ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนนาน เล่ม 8 บทที่ 597-บทที่ 599

บทที่ 598

เมื่อได้ฟังคำรายงานของเจียงอู่แล้ว รอบกายเจียงถังเริ่มแผ่รังสีเย็นเยียบออกมา พาให้รู้สึกหนาวเหน็บเสียดกระดูก ทั้งที่ในห้องตั้งอ่างไฟไว้

“แล้วต่อมาเล่า”

เจียงอู่มีท่าทางนอบน้อมยิ่งขึ้น “ตอนนั้นมีคนมากเกินไป ต่อมาข้าก็ไม่เห็นพวกเขาอีกแล้วขอรับ”

ดวงตาของเจียงถังทอประกายวาวโรจน์ฉับพลัน เขาถามเสียงกร้าว “เพราะอะไรไม่พูดแต่แรก”

เจียงอู่ก้มศีรษะงุดไม่ปริปาก

“แล้วเพราะอะไรถึงพูดตอนนี้” เจียงถังถามต่อ

หลังจากสติเลอะเลือนมึนงงอยู่สองวันเพราะสูญเสียบุตรสาวไป หัวสมองของเขากลับเฉียบคมยิ่งขึ้น

“เพราะหร่านรานโดนสังหารแล้ว ข้าเห็นว่าร่องรอยใดๆ ที่ผิดปกติสมควรรายงานต่อท่านพ่อบุญธรรมขอรับ” เจียงอู่กล่าวอย่างเปิดเผย

“ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปเถอะ”

เจียงถังไม่ได้มอบหมายให้เจียงอู่หรือเจียงสืออีไปสืบเรื่องของเจียงหย่วนเฉา แต่สั่งกำชับองครักษ์จินหลินอีกคนหนึ่ง “ไปสืบดูว่าเจียงสือซานกลับที่ว่าการเมื่อไร”

ผ่านไปไม่นานนักองครักษ์จินหลินผู้นั้นก็กลับมารายงาน “ท่านผู้บัญชาการใหญ่ ท่านสิบสามกลับไปถึงเกือบตอนท้ายยามอู่ขอรับ”

ข้างหลังเขายังมีคนตามมาอีกสองคน คนหนึ่งสวมชุดองครักษ์จินหลินเหมือนกัน อีกคนแต่งกายแบบเสี่ยวเอ้อร์ในหอสุราที่พบเห็นได้บ่อยๆ

ทำงานให้เจ้านายใหญ่ในกององครักษ์จินหลินย่อมจะสะเพร่าไม่ได้แม้แต่น้อยนิดเป็นธรรมดา โดยเฉพาะเมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันถึงคุณหนูใหญ่ ทุกๆ คำตอบต้องมีพยานหลักฐานยืนยัน

องครักษ์จินหลินที่ตามเข้ามาเอ่ยปากขึ้นก่อน “ท่านผู้บัญชาการใหญ่ ข้าเป็นพยานได้ ท่านสิบสามกลับถึงที่ว่าการเกือบตอนท้ายยามอู่ ตอนนั้นข้ากินอาหารเสร็จแล้วกลับมาเห็นท่านสิบสามเดินเข้าไปข้างใน จึงเอ่ยถามตามปากพาไปว่าท่านสิบสามกินอาหารหรือยัง ท่านสิบสามตอบว่ายัง จากนั้นข้าก็ขันอาสาไปซื้ออาหารให้ท่านสิบสามที่ร้านสุรานอกที่ว่าการของเราขอรับ”

เขาเล่าจบก็ยื่นมือชี้เสี่ยวเอ้อร์ในร้านอาหารที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ด้านข้าง “ท่านผู้บัญชาการใหญ่ ตอนนั้นข้าสั่งอาหารกับเสี่ยวเอ้อร์ผู้นี้ขอรับ”

เจียงถังเลื่อนสายตาไปที่ตัวเสี่ยวเอ้อร์

ร้านสุราที่เสี่ยวเอ้อร์ทำงานอยู่มักได้ต้อนรับเหล่าใต้เท้าของกององครักษ์จินหลินเสมอ เขาจึงนับได้ว่าเป็นคนใจกล้า แต่ชั่วขณะนี้ถูกผู้บัญชาการกององครักษ์จินหลินจ้องตาเขม็ง เขาก็แทบหายใจไม่ออกแล้ว

ท่านผู้บัญชาการใหญ่ท่านนี้น่ากลัวจริงๆ มิน่าสามารถปกครองพวกองครักษ์จินหลินได้! เสี่ยวเอ้อร์นึกในใจ

“สั่งอาหารกับเจ้าหรือ” เจียงถังถามด้วยสุ้มเสียงแหบพร่า

เสี่ยวเอ้อร์รีบก้มหน้าคางจรดอก แต่ไม่อาจสะกดความประหม่าที่พุ่งขึ้นกลางอกไว้ได้ดุจเก่า “สะ…สั่งอาหารกับข้าขอรับ ตอนนั้นใต้เท้าท่านนี้สั่งตับแพะผัดกระทะร้อน แต่เพราะเป็นท้ายยามอู่แล้ว อาหารจานนี้หมดพอดี ข้าจึงแนะนำให้เปลี่ยนเป็นไก่รวมมิตรผัดกระทะร้อนขอรับ”

เมื่อเป็นอย่างนี้เจียงหย่วนเฉากลับถึงที่ว่าการกององครักษ์จินหลินเกือบตอนท้ายยามอู่ก็หมดข้อแคลงใจแล้ว

เจียงถังพยักหน้าน้อยๆ องครักษ์จินหลินก็พาเสี่ยวเอ้อร์ร้านสุราออกไป

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางเอานิ้วเคาะเท้าแขนเก้าอี้เบาๆ

จากร้านไป่เว่ยถึงที่ว่าการกององครักษ์จินหลิน ต่อให้เดินเท้าก็ไปถึงได้ในเวลาครึ่งชั่วยาม แต่สือซานบอกว่าแยกกับหร่านรานตอนต้นยามอู่ แต่ตอนท้ายยามอู่เพิ่งกลับถึงที่ว่าการ เช่นนั้นในช่วงเวลาครึ่งชั่วยามระหว่างนั้นเขาไปทำอะไร

หรือจะพูดว่าจริงๆ แล้วครึ่งชั่วยามนั้นเขาอยู่กับหร่านราน…

เจียงถังยิ่งคิดลึกลงไปสีหน้าก็ยิ่งสิ้นหวัง