ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 1-บทที่ 2

พวกสาวใช้พากันก้มหน้าลง

หรูเสี่ยวนันเบิกดวงตาที่พร่าเลือนมองดูหญิงที่ชี้มือวาดเท้าผู้นั้น

ขณะที่แม่นางเหลียนกำลังด่าอย่างออกรส จู่ๆ ก็รู้สึกว่า ‘แมวป่า’ ตัวนั้นใช้ดวงตาเขียวใสจ้องมองนาง แววตาทอประกาย ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าเดรัจฉานน้อยตัวนี้ใจกล้าไม่เบา ก่อเรื่องใหญ่เช่นนี้ยังคิดว่าจะมีชีวิตอยู่ได้หรือ” แม่นางเหลียนพูดอย่างรังเกียจ “ไปจูงหมาเฝ้าจวนมา เอาแมวป่าตัวนี้ให้หมากินไป!”

หรูเสี่ยวนันได้ยินเสียงเห่าโฮ่งๆ ดังลอยมา นางสะบัดๆ หัวสองครา ตรงหน้าก็พลันมีอะไรบางอย่างส่งเสียงร้องใกล้นางเข้ามาทุกทีแล้ว

“ส่งเสียงทำไม เดี๋ยวก็เชือดทิ้งเสียหรอก!” นี่กระมังที่คนพูดกันว่าดื่มสุราแล้วจะใจกล้า เพราะกัญชาแมวแท้ๆ ทำให้สภาพหรูเสี่ยวนันในตอนนี้เหมือนกับคนที่เมาสุรา

พวกสาวใช้ยืนอยู่ตรงนั้น มองดู ‘แมวป่า’ ทั้งดำและผอมตัวนั้นร้องจี๊ดๆ ใส่หมาเฝ้าจวนในสวนของพวกนางอย่างตกใจ หมาตัวนั้นตอนแรกยังดูน่าเกรงขามมาก แต่พอเห่าไปเห่ามาหางมันก็ตกเสียแล้ว

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” เหล่าสาวใช้มองหน้ากันไปมา

แม่นางเหลียนดุหมาด้วยความโมโห “เจ้าสัตว์ไร้ประโยชน์ ปกติเลี้ยงเจ้าให้กินดีดื่มดี แมวป่าแค่นี้เจ้ายังสู้ไม่ได้เลย!” นางพูดพลางสั่งสาวใช้ข้างๆ ว่า “เอาไม้มา ตีแมวตัวนี้ให้ตายแล้วฝังทำปุ๋ยในสวนนี้”

หรูเสี่ยวนันกำลัง ‘สื่อสาร’ กับหมาตัวนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลายเป็นสัตว์ใช่หรือไม่ ตอนนี้นางจึงสามารถฟังภาษาสัตว์อื่นได้เข้าใจ

นางข่มขู่หมาตัวนั้นว่า “ข้ามีคนหนุนหลังนะ กล้ามายั่วโมโหข้า…ซื่อจื่อจะตัดหัวหมาของเจ้าทิ้งแน่!”

หมาตัวนั้นเหมือนจะรู้ว่าใครจึงเป็นเจ้านายที่แท้จริงของสวนนี้ จึงเพียงแค่เห่าโฮ่งๆ แต่ไม่ได้เข้าไปกัดแต่อย่างใด

ยามนี้มีคนหาไม้มาได้แล้ว แม่นางเหลียนเตรียมจะสั่งให้คนฆ่าแมวป่าตัวนั้นทันที

ทว่าในตอนนี้เองก็มีสาวใช้คนหนึ่งวิ่งรีบร้อนมาตามทางเล็กกลางสวนพลางร้องบอกเสียงดังว่า “แม่นางเหลียนเจ้าคะ ซื่อจื่อ ซื่อจื่อมาแล้วเจ้าค่ะ!”

“หา?!” แม่นางเหลียนทั้งตกใจและดีใจ “จริงหรือ”

“จริงๆ เจ้าค่ะ ซื่อจื่อเพิ่งจะเข้ามาในสวน”

แม่นางเหลียนรีบยื่นมือไปลูบปอยผมของตนเอง แล้วจัดชายเสื้อผ้าอาภรณ์ให้เรียบร้อย

ตอนนี้ท้องฟ้าทางตะวันตกเต็มไปด้วยแสงในยามพลบค่ำที่งดงาม ทางเดินเล็กกลางสวนถูกแสงสีแดงสาดส่องไปหนึ่งแถบ ชิงโม่เหยียนพาเสวียนอวี้ก้าวเข้ามาที่ทางเล็กกลางสวน

“ซื่อจื่อ”

“คารวะซื่อจื่อ”

ทุกคนพากันคารวะทักทายทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้ามา

ชิงโม่เหยียนสยายผมเปียกชื้น สวมเสื้อคลุมยาวสีดำ เนื้อผ้าตาข่ายบางเบาต้องแสงยามเย็นส่องประกายสีทองระยิบระยับ