ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 5 – บทที่ 6

ที่ทำให้เจ๋อเหรินไม่พอใจยิ่งกว่าก็คือ เฉิงตั๋วใส่สร้อยข้อเท้าให้นาง แต่ฉาฉากลับยืนนิ่ง ไม่แสดงท่าทีอะไรแม้แต่น้อย ปกติแล้วนางก็ละเลยมารยาท อาศัยอยู่ในกระโจมใหญ่ของเฉิงตั๋วโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้นอยู่แล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่นางรั้งอยู่ในกระโจมเฉิงตั๋วจนถึงวันนี้ ไม่ว่าทุกเช้าเขาจะตื่นขึ้นมากี่โมง นางก็จะสนแต่นอนหลับ ทว่าเฉิงตั๋วกลับไม่ถือสา ทำเหมือนว่านางไม่มีตัวตนอยู่โดยสิ้นเชิง ปล่อยให้นางนอนซุกอยู่ที่มุมกระโจม เพียงแต่ปกติแล้วนางจะนิ่งเงียบ ไม่เคยก่อเรื่องและก็ไม่เคยหาเรื่อง นอกจากเรื่องที่เจ๋อเหรินเจ๋ออี้จะเข้าออกกระโจมใหญ่ของเฉิงตั๋วได้ไม่ค่อยสะดวกเหมือนเดิมแล้ว ก็ราวกับว่านางไม่มีตัวตนอยู่โดยสมบูรณ์

เฉิงตั๋วเหยียดตัวขึ้นตรง หน้าไม่เปลี่ยนสี ครั้นเห็นสีหน้าฉาฉาโอนอ่อนลง ไม่มีความระแวงเหลืออีก จึงถามเสียงอ่อนโยน “เจ้ารู้อักษรของพวกเราหรือ”

ฉาฉาพยักหน้า

“เช่นนั้นภาษาหูเล่า”

ฉาฉาพยักหน้าอีกครั้ง

เฉิงตั๋วยังคงยิ้มน้อยๆ “ข้ากลับไม่รู้ว่าเจ้ารู้อักษร ปกติเห็นเจ้าเงียบๆ นับว่าดูถูกเจ้าแล้ว”

ฉาฉาเห็นเขายิ้มอบอุ่น ในดวงตาพลันมีแววเขินอาย ก้มหน้าลงต่ำ

เฉิงตั๋วเอ่ยว่า “เจ้าออกไปเถอะ”

นางเงยหน้ามองเขาคราหนึ่ง ก่อนหมุนตัวเดินไปทางประตูกระโจม

ตงฟางซึ่งคอยชมอยู่ข้างๆ ยามนี้กลับเปิดปากพูดขึ้นว่า “แม่นาง ช้าก่อน”

ฉาฉาหยุดยืน หันกลับมามองเขา

ตงฟางกล่าวว่า “ดูจากสีหน้าของเจ้า เลือดลมนับว่าพร่อง ให้ข้าจับชีพจรเจ้าได้หรือไม่”

ฉาฉานิ่งอึ้ง ส่งสายตาสอบถามไปที่เฉิงตั๋ว เฉิงตั๋วพยักหน้า นางจึงเดินเข้ามาใกล้ตงฟาง ยื่นมือออกไปให้เขา ตงฟางวางสามนิ้วลงไป จับชีพจรที่ตำแหน่งฉื่อ ชุ่น กวน* สามตำแหน่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอีกมือแล้วจับเงียบๆ อีกสักพัก ถึงได้เอ่ย “รบกวนเจ้าอ้าปาก แลบลิ้นออกมาให้ข้าดูด้วย”

แม้ฉาฉาจะรู้ว่าเฉิงตั๋วอนุญาตแล้ว แต่ยังคงมองเขาก่อนคราหนึ่งจึงทำตาม

ตงฟางตรวจเสร็จก็ขมวดคิ้ว พูดอย่างครุ่นคิด “แม่นางม้ามและกระเพาะอาหารอ่อนแอ ส่งผลให้ลมปราณของอวัยวะไม่สมดุล พร่องเสียยิ่งกว่าผู้ที่เคยป่วยหนักมาก่อน จากสภาพร่างกายเช่นนี้ หากไม่บำรุงให้ดีก็จะมีชีวิตอยู่ได้แค่สามปีห้าปี ตอนนี้ยังนับว่าพอมีกำลังวังชาอยู่บ้าง” เขาหันไปพูดกับเฉิงตั๋ว “อาหารการกินของนางไม่เหมาะกับของในค่ายทหาร มิสู้กระหม่อมจ่ายยาให้นางเพื่อบำรุงอวัยวะดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เฉิงตั๋วจ้องตงฟาง เอ่ยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ได้” พูดจบก็หันไปมองฉาฉา พยักพเยิดปลายคางไปทางประตูกระโจม ฉาฉาจึงได้เดินออกไป

เฉิงตั๋วนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหุบยิ้มลงช้าๆ กวักมือเรียกเจ๋อเหริน แล้วสั่งเสียงเย็นชา “เจ้าจับตาดูนางเอาไว้”

เจ๋อเหรินขานรับ รอจนเขาออกไปแล้ว เฉิงตั๋วจึงหันกลับมาถามตงฟาง “นางเป็นใบ้จริงๆ หรือ”

ตงฟางครุ่นคิด “คอของนางไม่ได้มีปัญหาอะไร หากเปล่งเสียงไม่ออกจริงๆ ก็เป็นไปได้ว่าอาจจะสูญเสียเสียงไปหลังจากได้รับความกระทบกระเทือนใจ ไม่เช่นนั้นก็แกล้งทำ”

เฉิงตั๋วส่งตงฟางออกไปแล้วจึงกลับมานั่ง เขาเรียกสมาธิ ยื่นมือออกไปหยิบพู่กัน ขณะนั้นพลันเห็นว่าบนฝ่ามือตนมีรอยน้ำหมึกอยู่จางๆ เป็นรอยที่เหลือทิ้งเอาไว้ตอนกำมือฉาฉาเมื่อครู่ เป็นคำว่า ‘มารดา’ ที่เขียนสลับด้าน เขามองตัวอักษรสองตัวนั้นนิ่ง

ชีวิตของคนผู้หนึ่งมักมีสถานที่ให้กลับไปไม่มากนัก และสถานที่แห่งแรกของทุกคนมักจะเป็นมารดาเสมอ ในตอนที่มารดาไม่แก่ชราขึ้น และคนผู้นั้นไม่อาจจดจำใบหน้านางได้อย่างกระจ่างชัด นั่นก็หมายความว่าคนผู้นั้นไม่มีที่ให้กลับไปแล้วจริงๆ

ดังนั้นเฉิงตั๋วจึงไม่ต้องการสถานที่ที่สามารถกลับไปได้อีก