ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 1

ต่อจากนั้นคือขบวนกองทหารม้าประจัญบานแปดร้อยภายใต้บังคับบัญชาของเยี่ยเจาตามประกบติดอยู่เบื้องหลัง ทั้งหมดสวมชุดเกราะทองแดงสีเดียวกัน ควบขี่อาชาพ่วงพี เรียงแถวเป็นระเบียบเรียบร้อย สีหน้าขึงขัง สายตามองตรงไปเบื้องหน้า เว้นแต่เสียงแผ่วเบายามกระบี่กระทบเครื่องประดับอานม้าแล้วไม่มีใครส่งเสียงใดออกมาเลย

เหล่าสตรีกวาดตามองไปทางแม่ทัพกลางวงล้อมของกองทหารม้าประจัญบานพลางถกเถียงและคาดเดากันดังเจื้อยแจ้วไม่หยุด

“คนใดคือเยี่ยเจา คนที่ขี่ม้าสีเลือดนกทางซ้ายนั่นกระมัง ดูแล้วคล้ายเป็นแม่ทัพ”

“ปัดโธ่! เจ้าตาบอดหรือไร ถึงเยี่ยเจาจะดูเหมือนบุรุษปานใดก็คงไม่ถึงขั้นมีหนวดเครา”

“เจ้าอ้วนทางขวา?”

“ขี้ริ้วเกินไปกระมัง”

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานา กองทหารม้าประจัญบานแยกแถวออกเป็นซ้ายขวาอย่างฉับไว เปิดทางโล่งสายเล็กไว้ตรงกลาง

อาชาสีขาวสูงใหญ่ห้อยพู่สีแดงตรงคอและผูกอานสีเงินตัวหนึ่งห้อตะบึงมา บนหลังของมันมีร่างสูงระหงร่างหนึ่งในชุดเกราะโซ่เหล็กประดับแผ่นเงินลายหน้าสัตว์ป่า สวมหมวกเกราะเงินยอดเก้าคดติดขนนก สะพายดาบปลายแหลมเล่มใหญ่ไว้ข้างเอว แผ่นหลังเหยียดตรง ดูแข็งแรงปราดเปรียวไปทุกอิริยาบถ

นางเร่งฝีเท้าม้ามาหยุดอยู่หน้าแถวทหารอย่างรวดเร็ว อาชาของนายทัพคนอื่นพากันขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้าฉายแววเคารพนอบน้อม

พริบตาเดียวทุกคนก็สิ้นสงสัย แม่ทัพผู้งามสง่าและองอาจผึ่งผายคนนี้คือเยี่ยเจานั่นเอง

รอบด้านตกอยู่ในความเงียบสงบครู่หนึ่งก่อนที่เสียงจ้อกแจ้กจอแจจะดังระงมยิ่งขึ้น

เนื่องจากวันนี้หิมะตก ท้องฟ้าครึ้มสลัว คนที่ยืนอยู่ชั้นบนมองลงไปจึงเห็นไม่ชัดเจนด้วยถูกเงามืดบดบังสายตา ครั้นเห็นชาวเมืองที่มุงดูบนถนนกระซิบกระซาบข้างหูกันอย่างตื่นเต้นก็พาให้ร้อนอกร้อนใจอย่างยิ่ง สตรีใจกล้าผู้หนึ่งแอบปลดพู่เชือกถักเงื่อนสมปรารถนารูปปลาคู่เงินที่เอวออกมา แล้วทำ ‘หลุดมือ’ หล่นลงไปที่ถนน ตกอยู่ข้างๆ ม้าของเยี่ยเจาพอดิบพอดี

เสียงแส้สะบัดขวับ พู่เชือกถักถูกตวัดเกี่ยวขึ้นมาประหนึ่งพญางูตัวอ่อนพลิ้ว

เยี่ยเจาถือแส้แหงนศีรษะมองไปทางเรือนตึกข้างทาง ประจวบเหมาะกับที่แสงอาทิตย์เจิดจ้าลำหนึ่งแทงลอดม่านฟ้าขมุกขมัวลงมา ฝ่าผ่านเกล็ดหิมะลอยละล่องส่องกระทบใบหน้านาง

จะบรรยายรูปโฉมนี้เช่นไรดี…เล่าลือกันว่าบรรพบุรุษของเจิ้นกั๋วกงมีสายเลือดชาวหู* หลายส่วน เยี่ยเจาจึงมีรูปหน้าคมคายสมส่วนอย่างยิ่ง นางเดินทางสมบุกสมบันทำสงครามไปทั่วทุกที่เป็นเวลานาน ผิวกายกรำแดดจนคร้ามเข้มเนียนกระจ่างดุจสีน้ำผึ้ง ใต้คิ้วเข้มคือนัยน์ตาเย็นเยียบสีอ่อนใสคล้ายลูกแก้ว แฝงไว้ด้วยความเฉียบคมราวกับมองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างได้ จมูกโด่งงาม ริมฝีปากบางเม้มแน่น ลักษณะท่าทางสมเป็นชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทั่วทั้งสรรพางค์กายหาความเป็นหญิงไม่พบแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว ละม้ายคล้ายบุรุษในฝันของสาวน้อยวัยแรกรักครึ่งหนึ่งของต้าฉิน

นางตวัดมือเบาๆ ปลายแส้ยาวก็วาดเป็นวงสวยงามอย่างคล่องแคล่วว่องไวปานเหยี่ยวถลาโฉบเหยื่อ พู่เชือกถักเหินข้ามศีรษะกลุ่มคนที่เบียดเสียดกันไปมา พุ่งแหวกอากาศไปตกลงในอ้อมแขนเจ้าของอย่างแม่นยำ

* ชาวหู เป็นคำที่คนจีนในสมัยโบราณใช้เรียกชนเผ่าต่างๆ ในแถบมองโกเลีย