ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 3 – บทที่ 4

เฉิงตั๋วมองประเมิน เด็กชายห่อตัวด้วยชุดผ้าฝ้ายตัวบางหลายชั้น ซ้ำชุดเหล่านั้นยังเป็นของผู้ใหญ่ทั้งสิ้น เฉิงตั๋วจึงถอดเสื้อนอกออกมาคลุมร่างเขาเอาไว้ ก่อนจับขึ้นนั่งบนหลังม้า เมื่อเสื้อผ้าซึ่งมีไออบอุ่นห่อคลุมร่าง สักพักเด็กชายก็อาการดีขึ้น มือคว้าอานม้า แนบร่างกับหลังม้า

เฉิงตั๋วดึงเชือกบังเหียน ก้าวเดินหนักแน่นตรงไปข้างหน้าพร้อมถาม “เจ้าเป็นคนที่ใด”

เด็กน้อยนิ่งเงียบอยู่ชั่วครู่จึงตอบเสียงสั่น “คนเยี่ยนโจวขอรับ”

เฉิงตั๋วหันไปมองเขา “เหตุใดจึงมาอยู่ในร่องหิมะ”

ท่าทางเด็กชายดูขี้ขลาด ทว่าวาจากลับฉลาดเฉลียว “ชาวหูมักออกมาปล้นสะดมอยู่บ่อยๆ พ่อแม่ข้าตายไปหมดแล้ว พวกเขาจึงจับข้าไปเป็นทาส เมื่อสองคืนก่อนเกิดการต่อสู้ชุลมุนวุ่นวาย ข้าจึงแกล้งตายแล้วหนีออกมา แต่ระหว่างทางก็เจอชาวหูอีก บนพื้นหิมะไม่มีที่ให้ซ่อน จึงได้หลบอยู่ในร่องแห่งนั้นมาหนึ่งคืนแล้ว”

เฉิงตั๋วเดินบนพื้นหิมะอย่างยากลำบาก หอบหายใจน้อยๆ เอ่ยถาม “เจ้าบอกว่าหลบชาวหูอยู่ในร่อง เจ้าเจอชาวหูเมื่อใด”

“เมื่อคืนมีเดินผ่านมากลุ่มหนึ่งขอรับ พวกเขาพากันมุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ทุกคนล้วนพูดภาษาหู ยามนั้นข้าก่อกองไฟอยู่เลยวิ่งมาหลบในร่องหิมะ จากนั้นหินไฟก็จุดไม่ติดแล้ว” เอ่ยจบเขาก็จามออกมาเสียงดัง

เฉิงตั๋วลอบตระหนกในใจ แต่ยังคงถามเสียงเรียบเฉย “มีมากแค่ไหน”

“ทหารร้อยกว่านายขอรับ”

“พวกเขาแต่งกายอย่างไร”

“มองไม่ชัดขอรับ”

“คุยอะไรกัน”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจฟังขอรับ”

ทั้งสองคนเดินทางฝ่าพายุหิมะ คุยกันไม่หยุด เดินจนฟ้ามืดสนิทแล้วถึงได้เจอกับทหารรักษาการณ์ที่ลาดตระเวนอยู่ด้านนอกค่ายใหญ่ จ้าวสุ่นนำทหารมาต้อนรับ รายงานว่า “ท่านอ๋อง คนอื่นๆ ล้วนกลับมาแล้ว ทุกคนต่างปลอดภัยดีพ่ะย่ะค่ะ”

เฉิงตั๋วพยักหน้า อุ้มเด็กคนนั้นลงจากหลังม้า สั่งงานกับจ้าวสุ่นอีกเล็กน้อยจึงมุ่งหน้ากลับกระโจมใหญ่ เจ๋ออี้ยกน้ำอุ่นเข้ามา เฉิงตั๋วดื่มนมแพะอุ่นร้อนลงไปอึกหนึ่ง เอนหลังพิงอยู่บนเตียง แช่เท้าที่หนาวจนใกล้แข็งไว้ในน้ำอุ่น ในที่สุดก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้างแล้ว เด็กคนนั้นเห็นเขานิ่งเงียบ สีหน้านับได้ว่าเป็นมิตร จึงมีความกล้าขึ้นมาเล็กน้อย ถามเสียงเบา “พวกเขาเรียกท่านว่าท่านอ๋อง ท่านเป็นน้องชายของฮ่องเต้เหมือนกันหรือ”

“หืม?” เฉิงตั๋วนิ่งงันไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มออกมา “ทำไมกัน ไม่เหมือนหรือ”

“ไม่ค่อยเหมือนขอรับ”

“ไม่ค่อยเหมือนใคร”

“อ๋า…ข้าแค่เห็นว่าไม่ค่อยเหมือนเท่านั้นขอรับ”

“เช่นนั้นอะไรเรียกว่า ‘เป็นน้องชายของฮ่องเต้เหมือนกัน’ ”

“…แค่พูดไปอย่างนั้นเองขอรับ”

“เจ้าชื่ออะไร”

“ติงจื่อขอรับ”

“ติงจื่อ?”

“หมายถึงบุตรของสกุลติง ขอรับ มิใช่ว่าสมัยก่อนบรรดาอาจารย์อาวุโสจะใช้แซ่ตามด้วยจื่อหรอกหรือ” ติงจื่อพูดจบ ท้องก็ร้องขึ้นมาพอดิบพอดี

เฉิงตั๋วรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกอยู่บ้าง ครั้นเห็นเขาสวมใส่เสื้อผ้าผู้ใหญ่หลายชั้นเพื่อป้องกันความหนาว จึงเอ่ยกับเจ๋ออี้ว่า “พาเขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้า หาอะไรให้กิน ข้ายังมีคำถามต้องการถามเขาอีก”

ติงจื่อเมื่อได้ยินก็ผ่อนลมหายใจออกมา ในที่สุดหัวใจก็ร่วงกลับลงไปในอก เด็กหนุ่มหมอบบนพื้น โขกศีรษะหนึ่งครั้งก่อนตามเจ๋ออี้ออกไป