ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 7

เยี่ยเจาทอดถอนใจ

“จักรพรรดิทรงเป็นคนดีและฉลาดเฉลียว พระองค์ให้ข้าแต่งงานกับท่านเพื่อปกป้องข้า ต่อให้มีคนระดมปลุกปั่นไปทั่วหมายยุแยงใส่ร้ายป้ายสีข้าก็ต้องคำนึงถึงศักดิ์ฐานะทั้งสองนี้ หากดึงข้าลงจากตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ ข้าก็จะอาศัยชื่อท่านและศักดิ์ฐานะของชายาจวิ้นอ๋องเล่นงานพวกเขาให้หนักเลย”

ซย่าอวี้จิ่นไม่นับว่าเป็นคนโง่เขลา เพียงถูกความโกรธเกรี้ยวบังตา หลังจากเขาตั้งสติขบคิดด้วยเหตุผลแล้วก็แจ่มแจ้งในบัดดล

ข้อแรก ต่างฝ่ายต่างเป็นเสมือนจิ้งจอกแอบอ้างบารมีพยัคฆ์**

ข้อสอง พวกเขาล้วนหนุนหลังซึ่งกันและกัน

ข้อสาม จักรพรรดิคือเพียงพอนเหลืองที่ใช้ประโยชน์ทุกสิ่งอย่างคุ้มค่า ไม่ยอมให้สิ้นเปลืองเด็ดขาด

ทว่าถ้าพวกเขาตกลงหย่ากันแล้ว เยี่ยเจาซึ่งปราศจากศักดิ์ฐานะของเชื้อพระวงศ์เป็นที่พึ่งจะเป็นอย่างไรต่อไป

นางโบกมือพลางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจสักนิด

“ทุกปัญหาย่อมมีทางออกเสมอ จะอย่างไรก็คงหาหนทางจนได้”

สินเดิมเจ้าสาวเป็นเผือกร้อน นางไม่ออกเรือนมิได้ ราชสำนักไม่ไว้ใจลูกหลานเชื้อพระวงศ์ที่หนุ่มแน่นฮึกเหิมและมีความสามารถโดดเด่น แล้วก็ไม่อาจให้บุตรสาวสายเลือดโดยตรงของเจิ้นกั๋วกงเป็นอนุภรรยา ส่วนพวกที่เหลืออยู่หากมิใช่ท่านอ๋องชราวัยเจ็ดสิบแปดสิบก็เป็นบุตรอนุภรรยาของเชื้อพระวงศ์ที่มีพฤติกรรมบัดซบเลวทรามในเรื่องต่างๆ กันไป จะอย่างไรก็ไม่มีคู่ครองที่ดีรอนางอยู่

แม้นางจะเป็นภรรยาที่ไม่เอาไหน แต่กลับเป็นแม่ทัพใหญ่ที่มีความชอบต่อแคว้นต้าฉิน ไฉนถึงพบบทลงเอยเช่นนี้

แล้วจะให้นางสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่นหรือให้เขาดี ช่างน่าลำบากใจแท้

เยี่ยเจายิ้มพราย ยกจอกสุราให้เขาและเอ่ยขึ้น

“เลิกคิดเถอะ ดื่มสุรากัน หมดจอก!”

ซย่าอวี้จิ่นรับสุรามาแล้วชนจอกกับนางเบาๆ ไม่กล้ามองดูใบหน้าอ่อนเยาว์เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาของอีกฝ่าย

หัวใจเขาเริ่มอ่อนลงทีละเล็กทีละน้อยดั่งผิวน้ำที่กระเพื่อมแผ่วงออกไปอย่างแผ่วเบา

** จิ้งจอกแอบอ้างบารมีพยัคฆ์ หมายถึงพวกที่แอบอ้างบารมีผู้อื่นมาข่มขู่หลอกลวงผู้คนตัวเอง

โปรดติดตามตอนต่อไป…