ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 1-บทที่ 2

เตียวขาวคาบนางกระโดดไปท่ามกลางกิ่งไม้ กิ่งไม้ตีกระทบตัวนางทำให้รู้สึกเจ็บปวดยิ่ง

ไม่ใช่กระมัง หรือว่าจุดจบของข้าต้องถูกเตียวขาวตัวนี้กินไป? ชีวิตช่างน่ารันทดเสียจริง!

ตอนที่เตียวขาวคาบนางและจะกระโดดไปยังต้นไม้อีกต้นก็ถูกกิ่งไม้กิ่งหนึ่งเกี่ยวไว้

หลังคอรู้สึกปวดตุบๆ

หรูเสี่ยวนันทนไม่ไหวอีกต่อไป ถ้าต้องถูกสัตว์กินทั้งเป็นสู้ตกลงไปตายดีกว่า!

นางพยายามดิ้น ร่างก็ลอยแคว้งและตกจากต้นไม้อีกครั้ง

ใบไม้ระผ่านตัว การตกในครั้งนี้ดูเหมือนจะยาวนานเป็นพิเศษ

ตุบ!

นางตกลงมาจนเห็นดาวหมุนวนอยู่รอบหัว แต่ไม่รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่คิดไว้ มิหนำซ้ำใต้ร่างก็ยังให้ความรู้สึกนุ่มนิ่มบางอย่าง…

นี่มันเรื่องบ้าอะไรหรือ

พอนางก้มหน้าดูก็ประสานเข้ากับดวงตาสีเลือดคู่หนึ่ง

ผีหลอก?!

นางดีดตัวขึ้นทันที แต่ช่วงเอวกลับถูกรัดแน่น นางถูกคนจับตัวเอาไว้

นางในตอนนี้จึงพบว่านั่นคือบุรุษผู้หนึ่งที่นอนหงายอยู่บนพื้นหญ้า บนใบหน้าที่ซีดขาวไม่มีสีเลือดมีดวงตาแดงก่ำสีเลือดคู่หนึ่ง เหมือนกับหยกสีเลือดสดสองชิ้น ในช่วงกลางคืนดูไปแล้วเหมือนดวงตาสัตว์ป่า ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวได้

หรูเสี่ยวนันตัวแข็งทื่อไปในทันใด นางไม่เคยเห็นดวงตาที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อนเลย

สวรรค์! กว่าจะหนีรอดมาจากปากของเจ้าเตียวขาวอย่างไม่ง่ายนัก ต้องมาถูกคนป่ากินหรือนี่!

นางร้องเสียงดัง แต่สิ่งที่ผู้อื่นได้ยินก็คือเสียง “จี๊ดๆ” เท่านั้น ทั้งเป็นเสียงแผ่วเบาและชวนให้สงสารยิ่ง

ยามนี้เองช่วงเอวนางก็รู้สึกเหมือนถูกบีบ นางถูกบุรุษผู้นั้นยกตัวขึ้นและมองพิจารณาอย่างละเอียดตรงหน้า

นี่ อย่ากินข้านะ ข้าไม่อร่อยแม้แต่น้อย ข้าตัวเล็กแบบนี้ ผอมแบบนี้…ทุกวันต้องกินหนูตาย…ท่านกินข้าแล้วต้องถูกพิษแน่นอน…

สัตว์ตัวเล็กตรงหน้าร้อง “จี๊ดๆ” เหมือนพยายามจะอธิบายอะไรแก่เขา

ชิงโม่เหยียนสูดหายใจเข้าลึก ตรงทรวงอกที่เมื่อครู่ยังเจ็บจนเขาหายใจลำบาก ตอนนี้กลับเป็นปกติในทันใด

เหลือเชื่อจริงๆ ตั้งแต่เด็กจนโต ตอนที่พิษกู่ในตัวของเขากำเริบ นี่นับเป็นครั้งแรกที่เจอสภาพการณ์เช่นนี้

หรือว่ายาที่เขากินมาเป็นเวลานานนั้นในที่สุดก็ได้ผลแล้ว

“ซื่อจื่อ ซื่อจื่อขอรับ! ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่ขอรับ” ในขณะนี้เอง ชายคนหนึ่งในชุดองครักษ์ก็ปรากฏตัวออกมาจากเงามืดด้วยสีหน้าร้อนรนใจ

“เสวียนอวี้ ประคองข้าลุกขึ้น…”

เมื่อเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น หรูเสี่ยวนันที่ถูกเขาจับอยู่ในมือก็ตกตะลึงไปเล็กน้อยทันที

พูดจาเป็นปกติได้นี่ แบบนี้เขาก็ไม่ใช่คนป่าสิ?