ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 2

ห่างออกไปไม่ไกลนัก เยี่ยเจายืนกอดอก บนผมมีละอองหิมะเกาะอยู่เต็ม นางยืนอยู่มุมถนนอย่างไม่อนาทรร้อนใจ ดวงตาทั้งคู่หลุบลงเล็กน้อย ริมฝีปากพ่นไอสีขาวออกมาเบาๆ หลายระลอก คล้ายรอคอยมาพักใหญ่แล้ว

ปัดโธ่! นางเดาได้อย่างไรว่าเขาจะปีนกำแพง

ซย่าอวี้จิ่นไม่หยุดคิดใคร่ครวญ หันหลังกลับหมายจะวิ่งหนีไปในทิศทางตรงข้าม ทว่าเขาเพิ่งย่างเท้าก้าวแรก เยี่ยเจาก็ลืมตาขึ้น เอ่ยเนิบนาบ

“สามปีก่อนวิชาตัวเบาของข้าบรรลุถึงขั้นสุดยอดแล้ว”

ถ้อยคำสั้นๆ ง่ายๆ สกัดทางหนีทั้งหมดไว้ เขาชักเท้าที่สืบขึ้นหน้ากลับมาอย่างสิ้นหวัง กลืนน้ำลายอึกหนึ่ง

นางทิ้งมือลงข้างตัว เดินมาหาเขา

ซย่าอวี้จิ่นนึกอยากถอยหลังโดยไม่รู้ตัว พลันประจักษ์ได้ว่าท่าทางแตกตื่นของตนไม่เข้าท่าเอาเสียเลย เขาจึงยืดอกเอ่ยถามอย่างตั้งมั่นเด็ดเดี่ยว ถึงถูกทุบตีก็จะไม่ยอมเสียหน้า

“เจ้ามาทำอะไร”

เขาอยากวางท่าหยิ่งทะนงอย่างมาก กระนั้นความหนักแน่นในน้ำเสียงยังไม่ค่อยจะเพียงพอนัก

เยี่ยเจาหาได้ใส่ใจ นางเดินเข้าไปจนอยู่ห่างจากเขาสามก้าวก่อนจะชะงักเท้าลงพูดเสียงเบาอย่างลังเล

“กลับบ้านเถอะ”

ซย่าอวี้จิ่นทำคอแข็งเชิดหน้า

“ข้าไม่อยากกลับ”

เยี่ยเจากล่าวอย่างไม่ร้อนรน

“ท่านแม่สั่งให้ข้ามาตามท่านกลับไป นางเป็นห่วงท่านมาก”

“ฮะ“ ซย่าอวี้จิ่นหัวเราะขึ้นเสียงหนึ่งอย่างกลั้นไม่อยู่ “ท่านแม่ให้เจ้ามาตาม เจ้าก็มาแต่โดยดี?”

เยี่ยเจาพยักหน้า

“ใช่”

ซย่าอวี้จิ่นถามอีก

“ถ้าท่านแม่ไม่ให้เจ้ามาตาม เจ้าก็จะไม่มาตามชั่วชีวิต?”

เยี่ยเจากำสองมือแน่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าเช่นเดิม

“ใช่”

นางจะบอกเป็นนัยว่าไม่เป็นห่วงเขาอย่างสิ้นเชิงกระมัง

ภรรยาเช่นนี้ใส่ใจเขามากเกินไป เป็นการลบหลู่ศักดิ์ศรีกันอย่างยิ่ง

แต่ครั้นภรรยาเช่นนี้ไม่ใส่ใจเขาเลย เขาก็ไม่พอใจอยู่สักหน่อยเหมือนกัน

ซย่าอวี้จิ่นรู้สึกแปลกๆ ในใจ เขารีบสลัดความรู้สึกกระอักกระอ่วนออกไป แลมองกำปั้นที่กระดูกข้อนิ้วกำลังส่งเสียงลั่นเปาะๆ น่ากลัวของอีกฝ่าย รู้ดีแก่ใจว่าถึงติดปีกบินก็ยากจะหนีพ้น เขาจึงได้แต่ยอมจำนนไปก่อน

“เกี้ยวล่ะ?”

“จะเอาของพรรค์นั้นมาทำอะไร”

เยี่ยเจางงงันไปชั่วครู่

ซย่าอวี้จิ่นโมโหจนแทบกระอักโลหิต

“หิมะตกหนักออกปานนั้น! พื้นก็ลื่นออกปานนั้น! ทางก็ไกลออกปานนั้น! เจ้าจะให้ข้าเดินกลับไปหรือ”