ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 6

ไกลออกไปมีเกี้ยวหลังงามสีเหลืองประดับม่านบังสีแดง ปลายยอดหลังคาเป็นสีเงินสูงเด่นอวดสายตาผู้คนเคลื่อนใกล้เข้ามาและหยุดลงหน้าประตูช้าๆ

ผู้ติดตามทำหน้าละห้อยเข้าไปเลิกม่านขึ้น ด้านในเป็นคุณชายสูงศักดิ์รูปงามดุจหยกไร้ตำหนิ สวมเสื้อคลุมบรรดาศักดิ์ลายมังกรสี่เล็บสีขาว บนใบหน้าประดับรอยยิ้มเจิดจ้า เขาประคองเตาพกให้ความอบอุ่นขณะก้าวเท้าเดินเอ้อระเหยเข้าไปในบ่อนพนัน

ท่านลู่เห็นเกี้ยวหลังนี้แต่ไกล นึกว่ามีคนใหญ่คนโตมาหาเรื่องเลยรีบร้อนออกมารับหน้า ครั้นเห็นผู้ที่มาคือซย่าอวี้จิ่น คุณชายเสเพลผู้โด่งดังก็อดระบายลมหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจมิได้ แต่แล้วพลันฉุกคิดได้ว่าเขาชอบเล่นพนันจนเป็นที่เลื่องลือไปทั่ว ทว่าน้อยครั้งนักที่จะมาเข้าบ่อนอย่างเอิกเกริกเช่นนี้ ในใจนึกฉงนอยู่บ้างจึงถามขึ้นด้วยรอยยิ้มประจบประแจง

“จวิ้นอ๋องก็จะมาเล่นสักตาสองตาหรือขอรับ”

“ข้าผ่านมาได้ยินเสียงลูกเต๋าเลยคันไม้คันมือขึ้นมา”

ซย่าอวี้จิ่นหัวเราะผสมโรง เดินตามอีกฝ่ายไปทางนั้นทีทางโน้นที ดูจนทั่วรอบหนึ่ง สุดท้ายก็หยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะพนันสูงต่ำ

เขาดูอยู่หลายตา จากนั้นขณะรอให้ลูกเต๋าหยุดสนิทแล้วกำลังจะหงายถ้วย เขาก็ล้วงกระดาษแผ่นเล็กยับยู่ยี่ใบหนึ่งจากอกเสื้อ ไม่แม้แต่จะมองก็โยนลงไปแทงในช่อง ‘ต่ำ’ คล้ายเป็นขยะชิ้นหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น พร้อมพูดขึ้นอย่างสนุกสนาน

“มา ข้าขอเล่นสักสองตา ลงสักห้าสิบตำลึงเถอะ”

บ่อนรุ่งเรืองนานเป็นหนึ่งในบ่อนพนันที่ใหญ่ที่สุดของเมืองหลวง มีลูกหลานล้างผลาญตระกูลมาวางเดิมพันเป็นพันชั่งที่นี่ ฉะนั้นถึงเงินห้าสิบตำลึงไม่นับว่าเป็นจำนวนเล็กน้อย ทว่าท่านลู่ยังไม่เห็นมันอยู่ในสายตา เขากล่าวยิ้มๆ

“ท่านมาเล่นสองตา ข้าย่อมยินดีต้อนรับเป็นธรรมดาขอรับ”

จากนั้นเขาก็บุ้ยใบ้ให้เจ้ามือหงายถ้วย

ลูกเต๋าสามลูกทอยได้สอง สอง สี่ รวมเป็นแปดแต้ม ออกต่ำพอดี

เจ้ามือรีบหยิบตั๋วเงินห้าสิบตำลึงออกมา ยื่นส่งให้ซย่าอวี้จิ่นอย่างพินอบพิเทา ทว่าซย่าอวี้จิ่นกลับอุทานด้วยความตกใจ เหยียดมือไปหยิบตั๋วเงินที่โยนลงไปบนโต๊ะใบนั้นขึ้นมา ค่อยๆ คลี่ออกจนเรียบ เปิดกางให้ทุกคนมองดูอย่างถนัดถนี่พลางเอ่ยยิ้มๆ

“ข้าไม่ระวังดูตั๋วเงินผิด ที่โยนลงไปเป็นหนึ่งพันตำลึงไปเสียได้ แล้วยังชนะอีก ฮ่าๆ ช่างดวงดีจริงๆ”

สีหน้าของท่านลู่ซีดเผือดลงในชั่วอึดใจเดียว

“กล้าได้กล้าเสียน่า” ซย่าอวี้จิ่นตบไหล่เขาเบาๆ กล่าวปลอบใจ “กฎการแทงสูงต่ำ เมื่อแทงไปแล้วจะเปลี่ยนใจมิได้ ถึงอย่างไรก็ต้องมีได้มีเสีย ตานี้เป็นเจ้าที่ดวงไม่ดี แต่ว่านะ เสียหนักเกินไปเกรงว่าจะทำให้เจ้าทุกข์ใจเปล่าๆ ข้าเล่นแค่พอหอมปากหอมคอ เช่นนั้นก็หยุดแค่นี้เป็นอย่างไร”

บ่อนรุ่งเรืองนานเป็นกิจการของฉีอ๋อง เงินสองสามร้อยตำลึงพอจะขาดทุนได้ แต่ตาเดียวเสียถึงพันตำลึง เขาคงต้องถูกตำหนิรุนแรงอย่างเลี่ยงมิได้ จะอย่างไรก็ต้องหาหนทางเอาเงินก้อนนี้คืนมา

ท่านลู่คิดอ่านอย่างฉับไว มองเห็นซย่าอวี้จิ่นตั้งท่าจะไปก็เร่งรีบเข้าไปขวางหน้าไว้ เอ่ยยิ้มๆ

“ท่านเล่นตาเดียวก็กลับได้อย่างไรขอรับ มันจะดูเหมือนว่าข้าดูแลไม่ดี รับรองลูกค้าไม่ทั่วถึง ท่านต้องเล่นต่ออีกสักหลายๆ ตานะขอรับ”