ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 5-บทที่ 6

ตอนฉางเฮิ่นท่านหมอแห่งศาลต้าหลี่เดินเข้าประตูมา รู้สึกเพียงว่าบรรยากาศเคร่งเครียดยิ่ง

ในอ้อมอกชิงโม่เหยียนอุ้มชะมดเช็ดน้อยสีดำเอาไว้ นั่งหน้าเย็นชาราวน้ำแข็งอยู่เงียบงัน

เสวียนอวี้รีบเดินเข้าไปรับหน้าพลางเอ่ยอธิบายสั้นๆ ว่า “ท่านหมอฉาง รบกวนท่านดูสักหน่อย ชะมดเช็ดตัวนั้นดูเหมือนจะไม่ไหวแล้ว…”

ฉางเฮิ่นพูดอย่างตกใจว่า “ข้าไม่ใช่หมอรักษาสัตว์”

“พวกเราเองก็จนปัญญา ทำได้เพียงเชิญท่านมา” เสวียนอวี้สีหน้าลำบากใจอย่างมาก

ฉางเฮิ่นทำได้เพียงเดินเข้าไป ยื่นมือไปลูบเจ้าก้อนขนสีดำในอ้อมอกชิงโม่เหยียน

ชั่วขณะที่มือสัมผัสลงไป ฉางเฮิ่นก็ตกตะลึง

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่” ชิงโม่เหยียนมองออกถึงสีหน้าผิดปกติของฉางเฮิ่น

“อุณหภูมิร่างกายต่ำเกินไปแล้ว” ฉางเฮิ่นส่ายหน้า รีบตรวจอาการอย่างละเอียดอีกครั้ง ไม่พบว่าบนตัวหรูเสี่ยวนันมีบาดแผลภายนอกอะไร

“บาดเจ็บที่อวัยวะภายในหรือไม่” ชิงโม่เหยียนเอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความหวาดหวั่น

“มันกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร” ฉางเฮิ่นถาม

ชิงโม่เหยียนมองไปทางเสวียนอวี้ เสวียนอวี้จึงรีบเล่าเรื่องที่เกิดที่คลังเก็บของให้ฟังหนึ่งรอบ

“หุ่นไม้หรือ” ฉางเฮิ่นตกใจ

“ขอรับ…ดูเหมือนมีคนควบคุมคนงานในศาลต้าหลี่เอาหุ่นไม้ออกมาจากในคลังเก็บของ ของสิ่งนี้ดูชั่วร้าย ซื่อจื่อจึงสั่งคนให้เอาหุ่นไม้ตัวนั้นไปเผาแล้ว”

“ได้ยินว่าจี๋ฟู่หายตัวไป นี่เป็นเบาะแสเดียวที่เขาทิ้งไว้ใช่หรือไม่” ฉางเฮิ่นแม้จะเป็นท่านหมอ แต่เรื่องภายในศาลต้าหลี่ก็พอได้ยินมาบ้าง

“เรื่องเหล่านั้นไว้ค่อยปรึกษากัน” ชิงโม่เหยียนตัดบทฉางเฮิ่น “เจ้ารักษาเจ้าตัวเล็กนี่ให้หายก่อน”

ฉางเฮิ่นขมวดคิ้วลำบากใจ “ทั้งไม่ใช่บาดเจ็บภายนอก และไม่บาดเจ็บภายใน แต่อุณหภูมิร่างกายของมันต่ำมากอย่างไร้สาเหตุ ถ้าไม่อาจรักษาอุณหภูมิในร่างกายได้ มันก็จะหนาวตาย”

“มียารักษาได้หรือไม่”

ฉางเฮิ่นส่ายหน้า “ข้าไม่ใช่หมอรักษาสัตว์ ตรวจอะไรไม่ออกจริงๆ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องแจ้งรองตุลาการให้รู้ก่อน ถ้าจะเอามันมาทำถุงหอมที่ระงับพิษกู่ต้องรีบทำตอนที่มันยังมีชีวิตอยู่ ถ้ามันตายแล้ว กลิ่นชะมดเช็ดบนตัวมันก็จะเปลี่ยนไป ประสิทธิภาพจะต่างกันมาก”

ชิงโม่เหยียนเลื่อนสายตาไปที่เจ้าก้อนขนในอ้อมอก

“รู้แล้ว” เขาพูดเสียงเย็นชา แต่น้ำเสียงกลับไม่มีความลังเลใด

ฉางเฮิ่นเห็นภาพนั้นก็หันไปมองตาเสวียนอวี้อย่างจนใจแวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวลาแล้วถอยออกจากห้องไป

เสวียนอวี้หน้าอมทุกข์ยืนอยู่ตรงนั้น ในใจร้อนใจยิ่งกว่าใครอื่น “ซื่อจื่อ คำพูดของท่านหมอฉาง…”

“หุบปาก” ชิงโม่เหยียนดวงตาแฝงไอสังหาร

เสวียนอวี้ไม่กล้าพูดอะไรอีก ทำได้เพียงก้มหน้าลง

“ออกไปให้หมด” ชิงโม่เหยียนอุ้มชะมดเช็ดขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปในห้องหนังสือ