ทดลองอ่านนิยาย แม่ทัพอยู่บน ข้าอยู่ล่าง บทที่ 7

เงาร่างสีแดงพลิกพลิ้วดุจมังกรเหิน กระบี่เปล่งประกายระยิบไหววูบดั่งพายุฝน นางควบคุมทิศทางของกระบวนท่ากระบี่ได้ดังใจนึกและง่ายดายเสียยิ่งกว่าควบคุมมือตัวเอง กอปรกับมีใบหน้าคมเข้มเย็นชา พาให้แลดูเป็นหนุ่มรูปงามผึ่งผายเสียจนทำให้บุรุษล้วนอยากอธิษฐานต่อสวรรค์ ขอให้ฟ้าผ่าคนบัดซบผู้นี้ตายไปไวๆ

สาวใช้คนหนึ่งดูจนลืมตัว มิได้สนใจว่าผู้ใดเข้ามาใกล้ เพียงรู้สึกว่ามีคนขยับเข้ามาชิดที่ด้านหลัง คล้ายคิดจะแย่งชิงทำเลทองกับตนก็ผลักไสออกไปอย่างขุ่นเคืองและเอ่ยอย่างมีน้ำโห

“ไปให้พ้น! ข้าจองที่ตรงนี้แล้ว เจ้าอยากดูก็ไปที่อื่นซะ”

ซย่าอวี้จิ่นจับศีรษะนางหันกลับมาประจันหน้ากับตนด้วยความโกรธ แสดงตัวให้เห็นด้วยท่าทางขึงขัง

สาวใช้ซึ่งแอบดูอยู่ทั้งกลุ่มตกใจจนกรีดร้องเสียงหลง วิ่งหนีหายไปกันหมด

ซย่าอวี้จิ่นเดินอ้อมกำแพงบังตา พบว่าทั้งอนุภรรยาและเมียบ่าวของตนนั่งเรียงรายอยู่ในศาลาไม่ไกลจากต้นท้อ แต่ละคนมีสีหน้าแย้มยิ้มอย่างเริงรื่นชื่นบาน ดื่มสุราที่เขาซื้อกลับมาไปพลางกินเนื้อแพะที่เขาซื้อกลับมาไปพลาง ตบมือร้องชมเยี่ยเจา

เยี่ยเจาได้ยินเสียงกรีดร้องก็หยุดซ้อมกระบี่ มองตรงไปทางกำแพงบังตา

หยางซื่อยังคงไม่สังเกตเห็น กุลีกุจอวิ่งออกมาจากศาลา ล้วงผ้าเช็ดหน้าที่ปักลายดอกบัวคู่จากอกเสื้อ เช็ดหยดเหงื่อสองสามเม็ดบนหน้าผากออกให้อย่างเบามือ แสดงความเป็นศรีภรรยาที่เอาใจใส่สามีจนดูคล้ายคู่ข้าวใหม่ปลามันก็ไม่ปาน บันดาลให้รูปโฉมซึ่งเดิมทีจัดอยู่ชั้นสามัญถึงกับงามขึ้นหลายส่วน

เซวียนเอ๋อร์ก็ปรี่เข้าไปอย่างไม่ยอมน้อยหน้า แต่นางเพิ่งล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาก็ถูกเหมยเหนียงซึ่งประคองสุราอุ่นไว้จอกหนึ่งวิ่งแซงหน้าไป ชนนางกระเด็นไปด้านข้างก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวาน

“ท่านแม่ทัพ ดื่มสุราสักจอกนะเจ้าคะ”

เซวียนเอ๋อร์โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ถลึงตาใส่เหมยเหนียงอย่างดุดันหลายคราถึงได้เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มขวยเขิน พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ท่านแม่ทัพ พักผ่อนสักครู่เถอะเจ้าค่ะ”

ปกติเขาอยู่บ้านไม่เคยเห็นอนุภรรยาและเมียบ่าวช่วงชิงกันเป็นที่โปรดปรานเช่นนี้

ซย่าอวี้จิ่นมองอย่างงุนงง คล้ายจะบังเกิดอุปาทานว่าจับชู้ได้อยู่สักหน่อย

เยี่ยเจาเก็บกระบี่ขึ้น ผละจากหญิงงามเดินรี่เข้าไปหาเขา พูดอธิบายอย่างละอายใจ

“ข้าหิวแล้วเลยกินไปก่อนนิดหน่อย”

ซย่าอวี้จิ่นชี้ไปทางพวกหยางซื่อ ชี้หน้านาง แล้วค่อยชี้ตัวเอง

อันว่าความรู้ยามถึงคราวต้องใช้ถึงนึกชังว่าเรียนมาน้อยไป เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าจะใช้ถ้อยคำใดมาบรรยายความรู้สึกสับสนปนเปของตัวเองในเวลานี้

เยี่ยเจาเข้าใจความหมายของเขา รีบขอขมา

“ตอนที่เนื้อแพะมาถึง พวกนางมาคารวะข้าพอดี ข้าเลยตัดสินใจโดยพลการ พวกนางกินเนื้อแพะของท่านได้ไม่กี่ชั่งหรอก เป็นเด็กดี อย่าใจแคบ”

ซย่าอวี้จิ่นหน้าบึ้ง นึกอยากตัดขาดกับภรรยาหลวง อนุภรรยา และเมียบ่าวที่คบชู้สู่ชาย สมรู้ร่วมคิดกันหมายจะยั่วโมโหเขาให้ตาย จากนั้นก็ขับไล่ไสส่งออกไปให้หมด

เยี่ยเจารู้ตัวว่าตนพลั้งวาจาไปก็ฉุดมือเขาเดินไปทางศาลา เสหัวเราะกลบเกลื่อน