ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 1

สตรีผู้นั้นนึกละอายใจอยู่บ้าง ขณะกำลังจะก้มศีรษะลงกลับแลเห็นมุมปากของเยี่ยเจายกยิ้มบางๆ แทบสังเกตไม่เห็น ทำให้นางนิ่งงันไปทั้งร่าง

จะบรรยายรอยยิ้มนี้เช่นไรดี…ประหนึ่งฤดูใบไม้ผลิคืนสู่ปฐพี ภูเขาน้ำแข็งละลายกลางแดดจ้า รวมตัวเป็นธารน้ำไหลระรินที่งดงามดุจภาพวาด ละม้ายคล้ายบุรุษในฝันของสาวน้อยวัยแรกรักอีกครึ่งของต้าฉิน

สตรีทุกนางจับจ้องร่างบนอาชาสีขาวเขม็ง หมายเพียงอยากส่งสายตาหยาดเยิ้มพิฆาตใจแม่ทัพใหญ่ให้ได้ประเดี๋ยวนั้นจนแทบทนรอไม่ไหว

เสียงฝีเท้าม้าห่างออกไปทุกขณะ สะท้อนก้องดังแว่วอยู่ไกลๆ เนิ่นนาน

ในที่สุดเหล่าผู้รอดูอยู่ก็คลายความตื่นเต้นในทีแรกลงได้ พวกเขาชงชากันคนละกาสองกาแล้วต่างคนต่างซุบซิบนินทา

พวกสตรีเยินยอเยี่ยเจาว่าเป็นคู่ครองแสนเลอเลิศจากแดนสวรรค์ที่หาไม่พบในใต้หล้า นึกชังที่สวรรค์ไร้ตา สลับสับเปลี่ยนหยางเป็นหยิน ชาตินี้คงไร้วาสนาแล้ว ฝ่ายบุรุษ นอกจากพวกที่มีใจเสน่หาในบุรุษด้วยกันแล้ว ต่างแค่นเสียงขึ้นจมูกเป็นเชิงเยาะเยี่ยเจาและเอ่ยอย่างชอบใจในคราวเคราะห์ของผู้อื่น

“ตลอดชีวิตของหนานผิงจวิ้นอ๋องชิงชังเรื่องบุรุษชมชอบบุรุษเป็นที่สุด ร่างกายก็อ่อนแอราวกับจะปลิวลม ส่วนเซวียนอู่โหวเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ไม่เป็นสองรองใครในแผ่นดิน ทั้งรูปโฉมก็@@@สง่าห้าวหาญเช่นนี้ เกรงว่าคงเป็นเรื่องยากที่สามีภรรยาจะรักใคร่กลมเกลียวกัน”

“ฮะ พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันก็ไม่รู้ว่าใครคร่อมใคร”

“เดิมพันสิบอีแปะ!** ทรวดทรงองค์เอวอย่างหนานผิงจวิ้นอ๋องมีแต่จะเป็นฝ่ายถูกคร่อม”

“มีคนจะเดิมพันว่าแม่ทัพเยี่ยถูกคร่อมหรือไม่ อย่ามามองข้า ข้าไม่เล่นด้วย ถึงหนึ่งจ่ายร้อยก็ไม่เอา”

“วันหน้านางยักษ์อันดับหนึ่งของเมืองหลวงเราคงมิใช่ฮูหยินสวีแล้วกระมัง”

“เจ้าพวกปากเปราะ ต่อหน้าธารกำนัลยังพูดจาบัดสี เลิกกล่าวค่อนแคะว่าร้ายผู้อื่นสักที!”

“แม่สาวน้อย เลิกคิดเสียเถอะ ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าบ้านเจ้าขายหมูเลย ต่อให้เจ้าเป็นธิดาขุนนางบุญหนักศักดิ์ใหญ่ นางก็แต่งเจ้าเป็นภรรยาไม่ได้อยู่ดี”

“น่าเวทนาหนานผิงจวิ้นอ๋องนัก…”

“ใครใช้ให้เมื่อก่อนเขาทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพายเอง เวรกรรมหนอเวรกรรม”

วังหลวง นอกประตูฉงเหวิน

โอรสสวรรค์นำเหล่าขุนนางออกมาต้อนรับเยี่ยเจาด้วยพระองค์เอง เยี่ยเจาลงจากม้าถวายบังคมพร้อมส่งมอบตัวเชลยศึกและสินสงคราม

ชาวหมานจินปล้นสะดมชนต่างเผ่ามานานปี เคยบุกทำลายล้างแคว้นโพ้นทะเลรวมถึงแคว้นเล็กแคว้นน้อยอ่อนแอรอบๆ ที่มีสินค้าพื้นเมืองเป็นเครื่องประดับอัญมณี บัดนี้ราชสำนักหมานจินถูกโค่นลง ทรัพย์สมบัติล้ำค่าในท้องพระคลังจึงถูกเยี่ยเจานำมาบรรณาการให้แคว้นต้าฉิน ทั้งพลอยตาแมวขนาดใหญ่ปานเม็ดลำไย แก้วมรกต ทับทิมสีแดงเลือดนก ไพลิน เพชร และไข่มุกหลากสีสัน ยังมีทองกับเงินอีกนับไม่ถ้วน ทุกชิ้นเจียระไนและฝังเลี่ยมด้วยช่างฝีมือเอกอย่างวิจิตรบรรจง ส่องประกายแพรวพราวจนแทบทำให้ดวงตาทุกคนพร่าลาย

** อีแปะ (เหวิน) คือหน่วยเงินสำริด (เป็นเหรียญที่มีรู) ซึ่งมีค่าเล็กที่สุดในหน่วยเงินตราสมัยก่อนของจีน