็กแต่น้อย โปรดเมตตาปรานีด้วย ต่อให้ขับไล่ข้าออกไปแต่งงานกับเจ้าหน้าปรุหวงเอ้อร์ที่เรือนบ่าวชั้นเลวก็ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ”

เขาแค่นยิ้มอีก

* มะพลับนิ่ม อุปมาถึงคนที่อ่อนแอไร้อำนาจ ต้องตกเป็นเบี้ยล่างถูกคนอื่นข่มเหงรังแก

** ธรรมเนียมการเรียกขานสตรีที่แต่งงานแล้วของจีนจะใช้คำว่า ‘ซื่อ’ (แปลว่านามสกุล) ต่อท้ายนามสกุลเดิมของสตรี บางครั้งอาจเพิ่มนามสกุลของสามีไว้หน้าสุดเพื่อระบุให้ชัดขึ้นก็มี