ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 1-บทที่ 2

ใครจะรู้ว่าในช่วงที่เขาอาบน้ำ เจ้าตัวเล็กที่ไม่อยู่สุขก็แอบผลุบออกไปแล้ว

หลายวันมานี้หรูเสี่ยวนันอยู่ข้างกายชิงโม่เหยียนตลอด นอกจากเดินทางก็มีแต่เดินทางและเดินทาง นางรู้สึกเบื่อหน่ายแทบตาย ยามนี้ได้โอกาสจึงกระโดดออกไปทางหน้าต่างทันที

ข้างนอกเป็นสวนดอกไม้ เพราะตัวของนางเล็ก มุดเข้าไปในพุ่มดอกไม้ก็เหมือนเข้าไปอยู่ในป่า และไม่ช้าก็หลงทาง

นางเดินวกไปวนมา รู้สึกว่าห้องทุกห้องมีหน้าตาเหมือนกัน ทำอย่างไรก็หาห้องที่เพิ่งออกมาเมื่อครู่ไม่เจอ

ทันใดนั้นนางก็ได้กลิ่นเย็นชื่นใจกลิ่นหนึ่ง ก่อนที่ร่างของนางจะพุ่งไปตามกลิ่นนั้นอย่างควบคุมไม่อยู่ และกระโดดเข้าไปในพงหญ้าผืนหนึ่ง กลิ้งไปในพงหญ้าอย่างบ้าคลั่งพลางร้องจี๊ดๆ แล้วใช้เท้าหน้ากุมใบไม้เหล่านั้นเอาไว้ เอาหัวถูไถไม่หยุด…

แย่แล้ว! นี่ข้าเป็นอะไรไป!

หรูเสี่ยวนันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเมาสุรา ภาพตรงหน้าเริ่มโยกไปมา จากนั้นนางก็เห็นปู่ของนางมายืนอยู่ตรงหน้าอีกแล้ว

“นันนัน ของล้ำค่าของปู่เหล่านั้นมอบให้หนูทั้งหมด อย่าให้อาสามของหนูรู้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเจ้าขี้แพ้นั่นต้องเอาของทั้งหมดไปขายแน่นอน!”

หรูเสี่ยวนันเบ้ปาก นางอยากจะบอกชายชราตรงหน้าว่า…‘สายไปแล้ว หนูกลายเป็นสัตว์ กลับไปไม่ได้แล้ว รักษาของล้ำค่าเหล่านั้นให้ไม่ได้แล้ว’

นางเงยหน้าร้องจี๊ดๆ ขึ้นฟ้า และพลันถูกสาวใช้สองคนที่เดินผ่านมาเห็นเข้า

“สวรรค์!”

“กัญชาแมวที่แม่นางเหลียนปลูกเสียหายหมดแล้ว!”

สาวใช้สองคนตะโกนตกใจพลางพุ่งเข้ามาจับชะมดเช็ดสีดำที่บุกเข้ามาในสวนและกำลังมึนเมากับฤทธิ์กัญชาแมว

“นี่คือแมวป่าที่ซื่อจื่อเอากลับมาด้วยไม่ใช่หรือ” สาวใช้หนึ่งในนั้นจำได้จึงเอ่ยทักขึ้น

“น่าเกลียดจริง รูปร่างก็ผอมอย่างนี้”

เพราะบาดแผลที่หลังคอหลายวันมานี้หรูเสี่ยวนันจึงไม่ได้อาบน้ำ เมื่อครู่ยังมุดไปมาในสวนอีก บนตัวจึงเต็มไปด้วยโคลนและเศษหญ้า ดูไปแล้วไม่น่าดูเท่าใดนักจริงๆ

หลังหูถูกคนบีบไว้ หรูเสี่ยวนันจึงพยายามสะบัดหัว พยายามจะสลัดตัวให้หลุดจากมือคนผู้นั้น

แต่นางยังคงอยู่ในภาพฝันของกลิ่นกัญชาแมว เหมือนเป็นคนเมาสุรา ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย

“เดรัจฉานน้อยตัวนี้มาจากที่ใดกัน”

ในตอนนี้เองมีหญิงสาวสวมชุดงดงามคนหนึ่งเดินมาตามทางเล็กกลางสวน พอนางเห็นพุ่มดอกไม้ที่ถูกหรูเสี่ยวนันทำเสียหายก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “นี่ผู้ใดเป็นคนทำ”

“แม่นางเหลียน แมวป่าตัวนี้ทำเจ้าค่ะ”

“พวกเจ้าเฝ้าสวนอย่างไรกัน ปล่อยให้สัตว์ป่าเช่นนี้เข้ามาได้ นานๆ ทีซื่อจื่อจะกลับมาที่จวนสักครั้ง สวนเละเช่นนี้ ถ้าทำให้เขาโกรธ ดูซิว่าพวกเจ้าคนใดจะรับโทษนี้ไหว!” แม่นางเหลียนชี้หน้าทุกคนอย่างโมโห