ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 7

บทที่ 7

จักรพรรดิอยู่ในห้องทรงพระอักษร ยิ้มหน้าบานกับตั๋วเงิน

แผ่นดินระส่ำระสายจากศึกสงครามติดต่อกันหลายปี งานบ้านงานเมืองที่ถูกทิ้งร้างไว้มากมายล้วนต้องดำเนินการในเวลาเดียวกัน เป็นเหตุให้ท้องพระคลังร่อยหรอ วังหลวงต้องประหยัดมัธยัสถ์ไปเสียทุกเรื่องเพื่อเป็นเยี่ยงอย่างที่ดี แม้แต่จักรพรรดิเองก็ยังต้องเป็นตัวตั้งตัวตีในการสวมอาภรณ์ที่มีรอยปะชุน ขณะที่อัครมเหสีก็ไม่กล้าซื้อหาเครื่องประดับชิ้นใหม่

จวบจนเยี่ยเจายกทัพกลับมาพร้อมชัยชนะและสิ้นสงคราม เรือนผมของบรรดาสตรีตำหนักในถึงได้นับว่ามีสีสันสดใสขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้ถึงวันฉลองพระชนมายุหกสิบพรรษาของพระพันปี แม้จักรพรรดิมีบัญชาลงไปให้จัดงานอย่างเรียบง่าย ทว่าจะทำอย่างไม่สมพระเกียรตินักก็มิได้เช่นกัน

เวลานี้ซย่าอวี้จิ่นส่งถ่านกลางหิมะ* มาตรว่าเงินหนึ่งหมื่นตำลึงไม่นับว่ามากมาย ทว่าเนื้อยุงก็ยังคงเป็นเนื้อ เรียกได้ว่าเขามีความกตัญญูน่าชื่นชม

จักรพรรดิพึงพอใจเป็นอันมาก พลอยให้รู้สึกชื่นชอบหลานชายไปด้วย

ส่วนที่มาของเงินก็นับว่าขาวสะอาดดี เดิมทีบ่อนพนันเป็นสถานที่ที่ต้องผ่านความเห็นชอบของทางการถึงจะเปิดได้อย่างถูกต้องเปิดเผย ขอเพียงมิใช่กระทำผิดกฎหมายบ้านเมืองและมิได้ข่มเหงราษฎร จะได้เงินหรือเสียเงินล้วนอาศัยความสามารถตน

ส่วนการพังบ่อนพนันไร้มนุษยธรรมแห่งสองแห่ง ทุบตีอันธพาลคนสองคน ขอเพียงไม่ได้ทำให้ใครถึงแก่ชีวิตหรือถูกขุนนางฝ่ายฎีกาเวียนกันมาถกแขนเสื้อชี้หน้าด่าทอ ก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่โตเช่นกัน พระองค์ถึงขั้นอยากให้ซย่าอวี้จิ่นกวาดล้างบ่อนพนันอีกหลายๆ แห่งใจจะขาดด้วยซ้ำ ทำให้เศรษฐีเจ้าของที่ดินที่ร่ำรวยเหลือกินเหลือใช้พวกนั้นต้องเฉือนเนื้อตัวเองเสียบ้าง แล้วเอามาให้พระองค์ใช้แก้ปัญหาขาดแคลนเงินไปช่วยผู้ประสบภัยธรรมชาติทางตะวันตกเฉียงใต้

ซย่าอวี้จินกล่าวชม

“ฝ่าบาททรงปราดเปรื่องปรีชาจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิรู้สึกไม่เหมาะ รีบซ่อนสีหน้ายินดีปรีดาแล้วตวาดดุ

“อวี้จิ่น! เจ้าประพฤติตัวเหลวไหลเกินไปแล้ว เป็นถึงหนานผิงจวิ้นอ๋องผู้ทรงเกียรติ กลับเข้าบ่อนเกลือกกลั้วกับการพนัน เสื่อมเสียชื่อเสียง!”

ซย่าอวี้จิ่นก้มหน้ารับฟังคำสั่งสอน

“คราวนี้เห็นแก่ที่เจ้ามีความกตัญญูต่อพระพันปีก็แล้วกันไปเถอะ” จักรพรรดิยื่นตั๋วเงินส่งให้ขันทีข้างกายเก็บไว้ด้วยท่าทางเคร่งขรึมน่ายำเกรง ถือเป็นการยุติเรื่องไปเท่านี้ จากนั้นก็เอ่ยอย่างฉุนเฉียว “เวลานี้เจ้าพวกนั้นนับวันยิ่งก่อเรื่องหนักข้อขึ้นทุกที อาณาเขตของฉีอ๋องก็อุดมสมบูรณ์มากพออยู่แล้ว เขายังจะเอื้อมมือเข้ามากอบโกยเงินทองในเมืองหลวง เปิดบ่อนพนันกับหอคณิกาลับหลัง ขูดรีดเอารัดเอาเปรียบ ทั้งยังผูกขาดการค้าไว้เพียงผู้เดียว ช่างไม่รู้จักพอ! ยังมีองค์หญิงฉางผิงนั่นอีกคน แย่งชิงที่ดินผู้อื่นมาเพื่อสร้างตำหนักฤดูร้อน ซ้ำร้ายให้ท้ายพวกบ่าวไพร่ใจทราม บีบคั้นเจ้าของที่ดินจนจบชีวิตไปพร้อมกันทั้งครอบครัวสี่คน แล้วยังถูกถวายฎีกาฟ้องร้องอีก คิดจะยั่วโมโหเราให้ตายจริงๆ”

“นั่นสิพ่ะย่ะค่ะ” ซย่าอวี้จิ่นสบช่องเอาดีเข้าตัว พูดผสมโรงพร้อมคุยโว “ยังคงเป็นกระหม่อมที่ซื่อตรงที่สุดนะพ่ะย่ะค่ะ”

* ส่งถ่านกลางหิมะ เป็นสำนวนหมายถึงหยิบยื่นความช่วยเหลือให้แก่ผู้ที่กำลังลำบากได้ทันการ