ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 9-บทที่ 10

ชิงโม่เหยียนดวงตาเศร้าสลด “เช่นนั้นข้าก็ไม่รบกวนท่านพ่อพักผ่อนแล้ว” พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกประตูไปทันที

ด้านหลังมีเสียงพูดด้วยความโมโหของท่านโหวดังลอยมาแว่วๆ ว่า “เจ้าเด็กคนนี้หัวแข็งมาแต่เกิด ช้าหรือเร็วต้องเป็นเหมือนแม่ของเขา…ตอนนั้นข้าไม่ควรเก็บเขาไว้เลย…”

หรูเสี่ยวนันหูไว ฟังได้อย่างชัดเจน นางเงยหน้าขวับมองไปยังชิงโม่เหยียน นางไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินเหมือนกันหรือไม่

นางไม่รู้ว่าชาติกำเนิดของชิงโม่เหยียนเป็นอย่างไรกันแน่ แต่นางเชื่อว่าจิตใจคนเป็นลูก ไม่ว่าเป็นใครได้ยินคำพูดนี้ล้วนต้องรู้สึกเสียใจ

ชิงโม่เหยียนทำผิดอะไรกันแน่ เหตุใดพ่อของเขาจึงทำกับเขาเช่นนี้

หรูเสี่ยวนันจ้องหน้าชิงโม่เหยียนอย่างเป็นกังวล

ชิงโม่เหยียนไม่หยุดฝีเท้า จนกระทั่งออกจากเขตเรือนนางจึงแอบโล่งอก เห็นทีเขาคงไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นที่ท่านโหวพูดในห้องเมื่อครู่

ชิงโม่เหยียนเม้มปากแน่นมาก ดวงตาที่ตาดำขาวแยกชัดเจนฉายความเย็นชา

คำพูดเหล่านั้นที่ท่านพ่อพูดในห้องเขาได้ยินอย่างชัดเจน ทว่าเขาไม่อาจแสดงท่าทีใดๆ ออกมาได้แม้แต่น้อย หากแม้แต่ผ้าปิดอาย^* ชั้นสุดท้ายนี้ถูกกระชากออก เขาก็ไม่รู้ว่าระหว่างพวกเขาพ่อลูกยังจะเหลืออะไรอีก

“พี่ใหญ่!”

ยามนี้เองบนทางเดินเล็กปรากฏร่างหนุ่มน้อยผู้หนึ่ง หรูเสี่ยวนันยื่นหัวออกมาดู เห็นว่าเป็นคุณชายรองของจวนโหวนั่นเอง

“พี่ใหญ่ไปพบท่านพ่อมาแล้วหรือ” คุณชายรองเอ่ยถาม “ท่านพ่อทำให้พี่ใหญ่ลำบากใจอีกแล้วใช่หรือไม่”

ชิงโม่เหยียนสีหน้าผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย “ไม่นี่ เจ้าจะไปที่ใดหรือ”

คุณชายรองคอตกเอ่ยตอบว่า “ไปดูแลอาการป่วยของท่านพ่อขอรับ”

ในฐานะลูก เมื่อบิดามารดาป่วย ลูกก็ควรจะไปดูแลอยู่ข้างๆ เพื่อแสดงความกตัญญู

ชิงโม่เหยียนขมวดคิ้ว “ข้าไม่ค่อยอยู่บ้าน เจ้าก็ดูแลตัวเองให้มาก”

อารมณ์ของท่านโหวไม่ค่อยดีนัก มักจะเอาคนข้างกายเป็นที่ระบายอารมณ์ แม้แต่บุตรชายทั้งสองก็ยังยากจะหนีพ้นโชคร้ายในการถูกด่าทอทุบตี

คุณชายรองจ้องมองชิงโม่เหยียน “พี่ใหญ่ช่วยหางานให้ข้าสักอย่างได้หรือไม่ เป็นงานรับจ้างเล็กๆ น้อยๆอะไรก็ได้…ข้าไม่อยากอยู่ในจวนแล้ว”

ชิงโม่เหยียนถอนหายใจ “ข้าจะช่วยดูให้เจ้า”

คุณชายรองมองส่งชิงโม่เหยียนจากไปด้วยแววตาแห่งความขอบคุณเต็มเปี่ยม

หรูเสี่ยวนันมุดออกมาจากในอกเสื้อของชิงโม่เหยียนแล้วมองผ่านหัวไหล่ของเขากลับไป

คุณชายรองยังคงยืนอยู่หน้าลานเรือน แววตาหม่นมัวนั้นดูแล้วแฝงความเย็นเยือกเอาไว้

หรูเสี่ยวนันรู้สึกขนลุกอย่างห้ามไม่อยู่ สายตานั้นเต็มไปด้วยความอิจฉาอย่างแรงกล้า และความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้