ทดลองอ่าน ต้อนรัก บทที่ 4

ปลายนิ้วของลตางค์แตะปุ่มเปิดฟังข้อความ ทั้งที่กำลังสงสัยแต่ก็ยังมีอารมณ์ขำเมื่อนึกถึงที่มาของเจ้าโทรศัพท์ที่สามารถฝากข้อความได้เครื่องนี้ ซึ่งเป็นฝีมือมีนาที่เจ้ากี้เจ้าการจัดหามาติดตั้งเสร็จสรรพ

‘เอามาทำไม ไม่มีใครโทรมาฝากโน้ตอะไรหรอก เดี๋ยวนี้เค้าพึ่งมือถือกันทั้งนั้นแหละ’ ลตางค์เคยแย้ง แต่มีนาก็ไม่ฟัง นี่ถ้าเพื่อนของเธอได้รู้ว่ามีคนโทรศัพท์เข้ามาฝากข้อความแล้วจริงๆ คงจะเชิดหน้าได้ใจเป็นแน่

‘เห็นไหม จำเป็นต้องมี’ ใช่ มีนาต้องพูดแบบนี้แน่ๆ ลตางค์รู้จักเพื่อนคนนี้ดี

“ตางค์…นี่พ่อนะ ยังไม่กลับอีกเหรอลูก งานยุ่งล่ะสิ เหนื่อยไหม ไม่ค่อยโทรหาพ่อเลย เป็นยังไงบ้าง…พ่อเป็นห่วงนะลูก”

พ่อ…เสียงจากเทปที่ได้ยินทำให้แววตาของลตางค์อ่อนแสงไม่รู้ตัว

จริงๆ แล้วหลังจากยายเสียชีวิตเธอน่าจะย้ายไปอยู่กับบุพการีที่ยังคงมีชีวิตอยู่ แต่เธอก็เลือกที่จะใช้ชีวิตตามลำพัง

ไม่ใช่ไม่รัก แค่ไม่ค่อยสนิทใจเท่านั้น

วัยเด็กของลตางค์แทบจะใกล้เคียงกับสภาพของเด็กกำพร้า เพราะไม่เคยรู้จักการได้อยู่พร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ชีวิตเธอมีแต่ยาย…สองมือของยายเท่านั้นที่หล่อเลี้ยงอุ้มชูจนเติบใหญ่ แต่ถามว่าโกรธเกลียดพ่อหรือแม่ไหม ลตางค์ตอบได้ทันทีว่าไม่โกรธ แต่ก็ไม่ผูกพัน

‘มนุษย์นะตางค์…มีหัวจิตหัวใจหรือเหตุผลในการกระทำไม่เหมือนกันหรอก เราอาจชอบ…หรือไม่ชอบการกระทำบางอย่างของเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าจะสามารถตัดสินได้ว่าดีหรือไม่ดี เพราะถ้าเอาใจของเราเข้าไปวางเป็นพื้นฐานการตัดสินใจอย่างนั้นบ้าง เราอาจจะทำอย่างเขาก็ได้ พ่อกับแม่…ไม่ได้ไม่รักตางค์หรอกนะลูก เพียงแต่เขามีเหตุผลของเขาที่ทำให้ชีวิตต้องดำเนินไปแบบนั้น อย่าใช้ความรู้สึกของเราตัดสินเขา มองด้วยความเข้าใจแล้วตางค์จะไม่ทุกข์…ไม่เสียใจนะลูกนะ’

ยายที่ไม่เคยคิดแบ่งแยกว่าเธอเป็นเด็กหรือพ่อแม่เป็นผู้ใหญ่สอนลตางค์ให้มองทุกหัวใจอย่างเท่าเทียม ท่านเคยบอกว่าเงื่อนไขในการกระทำของแต่ละคนไม่อาจจำแนกได้ด้วยวัยหรืออายุ หากแต่เป็นสิ่งแวดล้อมทั้งหมดและพื้นฐานจิตใจมากกว่า ด้วยคำสอนและการเลี้ยงดูอย่างเข้าใจของท่าน ลตางค์จึงเป็นลตางค์อย่างทุกวันนี้

เรียนรู้ที่จะเข้าใจคนอื่นอย่างที่เขาเป็น และไม่ตัดสินการกระทำของใคร

แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อยายจากเธอไปอย่างไม่มีวันกลับ และพ่อก็แสดงชัดว่าต้องการดูแลเธอต่อจากยาย ลตางค์กลับเลือกที่จะปฏิเสธ

เธอรักและเข้าใจพ่อ…แต่ไม่ผูกพันมากพอที่จะพาตัวเองก้าวเข้าไปมีชีวิตใกล้ชิดกับพ่อแบบนั้น

หลังข้อความของพ่อแล้ว เครื่องบันทึกเทปยังบอกว่ามีอีกสองข้อความค้างอยู่ แต่พอเปิดฟังก็ไม่มีเสียงอะไรนอกจากคนโทรเข้ามาตัดใจวางสายไปเพียงเท่านั้น ลตางค์จึงคิดว่าคงไม่มีเรื่องอะไรสำคัญ ดีไม่ดีอาจจะเป็นการโทรผิดก็ได้

ลตางค์เงยหน้ามองเข็มนาฬิกาที่อยู่ข้างฝา แม้จะยังไม่ผ่านเส้นแบ่งวัน และรู้ดีว่าถ้ากดโทรศัพท์กลับไปหาพ่อ ท่านต้องยินดีมากกว่ารำคาญใจที่ต้องลุกขึ้นมารับสายกลางค่ำกลางคืนแบบนี้ แต่ลตางค์ก็ยังชั่งใจไม่ตกว่าควรจะโทรไปหาดีหรือเปล่า