ทดลองอ่าน ขอสักที… จะดีเพื่อเธอ ชุด ขอได้ไหม… บทที่ 4

“อื้อ” เขาตอบเบาๆ ในลำคอขณะเดินไปชมตู้โชว์ที่เต็มไปด้วยฟิกเกอร์โมเดลที่มาจากคาแร็กเตอร์ในภาพยนตร์และการ์ตูนชื่อดังต่างๆ มากมาย “ปกติคุณทำงานอยู่บ้านคนเดียวแบบนี้ตลอดเหรอ ไม่เหงาเลยรึไง”

แพรภัทรไม่แน่ใจว่ารัญชน์รวิชญ์เป็นคนพูดมากแบบนี้ตามปกติอยู่แล้ว หรือว่าเขาตั้งใจกวนประสาทเธอเล่นกันแน่ เพราะเธอบอกเขาตั้งหลายครั้งแล้วว่าจะทำงาน แต่เขาก็ยังชวนคุยไม่หยุด ถ้าไม่ใช่ว่าขี้เหงาจริงๆ ก็ต้องแปลว่าตั้งใจแกล้งแน่นอน…

“ก็เหงาบ้างไม่เหงาบ้าง บางทีก็จ้างคนมาช่วยเป็นจ็อบๆ ไปถ้างานไหนทำไม่ทันจริงๆ แต่ก็ไม่เคยมีคนที่อยู่ด้วยประจำ” เธออธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น

“คุณมีชีวิตอยู่แบบนี้ได้ยังไงกัน วันๆ แทบไม่ได้สัมผัสกลิ่นอายของมนุษย์เลย ผมเป็นคนที่เชื่อว่าคนเราจำเป็นต้องมีใครสักคนคอยช่วยเติมพลังให้อย่างสม่ำเสมอ”

“ไปรษณีย์กับไลน์แมนได้ไหม ผลัดกันมาเติมพลังให้ฉันทั้งวันเลย มาแบบเป็นรูปธรรมด้วยนะ มาพร้อมข้าวของเครื่องใช้และอาหารมากมายหลายชนิด”

“หมายถึงคนรู้จักที่สนิทกันจริงๆ สิ เติมพลังใจ…ไม่ใช่เติมของกินใส่ท้อง”

“น้าศจีกับน้าชุไง เพื่อนบ้านสองคนที่คุณเจอเมื่อกี้นี้ เขาดีกับฉันมาก”

“ก็ไม่ใช่อยู่ดีนะ มันควรจะเป็นใครสักคนที่เป็นคนของเราจริงๆ”

“ในบ้านฉันมีจิ้งจกอยู่ด้วยสองสามตัว เวลาเหงาฉันก็คุยกับมันตลอดแหละ”

“ไม่ หมายถึงคนสิ”

เธอมองด้วยสายตาตำหนิและแสดงความผิดหวังสุดๆ “ไม่น่าเชื่อเลยว่านี่จะเป็นคำพูดของคนที่เคยบอกว่าถ้าหมาพูดได้ก็คงไม่คุยกับคน ทำไมตอนนี้ถึงแบ่งแยกสายพันธุ์”

คนถูกย้อนสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างอดทน ปกติเขามักมีแต่คนตามใจและคอยเออออด้วยทุกกรณี พอมาถูกแพรภัทรต่อต้านและคอยแต่จะขัดใจอย่างเอาเป็นเอาตายแบบนี้จึงหงุดหงิดเล็กน้อย

“เอาเป็นว่า…อย่างน้อยคุณก็ควรมีหมาแมว หรือสัตว์เลี้ยงอะไรสักอย่างที่เป็นสัตว์เลี้ยงจริงๆ ไม่ใช่ตัวอะไรก็ได้แบบจิ้งจกตุ๊กแก ที่ผมเคยให้สัมภาษณ์ไปแบบตอนนั้น เป็นเพราะการเจอคนสารพัดรูปแบบในแต่ละวันของผมมันทำให้เหนื่อยแบบสิ้นเปลืองพลังงานมากจริงๆ แต่ในทุกๆ วันผมก็ยังต้องหาโอกาสกอดใครสักคนเพื่อเติมพลังให้ตัวเองอย่างสม่ำเสมอ ใครสักคนที่เรารู้สึกดีด้วย และเราก็เป็นคนสำคัญของเขาเหมือนกัน แต่ถ้าวันไหนไม่มีใครคนนั้นให้กอด สัมผัสจากคิตตี้กับมิกกี้ก็ทำให้ผมรู้สึกดีได้ไม่ต่างกัน หรือบางทีอาจจะดีกว่าคนบางคนด้วยซ้ำ ทำไมคุณไม่เลี้ยงสัตว์ล่ะ”

“ไม่รู้สิ เลี้ยงไม่เป็นมั้ง ฉันไม่เคยเลี้ยงอะไรมาก่อนเลย”

“หรือเพราะขี้เกียจ ท่าทางคุณดูไม่ชอบความยุ่งยาก น่าจะเป็นคนรักสบาย…”

“นี่! ฉันขยันทำงานมากเลยนะ แม้แต่งานบ้านงานครัวก็ทำคนเดียวทุกวันไม่เคยบ่น ไม่งั้นพ่อแม่ก็คงไม่ยอมให้มาใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดายแบบนี้ อย่าบังอาจมาหาว่าฉันขี้เกียจเด็ดขาด”

“ผมขอโทษ” ชายหนุ่มรีบบอก