ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 1

“เซวียนเอ๋อร์ เจ้าพูดว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับข้า ถึงตายไปแล้วก็จะอยู่ด้วยกันมิใช่หรือ”

เซวียนเอ๋อร์ขวัญหนีดีฝ่อ

“ขะ…ข้าเป็นนางจิ้งจอกหน้าไม่อาย! ท่านเฆี่ยนตีข้าสักตั้งแล้วลากตัวออกไปขายได้เลย ขายไปที่ใดก็ได้ทั้งนั้น ละเว้นชีวิตข้าด้วยเถอะ หากข้ายั่วโมโหนายหญิงน้อยเข้า เกิดนางบอกว่าอยากถลกหนังขึ้นมา ถึงกับลงมือเองเชียวนะเจ้าคะ”

ซย่าอวี้จิ่นปัดมือพวกนางออกอย่างแรงแล้วผลุนผลันวิ่งออกไป

ครู่หนึ่งแว่วเสียงน้ำดังตูม หญิงรับใช้สูงวัยตะโกนลั่น

“ช่วยด้วย! นายน้อยกระโดดลงทะเลสาบไปแล้ว!”

รัชสมัยเต๋อจงปีที่เก้า ฤดูหนาว

บนถนนในเมืองหลวงที่ถูกกวาดจนสะอาดสะอ้านมีละอองหิมะทับถมกันเป็นชั้นบางๆ ราษฎรสวมใส่อาภรณ์หนาเทอะทะยืนออกันเต็มสองข้างทาง ชะเง้อชะแง้รอคอยอะไรบางอย่าง ม้าเร็วส่งข่าวควบผ่านกลางถนนไปตัวแล้วตัวเล่า องครักษ์หลวงตะโกนเสียงดังโหวกเหวก กว่าจะยับยั้งฝูงชนที่เบียดเสียดยัดเยียดกันจนชุลมุนวุ่นวายได้ก็สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงไปไม่น้อย

วิถีชีวิตของชาวต้าฉินค่อนข้างจะผ่อนคลาย ธรรมเนียมชายหญิงไม่ใกล้ชิดกันก็ไม่นับว่าเข้มงวดนัก สตรีฐานะยากจนสามารถติดตามบิดามารดาหรือสามีออกมาร่วมวงมุงดูได้ ส่วนสตรีในตระกูลมั่งมีที่ใจกล้าก็จะคลุมหน้าออกจากบ้าน นั่งอยู่ตามชั้นบนของร้านน้ำชาหรือหอสุรา พูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกันขณะตั้งหน้าตั้งตาเฝ้ารอดูอยู่ไกลๆ

“มาแล้ว ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าม้าแล้ว”

“แม่ทัพเยี่ยจะมาแล้ว”

“นางตัวดี! อย่าผลักสิ! ข้าจะตกลงไปอยู่แล้ว!”

บรรดาสตรีผลักหน้าต่างเปิดแล้วชะเง้อคอออกไปด้วยความตื่นเต้นคึกคัก ด้วยล้วนอยากเห็นยอดสตรีอันดับหนึ่งในใต้หล้า แม่ทัพหญิงคนแรกของราชวงศ์ให้เป็นบุญตา

เสียงฝีเท้าม้าก้องกระหึ่มพร้อมเพรียงกันดังใกล้เข้ามา เบื้องหน้าธงขนาดใหญ่สีเหลืองกระจ่างตาสองผืนเคลื่อนมาใกล้ ผืนหนึ่งปักลายสัญลักษณ์มังกร อีกผืนปักตัวอักษรคำว่าต้าฉิน จากนั้นตามมาด้วยธงสีดำอีกสองผืน ผืนหนึ่งปักลายสัญลักษณ์พยัคฆ์ อีกผืนปักตัวอักษรคำว่าเยี่ย

ธงทิวปลิวไสวอย่างสง่างามท้าแรงลม นำหน้ากรงสองกรงซึ่งมีกษัตริย์กับรัชทายาทแห่งหมานจินถูกขังอยู่ในนั้น

เนื่องจากอากาศหนาวเหน็บ พวกเขายังคงสวมเสื้อคลุมขนสัตว์ดังเดิม มิได้ให้เปลือยกายแบกหนาม* เพียงถูกป้ายสีสันต่างๆ บนใบหน้าและเสียบหญ้าแห้งสองสามก้านบนศีรษะให้อยู่ในสภาพชวนขบขันตามธรรมเนียมส่งมอบตัวเชลยศึกเท่านั้น

ชาวหมานจินย่ำยีสตรีและปล้นสะดมที่ชายแดนมานานหลายปี สร้างความเกลียดชังหยั่งรากลึกในใจชาวต้าฉิน บัดนี้ความแค้นอันใหญ่หลวงได้รับการสะสางแล้ว ราษฎรตบมือโห่ร้องอย่างรื่นเริงและปาหินใส่เชลยศึกเหล่านี้กันเป็นที่สนุกสนาน

* แบกหนาม มาจากสำนวนเต็มว่า ‘แบกหนามรับผิด’ มีที่มาจากสมัยจั้นกั๋ว เหลียนโพแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเจ้าตั้งแง่อิจฉาลิ่นเซียงหรูขุนนางฝ่ายบุ๋น แต่อีกฝ่ายคอยแต่หลบฉาก ยอมลงให้อย่างให้เกียรติและเพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน ภายหลังเหลียนโพรู้ความจริงจึงสำนึกผิดถอดเสื้อแล้วพันตัวด้วยกิ่งหนามมาขอขมาเพื่อชดใช้ความผิด