ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม 5 บทที่ 338-บทที่ 339

บทที่ 338

เฉียวเจาหลุบตาลงเพ่งมองมือของพี่ชายบนหลังมือตน

มือของเขาใหญ่กว่าของนางมาก เรียวยาวขาวสะอาดทว่าสากด้านกว่าในความทรงจำ

ตอนพี่ชายพาน้องสาวคนเล็กจากจยาเฟิงดั้นด้นมาถึงเมืองหลวง ไม่ต้องพบกับความยากลำบากนานัปการหรือไร เมื่อคิดเช่นนี้อันที่จริงนางยังนับว่าโชคดี ตอนแรกอยู่กับพวกฉือชั่น ต่อมาก็อยู่กับท่านปู่หลี่

ท่านปู่หลี่ไม่เพียงคุ้มครองนางกลับเมืองหลวงอย่างปลอดภัย ยังทำให้นางกลับเข้าสู่สกุลหลีอย่างราบรื่น นางในภพก่อนและภพนี้ได้รับความเอ็นดูและการปกป้องช่วยเหลือจากท่านปู่หลี่มากมายเพียงใด

พบพรากจากตาย ไยคนเรามีชีวิตอยู่ถึงเป็นทุกข์เช่นนี้นะ

สีหน้าเหม่อลอยของน้องสาวทำให้เฉียวโม่ปวดใจสุดจะกล่าว เขายื่นสองมือไปกุมบ่านางไว้พลางเรียกขาน “เจาเจา…”

เฉียวเจาช้อนตาขึ้นมองพี่ชาย

ถึงแม้ท่าทางของเขาดูสงบนิ่ง แต่ที่อยู่ลึกเข้าไปในดวงตานั่นมิใช่ความเจ็บปวดหรอกหรือ

ท่านปู่หลี่ต้องการเสาะหายาให้พี่ใหญ่ถึงได้มีอันเป็นไป นางจะแสดงออกว่าเสียใจเช่นนี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพี่ใหญ่ต้องรู้สึกผิดมากขึ้น

“พี่ใหญ่ ข้าไม่เป็นไร…”

เฉียวโม่โอบตัวนางเข้ามาไว้ในอ้อมอก ถอนใจเบาๆ กล่าวขึ้น “พี่ใหญ่อยากให้เจ้าร้องไห้ออกมามากกว่า”

เซ่าหมิงยวนมองคนสองคนที่สวมกอดกันอยู่ไกลๆ สีหน้าเขาปนเปไปด้วยอารมณ์หลายหลาก

เฉียวเจาซบบ่าเฉียวโม่อยู่มองปราดไปเห็นคนที่อยู่ข้างต้นฉำฉา นางดันตัวพี่ชายออก ยกชายกระโปรงวิ่งไปหาเขา

ชายหนุ่มซึ่งเดิมตั้งใจจะหมุนกายจากไปหยุดยืนนิ่งกับที่

นางวิ่งมาถึงตรงหน้าเขา

“คุณหนูหลี…”

“ท่านเคยพูดว่าจะคุ้มครองท่านหมอเทวดาให้ดี” สุ้มเสียงของเฉียวเจาห้วนกระด้าง

เซ่าหมิงยวนเพียงรู้สึกอึดอัดจุกแน่นตรงกลางอก ส่งผลให้เขากล่าววาจาได้ยากลำบากอยู่บ้าง “ข้าขอขมา…”

“คนก็ไม่อยู่แล้ว ขอขมาไปจะมีประโยชน์อันใด” นางพูดด้วยน้ำเสียงพลุ่งพล่านขึ้น “เซ่าหมิงยวน ท่านปกป้องคนที่อยากปกป้องให้ดีได้จริงๆ หรือไม่ ถ้าทำไม่ได้วันหน้าอย่าให้คำรับรองพรรค์นี้!”

“ข้า…” เซ่าหมิงยวนก้มหน้ามองดวงหน้าปึ่งชาของเด็กสาว หัวใจเขาปวดหนึบๆ ระลอกหนึ่ง

คุณหนูหลีตำหนิติเตียนได้ไม่ผิด เขาไร้ความสามารถเยี่ยงนี้ มักปกป้องคนที่อยากปกป้องที่สุดไม่ได้เสมอ

ภรรยาของเขาเป็นเช่นนี้ หมอเทวดาหลี่ก็เช่นเดียวกัน

“ข้าขอขมาท่านมากจริงๆ” เห็นเด็กสาวหลุบตาลงน้อยๆ เหมือนไม่อยากมองหน้าเขา เซ่าหมิงยวนยิ้มเยาะตนเอง แต่น้ำเสียงสงบนิ่งมากดุจเก่า “คุณหนูหลี ไม่ว่าอย่างไรก็ตามคนตายไปแล้วไม่อาจฟื้นคืนชีพได้ โปรดหักห้ามใจด้วย ข้าไปสะสางงานสักหน่อยแล้วค่อยมาอีกที”

เวลานี้มีพี่เฉียวโม่คอยปลอบใจคุณหนูหลีได้พอดี เขาไม่จำเป็นต้องอยู่ตรงนี้ให้ขวางหูขวางตา

เซ่าหมิงยวนพยักหน้ากับนางแล้วหมุนกายจะออกเดินไป

เฉียวเจาสงบอารมณ์ลงได้ นางส่งเสียงเรียก “แม่ทัพเซ่า…”

เซ่าหมิงยวนหยุดฝีเท้าหันกลับมามองนางด้วยสายตาเยือกเย็น

นางย่อกายคารวะ “ขออภัยเจ้าค่ะ เมื่อครู่ข้าควบคุมตัวไม่อยู่”

“คุณหนูหลีกล่าวไม่ผิดเลย ข้าทำได้ไม่ดีจริงๆ”

เฉียวเจาส่ายหน้า “ไม่เจ้าค่ะ เป็นข้าหัวเสียแล้วพาลใส่แม่ทัพเซ่าเอง จริงๆ แล้วข้ารู้ว่าเมื่อเผชิญหน้ากับภัยธรรมชาติ กำลังของมนุษย์เรานั้นแสนน้อยนิด เรื่องนี้โทษแม่ทัพเซ่าไม่ได้ ข้าแค่…”

นางถอนสะอื้นทีหนึ่งก่อนจะเช็ดหางตาอย่างว่องไว “ข้าแค่เสียใจเกินไปก็เลยพูดไม่ยั้งปาก…”