ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม 5 บทที่ 338-บทที่ 339

“มันยังพูดคำอื่นได้หรือไม่” แววตาของเซ่าหมิงยวนอ่อนละมุนลงโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เขามองนกขุนทองในกรงพลางถาม

“มั่งมีศรีสุข…มั่งมีศรีสุข…” เจ้านกขุนทองเปล่งเสียงอย่างร่าเริงสดใสอีกครา

เซ่าหมิงยวนเย้าแหย่มันครู่หนึ่ง เห็นมันกล่าวคำมงคลได้ไม่น้อยก็พึงใจเป็นอันมาก

“นกขุนทองตัวนี้มีชื่อเรียกว่าอะไร”

“พวกเราเรียกมันว่าเสี่ยวเฮยมาตลอดขอรับ”

นกขุนทองในกรงได้ยินคำว่า ‘เสี่ยวเฮย’ แล้วหันบั้นท้ายให้เฉินกวง จากนั้นเอาหัวซุกใต้ปีกทำท่าเป็นเชิงว่า ‘ข้าไม่ฟังๆ’ กระนั้น

เซ่าหมิงยวนรู้สึกอัศจรรย์ใจยิ่งขึ้น เขานึกในใจว่า คุณหนูหลีเคยบอกว่าชมชอบพวกนก เจ้านกขุนทองตัวนี้น่าเอ็นดูเพียงนี้ ต้องสร้างความสำราญใจให้นางได้แน่

“อื้อ นกขุนทองตัวนี้ไม่เลว แต่ชื่อของมันสามัญเกินไปบ้าง”

เฉินกวงออกความเห็นยิ้มๆ “ท่านแม่ทัพ ให้สหายท่านตั้งชื่อให้มันจะไม่ดีกว่าหรือขอรับ”

“มีเหตุผล” เซ่าหมิงยวนผงกศีรษะ แต่ก่อนเขาติงว่าเฉินกวงพูดมากน่ารำคาญ บัดนี้เพิ่งพบว่ายังมีข้อดีอยู่ “เจ้าพักรักษาตัวให้ดีๆ รอหายเป็นปกติแล้วไปรับสุราจุ้ยชุนเฟิงสองสามไหที่หอชุนเฟิง”

เฉินกวงได้ยินแล้วดีใจยกใหญ่ “ขอบคุณท่านแม่ทัพอย่างมากขอรับ” ประหยัดเงินค่าสุราเก็บไว้ตบแต่งภรรยาได้อีกก้อนหนึ่งแล้ว

เซ่าหมิงยวนส่งกรงนกให้องครักษ์ผู้หนึ่งและสั่งกำชับ “เอานกขุนทองตัวนี้ไปมอบให้ถึงมือคุณหนูสามที่จวนสกุลหลี”

หวังว่านกขุนทองน่าเอ็นดูตัวนี้จะทำให้จิตใจนางเบิกบานขึ้นบ้าง

ด้านเฉียวเจากลับถึงจวน นางเข้าห้องแล้วบอกให้ปิงลวี่กับอาจูออกไปจนหมดจากนั้นปิดประตู

สาวใช้สองนางยืนอยู่ใต้ซุ้มระเบียงนอกประตูพูดคุยกันเสียงเบาๆ

“คุณหนูเจอเรื่องไม่สบายใจมาหรือ”

ปิงลวี่ทำหน้างุนงง “ข้าก็ไม่รู้ ตอนคุณหนูสนทนากับแม่ทัพเซ่าและคุณชายเฉียวไม่ให้ข้าอยู่ใกล้ๆ”

อาจูมองประตูที่ปิดสนิทอย่างวิตกกังวล “ข้าไปต้มของหวานสักหน่อย เจ้าเฝ้าคุณหนูไว้ให้ดี มีเรื่องอะไรก็เรียกข้า”

คุณหนูเคยบอกว่ายามอารมณ์ไม่ดี กินของหวานๆ พอรู้สึกถึงความหวานชื่นใจ อารมณ์ก็จะดีขึ้นบ้าง

อาจูไปแล้วปิงลวี่เริ่มใจคอไม่ดี

อาจูพูดอย่างนั้นหมายความว่าอะไร จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับคุณหนูหรือ เอ๊ะ…หรือว่าคุณหนูจะคิดสั้น

ครั้นคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ปิงลวี่ร้อนใจขึ้นมา จึงยกมือตบประตูเต็มแรง “คุณหนู…คุณหนูเปิดประตูเร็วเข้า!”

ข้างในไม่มีเสียงความเคลื่อนไหวชั่วประเดี๋ยวเดียว สาวใช้น้อยก็เงื้อเท้าถีบประตูห้องเปิดออกแล้ว

เฉียวเจาเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูตะลึงงันตาค้าง

สาวใช้น้อยผู้รู้ตัวว่าก่อเรื่องขึ้นพลันทำตาปริบๆ “คุณหนู ท่านไม่เป็นไรหรือเจ้าคะ”

เฉียวเจาซึ่งนอกจากขอบตาแดงก่ำก็ไม่เห็นความผิดปกติใดๆ บนใบหน้าอีกไต่ถามเสียงเบาๆ “มีเรื่องหรือ”

“เอ่อ…” ปิงลวี่กลอกตาไปมารอบหนึ่งแล้วหาข้ออ้างได้ “คุณหนู แม่ทัพเซ่าส่งนกมาให้ท่านตัวหนึ่งเจ้าค่ะ”

เฉียวเจาดูจะคาดไม่ถึงอยู่บ้าง นางนิ่งงันไปอึดใจหนึ่งถึงเอ่ยขึ้น “เอาเข้ามาสิ”

เด็กสาวหมุนกายเดินเข้าไปด้านในเงียบๆ แผ่นหลังของนางชวนให้รู้สึกเศร้าสร้อยชอบกล

ปิงลวี่วิ่งไปหิ้วกรงนกมาจากห้องเล็กด้านข้างอย่างกระวีกระวาด “คุณหนูดูสิ นกตัวนี้ยังพูดคำว่าสมปรารถนาได้ด้วยนะเจ้าคะ”

ในใจเฉียวเจากำลังเป็นทุกข์ ไหนเลยจะมีแก่ใจฟังนกขุนทองตัวหนึ่งพูดอะไรตลบขบขัน นางบอกเอื่อยๆ “แขวนไว้ใต้ชายคาเถอะ”

“คุณหนูไม่ฟังมันพูดหรือเจ้าคะ” ปิงลวี่ตบกรงนก “รีบพูดกับคุณหนูว่าสมดังปรารถนาสิ”

สายตาของเฉียวเจาหยุดอยู่ที่ตัวนกขุนทองโดยไม่คิดอะไร

นกขุนทองกลอกลูกตาอย่างว่องไว ก่อนนางจะดึงสายตากลับ จู่ๆ มันก็เปล่งเสียงว่า “น้องหญิง”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 17 ส.ค. 65  เวลา 12.00 น.