ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนนาน เล่ม 8 บทที่ 593-บทที่ 594

บรรยากาศของการฉลองวันตรุษยังไม่จางหาย ผู้คนบนท้องถนนสวมใส่อาภรณ์ชุดใหม่เดินไปเดินมาด้วยฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า ส่วนใหญ่ล้วนมีสีหน้าท่าทางแช่มชื่นสดใส

ร้านรวงสองข้างทางที่เรียงรายเป็นทิวแถวเพิ่งเปิดร้านไม่นาน ดูเงียบเหงาอยู่สักหน่อย แต่เจียงซือหร่านจูงเจียงหย่วนเฉาไล่เดินดูไปทีละร้านๆ อย่างตื่นเต้นคึกคัก

ขณะที่สีหน้าของชายหนุ่มฉายแววอ่อนใจมากขึ้น นางชี้ไปที่ร้านไป่เว่ยซึ่งอยู่ไม่ไกล “พี่สือซาน พวกเราไปกินเนื้อแพะตุ๋นของร้านไป่เว่ยกันเถอะเจ้าค่ะ”

เจียงหย่วนเฉาทอดสายตามองไปที่ป้ายธงของร้านไป่เว่ยแวบหนึ่ง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันน้อยๆ

วันนี้เป็นวันเกิดของคุณหนูเฉียว ไม่สิ…ควรพูดว่าเป็นวันเกิดของหลีเจา เขาส่งคนไปสืบได้ความแล้วว่ากวนจวินโหวนัดหมายนางมาฉลองที่ร้านไป่เว่ย

เมื่อคิดถึงของขวัญที่โยนลงก้นหีบ เจียงหย่วนเฉาก็หัวเราะเยาะตนเองอยู่ในใจ

นางต้องไม่รับของขวัญที่เขาเตรียมไว้ให้เป็นแน่ และตัวเขานี้นางคงไม่ยินดีจะพบด้วยเช่นกัน

ถึงแม้เขาจะไม่ออกห่างจากนางเพราะเหตุนี้ แต่ก็ไม่อยากขัดความสำราญของนางในวันนี้

“ไปที่อื่นเถอะ วันนี้ไม่อยากกินเนื้อแพะตุ๋น”

คำปฏิเสธของเขาสร้างความประหลาดใจให้เจียงซือหร่านอยู่บ้าง นางแกว่งแขนของเขาอย่างออดอ้อน “แต่ข้าอยากกินนี่นา พี่สือซาน ไปกินเป็นเพื่อนข้านะ”

เจียงหย่วนเฉาไม่โอนเอนใจอ่อน

เจียงซือหร่านจึงขัดเคืองใจแล้ว “พี่สือซาน คำของ่ายๆ แค่กินเนื้อแพะตุ๋นชามหนึ่งท่านยังไม่ยอมตามใจข้า ท่านไม่ชมชอบข้าสักนิดใช่หรือไม่”

นางอาจเข้าใจอะไรๆ ไม่มากนัก แต่ก็กระจ่างแจ้งว่าถ้าบุรุษผู้หนึ่งชมชอบหญิงสาวสักคนมาก ย่อมต้องเต็มใจทำตามคำขอของนางอย่างสุดความสามารถแน่นอน

นางเพียงอยากกินเนื้อแพะตุ๋นชามเดียวกับชายในดวงใจ พี่สือซานกลับโยกโย้บ่ายเบี่ยง…

เจียงซือหร่านยิ่งคิดยิ่งหวาดหวั่นพรั่นใจ นางกัดริมฝีปากแล้วเอ่ยขึ้น “หรือจะพูดว่าพี่สือซานอยากกินเป็นเพื่อนคนอื่นเท่านั้น เช่นนั้นท่านก็ไปอยู่เป็นเพื่อนเขาเถอะ ถึงอย่างไรวันนี้ข้าต้องกินเนื้อแพะตุ๋นให้ได้!”

นางพูดตรงนี้แล้วสะบัดมือเขาทิ้งอย่างมีแง่งอนพลางก้าวขาออกเดินไปทางร้านไป่เว่ย

เจียงหย่วนเฉายืนนิ่งเงียบอยู่ที่เดิมครู่หนึ่งก่อนจะโคลงศีรษะเบาๆ สาวเท้าเดินตามไป

พอเข้าสู่ร้านไป่เว่ย เจียงซือหร่านก็เอ่ยบอกกับเสี่ยวเอ้อร์ “ห้องที่หนึ่งอักษรฟ้า”

เขาทำหน้าลำบากใจ “คุณหนูเจียงขอรับ ห้องที่หนึ่งอักษรฟ้าถูกคนจับจองไว้แล้ว ข้าพาท่านไปที่ห้องส่วนตัวห้องอื่น…”

นางตัดบทเสี่ยวเอ้อร์ทันที “พวกเจ้าทำงานประสาใดกัน ข้ามาทุกครั้งล้วนนั่งในห้องที่หนึ่งอักษรฟ้า ไม่เคยชินกับที่อื่น เอาอย่างนี้เถอะ ข้าให้เงินเจ้า เจ้าไปบอกให้ลูกค้าในนั้นยกห้องให้ข้าแล้วกัน”

“นี่ไม่ได้หรอกขอรับ ในห้องที่หนึ่งอักษรฟ้าเป็นลูกค้าผู้ทรงเกียรติ…”

เจียงซือหร่านโกรธจัด “พวกเขาเป็นลูกค้าผู้ทรงเกียรติ แล้วข้าไม่ใช่หรือ”

“ล้วนเป็นลูกค้าผู้ทรงเกียรติขอรับๆ คุณหนูเจียง หนนี้เปลี่ยนไม่ได้จริงๆ ท่านก็…”

นางไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ดึงแส้ออกมาฟาดใส่เสี่ยวเอ้อร์ทีหนึ่งพลางแค่นเสียงกล่าวว่า “หลีกทาง ข้ากลับอยากดูนักว่าในห้องนั้นเป็นลูกค้าผู้ทรงเกียรติจากที่ใด”

เจียงหย่วนเฉาซึ่งไล่ตามเข้ามาเห็นเด็กสาวเดินไปทางห้องที่หนึ่งอักษรฟ้าแล้วตะโกนเรียกอย่างห้ามไม่อยู่ “หร่านราน!”

เจียงซือหร่านชะงักเท้าเล็กน้อยแล้วเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น

วันนี้ต้องเป็นเพราะนางไม่ได้ดูฤกษ์ยามให้ดีตอนออกจากเรือนเป็นแน่ ไฉนถึงไม่ราบรื่นสักเรื่อง นางไม่เชื่อหรอกว่าแม้แต่เนื้อแพะตุ๋นชามเดียวก็ยังไม่ได้กินสมใจ!

“คุณหนูโปรดหยุดขอรับ” เฉินกวงเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องที่หนึ่งอักษรฟ้ากางแขนขวางหน้านางไว้

เจียงซือหร่านตวัดแส้ใส่เขา “บ่าวไพร่ผู้หนึ่งก็กล้าขวางทางข้าได้เช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน”

เฉินกวงจับแส้ไว้กระตุกทีหนึ่งแล้วปล่อยมือทันที

เจียงซือหร่านหงายหลังล้มลงบนพื้นอย่างหมดท่า

“เจ้ากล้าลงไม้ลงมือหรือ!” นางผลักเจียงหย่วนเฉาที่ฉุดนางลุกขึ้นออกไปด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว

เฉินกวงกล่าวพร้อมรอยยิ้มพราย “คุณหนูต้องดูให้ดีๆ นะขอรับ ต่อให้ข้าเป็นบ่าวไพร่ก็มิใช่บ่าวไพร่ของท่าน”

เขาก็เป็นทหารมีตำแหน่ง ยามอยู่ในค่ายทหารยังถูกเรียกขานว่า ‘แม่ทัพ’ แต่ในสายตาบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนของผู้บัญชาการกององครักษ์จินหลินผู้นี้ เขากลับกลายเป็นบ่าวไพร่ไปเสียแล้ว ช่างน่าขบขันดีแท้

“บังอาจ!”

เฉินกวงยกยิ้มเอื่อยๆ “คุณหนูพูดจานุ่มนวลสักนิดได้หรือไม่ เกิดรบกวนการกินอาหารของคุณหนูสามของพวกข้าขึ้นมาจะไม่เป็นการดีนะขอรับ”

คุณหนูสาม?

เจียงซือหร่านนิ่งขึงไป นางนึกไปถึงชื่อชื่อหนึ่งอย่างไร้สาเหตุ จากนั้นความรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์ก็เข้าเกาะกุมกลางใจ

ประตูเปิดออกดังเอี๊ยด เฉียวเจายืนอยู่หน้าห้องมองเจียงซือหร่านพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ที่แท้เป็นคุณหนูเจียงนั่นเอง”

“ที่แท้เป็นเจ้า…เป็นเจ้าอีกแล้ว!” ไฟโทสะของเจียงซือหร่านลุกโชนขึ้น นางเงื้อแส้ขึ้นตามสัญชาตญาณ

“หร่านรานหยุดนะ!” เจียงหย่วนเฉายื่นมือไปจับแส้ในมือนางไว้ เขาผงกศีรษะเล็กน้อยกับเฉียวเจา “ขออภัยด้วยคุณหนูหลี พวกข้าจะไปเดี๋ยวนี้แล้ว”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 8 ต.ค. 65  เวลา 12.00 น.