ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 5 – บทที่ 6

เฉิงตั๋วหมุนตัวเดินไปนั่งลงกลางกระโจม ฉาฉาเดินเลียบด้านข้างไปถึงเบาะรองที่วางอยู่มุมกระโจมเงียบๆ นั่งหันข้างให้เขา ยังคงก้มหน้า เฉิงตั๋วถามด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจนัก “เมื่อครู่ไปที่ใดมา”

ฉาฉานึกไม่ถึงว่าเขาจะพูดกับนาง ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร แต่หากไม่ตอบก็ดูเหมือนจะไม่ได้ นางจึงเดินไปที่โต๊ะเขา มือจับพู่กันขึ้น เฉิงตั๋วโยนกระดาษไปตรงหน้านาง ฉาฉาเขียนคำว่า ‘ห้องน้ำ’ ออกมาอย่างเชื่องช้าและเป็นระเบียบ

เฉิงตั๋วงอนิ้วเคาะลงบนขอบโต๊ะ ยังคงถามด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ “เช่นนั้นเจ้ารีบเร่งเดินทำไม”

นางครุ่นคิด ก่อนเขียนต่อ ‘ท้องเสีย’

“เมื่อครู่นี้เดินเล่นอยู่ค่อนวัน แต่กลับไม่ท้องเสีย?”

เห็นได้ชัดว่าฉาฉาคาดไม่ถึงว่าเขาจะถามเช่นนี้ มือที่จับพู่กันจึงชะงัก เฉิงตั๋วเอนกายพิงพนักเก้าอี้ เท้าวางที่ขอบโต๊ะ “ค่อยๆ คิด คิดดีแล้วค่อยเขียน”

ฉาฉายืนนิ่ง มองลายปักสีทองบนรองเท้าหนังของเขา ในตอนที่กำลังจะจรดพู่กันอีกครั้ง เจ๋ออี้ก็พลันเข้ามารายงาน “ท่านอ๋อง คนของกู่หลีอ๋องมาแล้ว กู่หลีอ๋องพากำลังคนมาใกล้ถึงค่ายใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เฉิงตั๋วมองไปที่ฉาฉา ไม่ตอบรับเจ๋ออี้ ฉาฉาถูกเขามองจนขนลุก รู้สึกว่าวันนี้แววตาเขาแปลกพิลึก ในนั้นนอกจากความสงสัยยังมีอย่างอื่นอีก เฉิงตั๋วไม่พูดอะไร เพียงลุกขึ้นถอดชุดลำลองออก แล้วเปลี่ยนไปสวมชุดเกราะเดินออกไป ฉาฉาผ่อนลมหายใจ หันหน้าไปมองเขาสลับกับหันมามองภายในกระโจมใหญ่ สุดท้ายจึงเดินไปที่ประตูกระโจมแล้วเลิกม่านให้เปิดออกทั้งหมด

ครั้นเฉิงตั๋วออกมาจากกระโจมใหญ่ของตน ด้านนอกกระโจมหลักก็เต็มไปด้วยผู้คน ทั้งหมดล้วนสวมชุดเกราะ เขาเดินไปถึงประตูค่ายก็มองเห็นคนกลุ่มหนึ่งชูธงมุ่งหน้ามาแต่ไกล ผู้เป็นหัวหน้าสวมหมวกขนเตียวสีม่วงใบใหญ่ บนหมวกยังเสียบขนนกยาวอันเป็นลักษณะการแต่งกายของชนชั้นสูงชาวหู เฉิงตั๋วกวักมือเรียกอาซือไห่ อาซือไห่เขม้นมองสักพักจึงผงกศีรษะ “เป็นตัวเขาเองพ่ะย่ะค่ะ”

ในตอนนั้นเอง สายลมวูบหนึ่งพัดมาจากทางเหนือ นำพาเอาเสียงกีบเท้าม้าของชาวหูลอยมาตามลม ปลายธงโบกปลิวสะบัดไปทางใต้ ตงฟางยืนเสี่ยงทายจากสายลม ได้ลักษณ์อาทิตย์อับแสง ลายลักษณ์ทั้งหกเปลี่ยนผัน เขาขมวดคิ้ว งอนิ้วคำนวณวันเวลา ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า “ไม่ถูก เรื่องนี้มีลางดีในลางร้าย การมาครั้งนี้มีแผนการซ่อนเร้น ไฟอยู่ใต้ดิน เป็นสัญญาณถึงคลื่นหินหลอมเหลว เกรงว่าในกองทัพยังมีไส้ศึกอยู่อีก”

เฉิงตั๋วซึ่งได้ยินเขาพูดเหมือนว่าจะเกิดเรื่องใหญ่กลับยิ้มออกมา “ไม่เป็นไร ที่ควรมาอย่างไรก็ต้องมา ข้าไม่สนว่าจะเป็นไฟใต้ดินหรือบนดิน การมาหนนี้ล้วนมาไม่มีกลับ หยางโหย่วหลิน นำคนไปรับพวกเขาเข้ามา” เฉิงตั๋วสั่งจบก็หมุนตัว เดินไปที่กระโจมกลาง สายลมพัดชายเสื้อใต้ชุดเกราะของเขาพลิ้วไสว