ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนนาน เล่ม 8 บทที่ 581-บทที่ 582

เซ่าหมิงยวนโอบตัวนางนั่งลง จ้องตานางพลางพูดอย่างจริงจัง “อันว่าคนทุกคนต่างมีจุดอ่อนจุดแข็งต่างกัน เด็กโง่ อย่าบังคับตนเองไปทำเรื่องที่ไม่ถนัด พวกของเล็กๆ น้อยๆ อย่างถุงผ้าปักนี้ข้าสามารถซื้อหามาใช้หรือไม่ก็ให้ช่างเย็บปักทำให้ก็ย่อมได้”

อืม รอเจาเจาแต่งเข้ามาแล้วต้องจัดเตรียมพวกช่างเย็บปักไว้ประจำเรือนอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

ใครจะรู้ว่าเขากล่าวคำนี้แล้วจะโดนคนในอ้อมแขนมองค้อนวงหนึ่ง “ถุงผ้าปักให้ช่างเย็บปักทำได้ แล้วอีกหน่อยพวกเสื้อตัวในของท่านก็จะให้พวกนางทำใช่หรือไม่”

ชายหนุ่มอึ้งงันไป จากนั้นใบหูสองข้างแดงขึ้นเรื่อยๆ

ในกาลก่อนเขาไม่เคยคิดถึงปัญหานี้ แต่พอเจาเจาพูดเช่นนี้แล้ว เขาก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจขึ้นมาทันใด ราวกับเสื้อตัวในที่สวมใส่อยู่ตอนนี้กัดคนได้กระนั้น เป็นเหตุให้เขาอึดอัดไปทั้งเนื้อทั้งตัว

เฉียวเจาหลุบเปลือกตาลง แพขนตายาวเฟื้อยและดกหนาบดบังรอยเขินอายในดวงตาไว้ “เมื่อก่อนท่านสวมอะไรข้าไม่ยุ่งด้วย แต่วันหน้า…อาภรณ์เครื่องประดับที่แนบชิดติดตัวเหล่านั้นจะให้คนอื่นทำย่อมต้องไม่เหมาะแน่…เอ๊ะ ท่านจะทำอะไร…”

ถ้อยคำประโยคหลังของนางถูกกลืนหายไปในจุมพิตที่ประทับลงมาของชายหนุ่ม

“เซ่าหมิงยวน…บอกแล้วว่า…อย่าทำเหลวไหล…” เสียงพูดของเฉียวเจาขาดเป็นห้วงๆ

เขาปล่อยตัวนางกะทันหัน ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายระยับ ตรงกลางอกละม้ายมีกระแสไอร้อนแผ่มากระทบหนแล้วหนเล่า

มีแต่ภรรยาเท่านั้นถึงจะถือสาที่อาภรณ์แนบกายของสามีทำด้วยมือสตรีอื่น แล้วการมีคนคอยดูแลเรื่องส่วนตัวทุกอย่างให้เขาเฉกนี้เป็นความรู้สึกที่ดีมากจริงๆ ทำให้เขารู้ว่าความหมายของเรือนคืออะไร

“เจาเจา อย่างนั้นวันหน้าเสื้อตัวในของข้าให้เจ้าเป็นคนทำทั้งหมดนะ” เซ่าหมิงยวนเอาหน้าซุกไซ้เรือนผมสลวยของนาง ครั้นนึกไปถึงถุงผ้าปักใบนั้น เขาก็ชะงักเล็กน้อยก่อนรีบพูดเสริมขึ้น “เจ้าค่อยๆ ทำได้ ไม่รีบ”

เขาสงสารที่เจาเจาต้องลำบากเหน็ดเหนื่อยกับงานเย็บปักถักร้อย แต่ก็โลภมากอยากได้อาภรณ์ชั้นในที่นางเย็บเองกับมือ

เฉียวเจาเม้มปากยิ้ม “ถุงผ้าปักใบเดียวก็ทำให้ท่านไม่มั่นใจในตัวข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ ท่านวางใจได้ แม้ข้าปักผ้าไม่ได้เรื่อง ทว่าตัดเย็บชุดง่ายๆ ได้ไม่มีปัญหา อีกอย่างใต้หล้ามีเรื่องที่เรียนรู้ไม่ได้ที่ใดกัน มีแต่เรื่องที่ไม่เต็มใจเรียนรู้ต่างหาก”

นางกลับไปก็จะเรียนวิธีทำเสื้อตัวในกับอาจูเลย ทว่านางยังไม่รู้สัดส่วนของเขา…

แม่นางเฉียวเลื่อนสายตาลงชำเลืองมองโดยไม่รู้ตัว

ในเสี้ยวเวลานี้ชะรอยทั้งคู่คงจิตใจตรงกัน เซ่าหมิงยวนถึงกับรู้ว่าเฉียวเจาคิดอะไรอยู่ทันที

จะตัดเสื้อก็ต้องวัดตัว ทั้งที่เป็นเรื่องแสนจะธรรมดา แต่ชุดที่เจาเจาจะเย็บให้ข้าเป็นเสื้อตัวใน เช่นนั้นมิใช่ว่า…

ใบหน้าของแม่ทัพเซ่าพลันแดงแจ๋เป็นกุ้งต้มสุก

พอเขาหน้าแดงเฉียวเจาก็พลอยกระอักกระอ่วนไปด้วย นางยื่นมือไปหยิกเขาทีหนึ่งพร้อมกับพูดดุ “ท่านคิดเหลวไหลอะไรอยู่”

“ข้าไม่ได้คิดเหลวไหล…” เซ่าหมิงยวนจับมือเด็กสาวไว้ เห็นนัยน์ตาสุกใสดุจตาลูกกวางของนางมองเขาอยู่ก็กุลีกุจอลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวโพล่งขึ้น “เจ้าจะวัดตัวหรือไม่”

วัดตัว…

สายตาของเฉียวเจาเลื่อนลงด้านล่าง

ชายหนุ่มแต่งกายด้วยชุดเข้ารูปสีดำสนิท ขับเน้นสองขาให้ดูเพรียวยาวยิ่งขึ้น ถึงแม้เขายืนนิ่งไม่ขยับ ทว่ายังคงรู้สึกถึงกล้ามเนื้อที่กระชับแน่นแข็งแรงผ่านขากางเกงได้

เหนือขึ้นมาเป็นเอวสอบที่คาดสายรัดเอวหยกขาวไว้ ยังมีบั้นท้ายกลมแน่นครัดเคร่ง…

เฉียวเจาสะดุ้งโหยงเบนสายตาออก หัวใจเต้นตึกตักไม่เป็นส่ำ

เมื่อครู่พูดคุยถึงเจินเหนียงกับน้องสาวซึ่งเป็นเรื่องจริงจังเป็นการเป็นงานอย่างนั้น เหตุอันใดตอนหลังถึงเถลไถลออกนอกเรื่องได้เล่า

ทั้งคู่นิ่งเงียบไปในชั่วขณะ บรรยากาศรอบด้านแฝงกลิ่นอายหวามไหว แต่กลับคล้ายมีประกายไฟที่มองไม่เห็นปะทุขึ้น ทำให้รอบตัวหนุ่มสาวสองคนร้อนขึ้นทีละน้อยทีละนิด

“เจาเจา ข้า…ข้าพาเจ้าไปส่งเถอะ” เซ่าหมิงยวนดึงสติสัมปชัญญะกลับมาอย่างยากลำบาก

แต่ก่อนเขากับนางเป็นคนแปลกหน้าซึ่งมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนยุ่งยาก เขาทำได้เพียงเข้าใกล้นางหนแล้วหนเล่าถึงรับรู้ได้ว่านางยอมรับเขา จิตใจที่ทุกข์ทนทุรนทุรายถึงสงบลงได้

ทว่าบัดนี้เขากับนางเป็นคู่หมั้นคู่หมายกัน ไม่ถูกกีดขวางด้วยกรอบประเพณีแล้ว หากสิ่งที่เขาต้องทำคือห้ามใจ ไม่ให้สตรีอันเป็นที่รักต้องเสียหาย

“อื้อ” เฉียวเจาพยักหน้าเบาๆ

ทั้งคู่เดินไปถึงหน้าประตู เฉียวเจาหยุดฝีเท้าพลางเอ่ย “ไม่ต้องส่งแล้ว ข้ากลับไปเองได้”

เซ่าหมิงยวนรู้สึกอาลัยอาวรณ์ แต่ก็โล่งอกด้วย “อื้อ วันที่สองข้าจะไปเยี่ยมคารวะอวยพรวันตรุษที่จวนนะ”

และถือโอกาสหยั่งท่าทีท่านพ่อตาดูว่าข้าจะแต่งเจาเจาเข้าเรือนได้เมื่อไร

เขาคิดคำนึงอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าได้ว่ากลิ่นกายคุ้นจมูกเข้ามาใกล้กะทันหัน

“เซ่าถิงเฉวียน ข้าขออวยพรวันตรุษท่านล่วงหน้านะ” เฉียวเจาเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบแก้มเขาทีหนึ่งแล้วรีบวิ่งกลับเรือนไป